B. Küssner: Peyvənd vərəminə dair

1. Peyvənd vərəminə dair. B. Küssner («Deutsche Mediz. Wochenschrift», 1883, № 36).

Müəllif Panitski ilə birlikdə vərəmli bəlğəmin bilavasitə ağciyərlərə yeridildikdə qeyri-vərəmli bəlğəmdən fərqli təsir göstərib-göstərmədiyi məsələsini eksperimental yolla həll etməyə çalışmışdır. Təcrübələr dovşanlar və itlər üzərində belə aparılmışdır: antiseptik ehtiyat tədbirlərinə riayət etməklə traxeya kiçik kəsiklə açıq qoyulmuş, iti bıçaqla açılmış, sonra isə şpris vasitəsilə xırda əzilmiş və su ilə durulaşdırılmış bəlğəm yeridilmişdir. Əzələ və dəri yarası tikilmiş və istisnasız yaxşı sağalmışdır; bəzən əməliyyat sahəsinin dərinliyində kazeoz abseslər əmələ gəlirdi. Heyvanlar əməliyyatdan sonra 3—10 həftə yaşadılmış, bəziləri təzə pnevmoniya və plevritdən ölmüşdür. Bu təcrübələrin nəticəsi belə göstərilir: vərəmli bəlğəm istisnasız olaraq vərəm törətmiş, qeyri-vərəmli bəlğəm isə heç vaxt törətməmişdir.

Heç bir heyvanda uzunsürən xəstəlik müşahidə olunmamış, qidalanma vəziyyəti əla qalmışdı; heyvanların sağlığında göstərdiyi yeganə anormal əlamət bir qədər öskürək idi. Patoloji dəyişikliklər həmişə ağciyərlə məhdudlaşmış, ümumi miliar vərəm heç vaxt törədilməmişdir. Ağciyərlərdəki xəstəlik, görünür, həmişə proqressiv gedirdi və heyvan nə qədər uzun yaşamışdısa, dəyişikliklər bir o qədər aydın ifadə olunurdu. Kifayət qədər bərk, şəffaf infiltratlar müşahidə edilmiş, onların ortasında qeyri-şəffaf, sarımtıl vərəm düyüncükləri görünürdü; sonralar bu infiltratlar kövrəkləşir, sarımtıl və qeyri-şəffaf olur, çox vaxt tipik kazeoz hal alırdı. Bir halda içərisi kazeoz möhtəviyyatla dolu bir neçə noxud böyüklüyündə kaverna tapılmışdır. Qeyri-vərəmli bəlğəm yeridilmiş heyvanlarda ağciyərlər əksərən intakt idi, bir neçə dəfə pnevmoniya nəticəsində hepatizasiyaya uğramış və ya plevritik ekssudatla sıxılmışdı; belə hallarda irinlə dolu, iri, qeyri-düzgün cibvari genişlənmiş kavernalar da var idi.

Vərəmli infiltratlar törətməyə yalnız tərkibində Kox basilləri olan bəlğəm qabil idi, basillərin miqdarı isə əhəmiyyət daşımırdı. Təzə şəffaf infiltratlarda və onların arasına səpələnmiş düyüncüklərdə də bol basil var idi, kazeoz sahələr isə basilsiz idi. Vərəmli bəlğəm yeridilmiş itlərin, demək olar ki, tamamilə vərəmli görünən xəstəlik məhsullarında da basillər yox idi. Kavernaların möhtəviyyatında, eləcə də qeyri-vərəmli heyvanların toxumasında heç bir basil aşkar edilməmişdir. Vərəmli bəlğəm traxeyaya yeridilməzdən əvvəl antiparazitar maddələrlə işləndikdə, qarışıqda bu maddələrin miqdarı az olanda təsirin nəzərəçarpan zəifləməsi görünmürdü. Daha yüksək miqdarda (1,5—2%) vərəm inkişafı, görünür, daha zəif gedirdi. Sonuncu təcrübələr hələ başa çatmamışdır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 1, s. 17–18.]

Knippinq: Kairin

2. Kairin. Knippinq («Berl. klin. Wochenschrift», 1883, № 37).

20 yaşlı qadında zahılığın 15-ci günü parametritik ekssudat əmələ gəlmiş, ona tezliklə sol, 24-cü gün isə sağ ayağın flebiti qoşulmuşdur. Əzab verən yoğun bağırsaq katarı və bir ağciyər zirvəsində yüngül bərkimə ilə diffuz bronxit xəstəlik mənzərəsini ağırlaşdırırdı. Qızdırma səhərlər 40, axşamlar 41°-yə çatırdı; sürətli arıqlama və ciddi ürək zəifliyi vəziyyəti çox təhlükəli göstərirdi. 34-cü gün kairinə müraciət edilmişdir. Jelatin kapsulda 0,5 kairin, sonra hər saat 0,25 verilməsi temperaturu 2° endirmiş, lakin preparat dayandırıldıqdan sonra əvvəlki yüksək temperatur eyni təhlükəli simptomlarla geri qayıtmışdır. Bundan sonra yenidən kairin verilmişdir: temperatur 38°-yə enənədək saatda bir dəfə 0,5, sonra 39°-yə qalxanadək saatda bir dəfə 0,25, bundan sonra yenə güclü doza verilirdi. Bir həftə bu qaydada davam edilmiş və temperaturu orta hesabla 38°-də saxlamaq mümkün olmuşdur. Ümumi vəziyyət yaxşılaşmış, yerli əlamətlər geriləmiş, sağalma dövrü fəsadsız keçmişdir. Xəstə heç bir xoşagəlməz yan təsir olmadan 55 qram kairin qəbul etmişdir. Bu halda kairin bilavasitə həyat xilas edici təsir göstərmişdir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 1, s. 18.]

Ostin Flint: Assitdə erkən punksiya haqqında

3. Assitdə erkən punksiya haqqında. Ostin Flint (British medical Association-un 1883-cü il illik iclasında oxunmuş məruzə).

F. 1863-cü ildən bəri müxtəlif mənşəli assit hallarında ilk şikayətlər başlanan kimi punksiya etmək və assit yenidən yığıldıqca əməliyyatı təkrarlamaq üsulunu tətbiq edir. Məlum olduğu kimi, punksiyaya qarşı etirazlar bundan ibarətdir ki, o, kollaps və ya peritonit təhlükəsi yaradır, yalnız müvəqqəti yüngüllük gətirir və mayenin hər yenidən yığılması orqanizmin ehtiyatından böyük miqdarda zülal aparır. Məruzəçi buna qarşı bildirir ki, o, punksiya nəticəsində heç vaxt kollaps görməmiş, peritoniti isə yalnız 1 dəfə, Morbus Brightii ilə ağırlaşmış bir halda müşahidə etmişdir. Əməliyyatı o, sadə aspiratorla — bir gətirici və bir aparıcı boru ilə birləşən və içərisində iki klapan olan kauçuk balonla icra edir.

Nəzəri mülahizələrə əsaslanan iki daha ciddi etiraza qarşı F. təcrübəyə istinad edir: təcrübə göstərir ki, hətta təkrar punksiyalar yaxşı keçirilir və hətta ümumi vəziyyətin yaxşılaşması ilə nəticələnir, halbuki daxili müalicə assitə qarşı əksərən aciz qalır. O, həmçinin nəzərə çatdırır ki, qaraciyər sirrozunda assit əksərən yanaşı gedən zəiflədici təsirlərin və ağırlaşmaların nəticəsidir, bu zərərli təsirlərdən (məsələn, spirtli içki qəbulundan) çəkindikdə və qüvvətləndirici müalicə aparıldıqda mülayim sirroz uzun müddət keçirilə bilər və bu xəstəlikdə assit çox vaxt ilk punksiyadan sonra təkrarlanmır. Məruzəyə bir sıra xəstəlik tarixçələri əlavə edilmişdir: onlarda qaraciyər sirrozu zamanı bir dəfəlik punksiyadan sonra assit aylarla yığılmamış, ya da təkrar əməliyyatlardan sonra xeyli yaxşılaşma əmələ gəlmişdir. On və daha çox punksiyadan sonra assitin sağaldığı bəzi hallarda assit qapı venasının trombozuna aid edilir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 1, s. 18–19.]

F. Taylor: Dura mater qumması və siringomieliya

4. Dura mater qumması və siringomieliya. F. Taylor, London Patoloji Cəmiyyətində oxunmuşdur, oktyabr 1883.

Sifilisə tutulmuş bir qadın 3 il sol tərəfli hemiplegiyadan, ölümündən 1 il əvvəl isə hər iki aşağı ətrafın kontrakturalı iflicindən əziyyət çəkmişdir. Yarılma göstərmişdir: dura mater bütövlükdə qalınlaşmış, 9-cu döş fəqərəsi səviyyəsində onun üzərində qumma yerləşirdi ki, bu da onurğa beynində yumşalma və ikincili degenerasiya törətmişdi. Bundan başqa, onurğa beyninin bütün uzunu boyu — adətən olduğu kimi — en kəsiyinin arxa hissəsində yerləşən və mərkəzi kanalla heç bir əlaqəsi olmayan boşluq tapılmışdır. Taylor bu tapıntını Leydenin müdafiə etdiyi baxışa uyğun olaraq anadangəlmə törəmə hesab etməyə meyllidir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 1, s. 19–20.]

C. Milner Fotergill: Mədənin damar doluluğu nəticəsində həzm pozğunluğunun müalicəsi

5. Mədənin damar doluluğu nəticəsində həzm pozğunluğunun müalicəsi. C. Milner Fotergill («Medical Record», 22 sentyabr 1883).

Həzm pozğunluğu mədənin kəskin və ya xroniki konqestiyası nəticəsində yarana bilər. Qusma, susuzluq, dilin qızarması və qıcıqlanması birinci vəziyyətin əsas əlamətləridir; bu vəziyyəti qıcıqlandırıcı zəhərlər də törədə bilər. Qusmanın reflektor, xüsusən qarın boşluğundan gələn qıcıqlarla əlaqəli olmasını istisna etmək vacibdir; belə halda nə temperatur yüksəlməsi, nə də dildə dəyişiklik olur. Kəskin konqestiv həzm pozğunluğu ilk növbədə tam dozada morfinin dərialtı inyeksiyasını — yaxşısı budur ki, yuxu gətirəcək qədər böyük dozada —, morfinin təsiri davam etdiyi müddətdə qidalandırıcı imaləni, otağın qaranlıqlaşdırılmasını və susuzluğa qarşı buz parçalarını tələb edir.

Mədənin qıcıqlanması azalan kimi xəstəyə kiçik bir tiryək həbi verməyə cəhd edirlər; həb mədədə qalarsa, vəziyyət adətən aradan qalxmış olur, qusularsa, eyni cəhd yeni morfin inyeksiyasının təsiri altında təkrarlanır. Sonralar süd və ya qələvi içkilər dondurulur və xəstəyə kiçik parçalarla uddurulur. Turşulardan qəti çəkinmək lazımdır. Sonrakı qidalanmada əsas rol südə düşdüyündən onun mədədə çox bərk laxtalar şəklində çökməsinin qarşısını almaq lazımdır, buna görə də əhəng suyu əlavə etmək tövsiyə olunur.

Alkoqol kəskin mədə qıcıqlanmasını iki tamamilə fərqli şəraitdə törədir. Birincisi, bol içkidən sonra qusma və susuzluq başladıqda; bu halda süd və soda suyu, yenə də həb şəklində tiryək vermək lazımdır; ikincisi, kəskin xəstəliklərdə təhlükəli tükənmə ilə əlaqədar alkoqol verildikdə və alkoqolun yerli təsirinin əlamətləri kimi qıcıqlanma, qusma və timpanit meydana çıxdıqda. Belə şəraitdə alkoqolun daxilə verilməsini dayandırmaq və onu per rectum yeritmək lazımdır. Xroniki konqestiv həzm pozğunluğu qapı venasında qan dövranını çətinləşdirən bütün xəstəliklərdə əmələ gəlir. Onun ən başlıca simptomu mədədə dolğunluq hissidir; onun mədə şirəsində törətdiyi dəyişiklik ən asan həzm olunan qidaların seçilməsini tələb edir. Bu vəziyyətin müalicəsi arterial qan dövranını gücləndirməklə aparılır; F. xüsusilə vurğulayır ki, digitalisin faydalı olduğu bütün hallarda striknin əlavəsi onun təsirini xeyli artırır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 6, s. 170.]

L. Şmeyxler: Tabes dorsalisdə göz pozğunluqları

6. Tabes dorsalisdə göz pozğunluqları. L. Şmeyxler («Archiv für Augenheilk.», XII).

Mövzu haqqında məlum olanların hamısını əyani şəkildə ümumiləşdirən və öz müşahidələri ilə tamamlayan bu məqalədən nəticə kimi aşağıdakıları qeyd edək: tabetik xəstənin göz pozğunluqlarından xali qalması nadir hallarda olur; bu pozğunluqlar ya görmə sinirinə, ya da göz almasının xarici və daxili əzələlərinin innervasiyasına aid olur. Ş.-nin fikrincə, görmə sinirinin zədələnməsi tabetiklərin yüksək faizində xəstəliyin erkən simptomu kimi rast gəlinir; o, görmə itiliyinin əvvəlcə sürətli, sonra yavaş azalmasına, görmə sahəsinin konsentrik daralmasına və rəng həssaslığının zəifləməsinə gətirib çıxarır. Tam amavroz nadir hallarda müşahidə olunur; həmişə hər iki göz tutulur, lakin əksərən qeyri-bərabər dərəcədə.

Oftalmoskopik mənzərə görmə siniri diskinin ağarmasından ibarətdir; bu ağarma görmə qabiliyyəti cüzi zəiflədikdə belə çox aydın ifadə olunur, çox vaxt venaların özünəməxsus genişlənməsi ilə müşayiət edilir və görmə pozğunluğu ilə düz mütənasib deyil. Daxili əzələlərin innervasiya pozğunluqları rastgəlmə tezliyinə görə sıralandıqda bunlardır: bəbəklərin qeyri-bərabərliyi, bəbəklərin reflektor hərəkətsizliyi, bəbəklərin tam hərəkətsizliyi və miopiya. Bəbək reflekslərinin sönməsi beyindəki lokal toxuma dəyişikliyi ilə deyil, «sinir sisteminin oyanıqlığının ümumi azalması» ilə izah edilir ki, bu da ən əvvəl «ən incə reflekslərdə» özünü büruzə verir. Tabetiklərin miopiyası atropin damızdırıldıqdan sonra bəbəyin zəif genişlənməsi və atropinin təsiri keçdikdən sonra daralmanın ləng bərpa olunması ilə səciyyələnir. Nəhayət, göz əzələlərinin iflicləri tədricən əmələ gəlir, yavaş-yavaş keçib gedir, nadir hallarda ömürlük qalır və keçdikdən sonra ikinci dəfə yarana bilər.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 6, s. 170–171.]

Ç. Bastian: Ocaqlı sklerozun qeyri-adi bir halı

7. Ocaqlı sklerozun qeyri-adi bir halı. Ç. Bastian, London Klinik Cəmiyyətində oxunmuşdur, oktyabr 1883.

Yarılma zamanı yarımkürələrin ağ maddəsində, hər iki talamusda, piramidalarda, Varoli körpüsündə, onurğa beyninin boz maddəsində və N. acustici köklərində çoxsaylı sklerotik ocaqlar aşkar edilmiş bu hal, birincisi, ilk xəstəlik əlamətlərinin 50 yaşdan sonra meydana çıxması və xəstənin 62 yaşına çatması ilə, ikincisi, xəstəliyin bütün gedişi boyu nistaqm, qıcolmalar və tremorun olmaması ilə diqqəti cəlb edir. Karlıq, skandirəli nitq, əzələ atrofiyası ilə geniş yayılmış ifliclər, ağrılar, cüzi dəri qıcıqlarından sonra serebral ləkələrin — taches cérébrales — və övrənin asanlıqla əmələ gəlməsi xəstəlik mənzərəsinin ən qabarıq cizgiləri idi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 6, s. 171.]

Qlezer: Flegmonoz qastritin iki halı

8. Flegmonoz qastritin iki halı. Qlezer («Berl. klin. Wochenschr.», 51, 1883).

Birinci halda mədə divarının bu nadir xəstəliyi mədə karsinoması ilə yanaşı tapılmışdır; karsinoma, yeri gəlmişkən, irinlə hopmuş sahələrdən kəskin sərhədlə ayrılırdı və heç bir yerdə dağılma vəziyyətində deyildi. İkinci halda isə xəstəlik üzəri epitellə örtülmüş xora ilə yanaşı idi və irinli infiltrasiya bu xoranın hüdudlarından kənara çıxmırdı. Bu halda xəstəlik üşütmə ilə, epiqastral nahiyədə basqıya həssaslıq və rezistentliyin artması ilə başlamış və tezliklə ümumi peritonitə gətirib çıxarmışdır. Diqqətəlayiqdir ki, hər iki halda qusma olmamışdır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 6, s. 171–172.]

E. Vo: Bağırsaq keçməzliyi güman edilən ibrətamiz bir hal

10. Bağırsaq keçməzliyi güman edilən ibrətamiz bir hal. E. Vo («British med. Journal», 17 noyabr 1883).

50 yaşlı sağlam bir kişi qəflətən qarnın şişməsi və qarında ağrılarla xəstələndi; 24 saat idi ki, defekasiya olmamışdı, böyük dozalarda verilən işlədici vasitələr heç bir təsir göstərməmişdi. Tiryək və imalələrin tətbiqi yaxşılaşma gətirdi, lakin xəstəliyin 6-cı günü sol bel nahiyəsində qızartı və şişkinlik əmələ gəldi; bu şişkinlik öz-özünə açıldı və ondan nəcis qoxulu kütlələr boşaldı. Absesi təmizləyərkən dərinlikdə bir hərəkət diqqəti cəlb etdi və həkim oradan 5 askarid çıxara bildi; onlar çıxarıldıqdan sonra açılmış yoğun bağırsaq hissəsi heç bir fəsadsız sağaldı.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 6, s. 172.]

Dalton və Ferrier: M. rhomboidei iştirak etmədən M. serratus anticus iflicinin bir halı

11. M. rhomboidei iştirak etmədən M. serratus anticus iflicinin bir halı. Dalton və Ferrier («Lancet», 3 noyabr 1883).

42 yaşlı bir hambal sağ çiyni üstə yıxıldıqdan üç həftə sonra həmin nahiyədə şiddətli ağrılar hiss etdi; müayinə M. serratus anticus-un təcrid olunmuş iflicini aşkar etdi, bu əzələdə degenerasiya reaksiyası da var idi, digər çiyin əzələlərinin yüngül qidalanma pozğunluğu isə onların artmış qalvanik və faradik oyanıqlığından bilinirdi. Kürək sümüyünün aşağı bucağı zədələnmiş tərəfdə daha yuxarıda durur və onurğa sütununa yaxınlaşmışdı, halbuki serratus iflicinin başqa hallarında kürək bucağının əks vəziyyəti müşahidə olunur. Ferrier izah edir ki, bu sonuncu hallarda adətən gözdən qaçırılan M. rhomboidei zədələnməsi də mövcud olur.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 11, s. 316.]

D. Drammond: Dura mater-in perforasiyaedici şişləri haqqında

12. Dura mater-in perforasiyaedici şişləri haqqında. D. Drammond («British medical association» qarşısında oxunmuşdur, 1883).

Drammond Dura mater-in dörd sarkomatoz şiş halını təsvir edir; bu şişlər kəllə sümüklərini qismən sadəcə deşib keçmiş, qismən infiltrasiya edərək dağıtmışdı və baş dərisinin altında yumşaq, bir qədər fluktuasiya verən, yerindən oynamayan kütlələr kimi əllənirdi. İki halda yarılmada qabığın geniş sahələrinin sıxılması aşkar edilsə də, əksər hallarda əsl ocaq simptomları yox idi və intellekt az pozulmuşdu; ağrılar və tez-tez qusma həmişə, başgicəllənmə isə bir dəfə çox qabarıq ifadə olunmuşdu. Drammondun xüsusilə diqqət yetirdiyi ikitərəfli optik nevrit dörd haldan üçündə var idi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 11, s. 316.]

Aufrext: Kəskin nefritin terapiyasına dair

13. Kəskin nefritin terapiyasına dair. Aufrext («Berliner klin. Wochenschrift», № 51, 1883).

Skarlatina, hamiləlik, soyuqdəymə və s. nəticəsində yaranan kəskin nefritə çox əlverişli proqnoz verən Aufrext bütün diuretik və diaforetik vasitələrdən çəkinməyi məsləhət görür və müalicədə əsas diqqəti xəstənin mümkün qədər uzun müddət yataq rejimində saxlanmasına və bitki mənşəli qida verilməsinə yönəldir ki, xəstələnmiş epitel hüceyrələri öz funksiyasından — azot ifrazından — mümkün qədər azad olsun. Süd yalnız ikinci həftənin sonunda tövsiyə olunur, yumurta və ət əvvəlcə xəstənin pəhrizindən çıxarılır, azotla daha zəngin qidaya yalnız kəskin mərhələ keçdikdən sonra tədricən icazə verilir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 11, s. 316.]

Alb. Fogel: Vagus rezeksiyasının proqnozuna dair

14. Vagus rezeksiyasının proqnozuna dair. Alb. Fogel, Bern («Korrespondenzblatt für Schweizer Aerzte», 1883, № 19).

Vagus rezeksiyasına dair o qədər də zəngin olmayan ədəbiyyata burada Koxerin klinikasından üç hal əlavə olunur; bu hallarda əməliyyat boyun orqanlarının karsinoması səbəbindən aparılmışdı. Birinci halda sol vagusun içinə şiş kütləsi bitib yayılmışdı; əməliyyatdan əvvəl bu sinirlə əlaqələndirilə biləcək heç bir innervasiya pozğunluğu yox idi. Əməliyyatdan sonra 3-cü gün şiddətli öskürək qıcığı, 9-cu gün isə sol tərəfli tam rekurrens iflici əmələ gəldi və bu iflic yara çapıqlaşdıqdan sonra da yaxşılaşmadı. İltihabın kəsik yerindən Laryngeus superior-a yayılması gec başlamış öskürək qıcığını izah edir; rekurrens iflicini izah etmək üçün belə bir ehtimal irəli sürülür ki, bu sinirin funksiyasını müəyyən müddət salamat qalmış anastomotik liflər yerinə yetirmiş, qırtlağın yükü artdıqda isə həmin liflər də taqətdən düşmüşdür.

Sol vagusun bu rezeksiyası ürək fəaliyyəti, ağciyər qan dövranı və bağırsaq sahəsi tərəfindən heç bir əlamət vermədi. Əməliyyatdan 10 saat sonra ölümlə qurtaran ikinci halda da sol vagusun kəsilməsi eyni dərəcədə heç bir simptom törətmədi. Üçüncü halda sağ vagus kəsildi; əməliyyatdan dərhal sonra nəbz bir qədər tezləşdi, ertəsi gün isə nəfəs çətinliyi yarandı, lakin bunun vagusun kəsilməsi ilə əlaqəsi şübhəli qaldı. Xəstə təkrari qanaxmadan öldü. Bu hallardan belə çıxır ki, yalnız bir vagusun — hansı olmasından asılı olmayaraq — kəsilməsi çox cüzi pozğunluqlar törədir və əməliyyat aparılmasına əks-göstəriş deyil.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 11, s. 316–317.]

Dubois: Multipl nevritin bir halı haqqında

15. Multipl nevritin bir halı haqqında. Dubois, Bern («Korrespondenzblatt für Schweizer Aerzte», 1883, № 18).

Dubois indiyədək sağlam olmuş 27 yaşlı bir kişinin xəstəliyindən bəhs edir; onda aşkar bir səbəb olmadan sağ ulnaris sahəsində paresteziyalar, az sonra isə iflic və anesteziya əmələ gəlmişdi, bu sinir bütün gedişi boyu dirsəkdən yuxarıya qədər basdıqda ağrılı idi və bir yerdə qalınlaşmış kimi əllənirdi. Üç həftə ərzində xəstəlik sağ qolun digər sinirlərinin sahəsini də tutdu: radialis və medianus sahəsində həssaslığın cüzi kütləşməsi ilə yanaşı, qol əzələlərinin demək olar ki, hamısında xeyli parez, biceps, pectoralis major və deltoideus əzələlərində isə elektrik oyanıqlığının sadə azalması ilə atrofiya meydana çıxdı; qol sinirləri, eləcə də çiyin kələfi ayrı-ayrı yerlərdə basqıya həssas idi; bir gün ərzində hətta sol qolda da yayılan ağrılar oldu. Sağ ulnaris sahəsində ağrılar daim ən şiddətli, atrofiya da ən qabarıq idi; abductor digiti minimi əzələsində degenerasiya reaksiyası aşkar edildi.

Qalvanik müalicə və qolun asma sarğıda saxlanması ilə bir neçə ay ərzində sağalma baş verdi; ilk tutulmuş ulnaris üzrə sağalma ən çox gecikdi. Dubois açıq qoyur ki, burada Leydenin təsvir etdiyi multipl nevrit halı ilə — Pirsonun bu yaxınlarda (Volkmann’s Vorträge, № 229) miazmatik xəstəlik elan etdiyi və Hindistanda endemik olan beri-beri xəstəliyi ilə yanaşı qoyduğu xəstəliklə — iş var, yoxsa nevritik proses həqiqətən yuxarıya və aşağıya doğru köçür, yəni Neuritis migrans ilə qarşılaşırıq.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 11, s. 317–318.]

Samuel Vest: Koronar arteriyalardan birinin tıxanması

16. Koronar arteriyalardan birinin tıxanması. Samuel Vest («London Pathological Society» qarşısında oxunmuşdur).

Ürək çatışmazlığı əlamətləri ilə ölmüş bir kişidə ürək əzələsinin piy degenerasiyası, aorta qapaqlarının və aorta borusunun ateromatoz zədələnməsi və koronar arteriyalardan birinin ağzının əhəng lövhəsi ilə tıxanması aşkar edildi. Bu tapıntı Vesti Hirtlin hər iki koronar arteriyanın bir-biri ilə anastomoz əmələ gətirmədiyi barədə iddiasını ürəyi diqqətlə yuyub jelatin kütləsi yeritməklə yoxlamağa vadar etdi; əldə etdiyi nəticələrə əsaslanaraq o, ürək əzələsinin hər iki arteriyası arasında bol anastomozların olduğunu müdafiə edir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 11, s. 318.]

G. Pedli: Pernisioz anemiyanın müalicəsi

17. Pernisioz anemiyanın müalicəsi. G. Pedli («Lancet», 10 noyabr 1883).

P. tipik bir pernisioz anemiya halını Fauler məhlulu ilə müalicə edərək sağaltmış və qeyd edir ki, bu ağır xəstəliyin məlum olmuş altı sağalma halından beşi ilk dəfə Bayrom Bramvellin tövsiyə etdiyi bu dərman müalicəsinin payına düşür.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 11, s. 318.]

Rigel: Kəskin nefritdə ürəyin və damar sisteminin dəyişiklikləri haqqında

18. Kəskin nefritdə ürəyin və damar sisteminin dəyişiklikləri haqqında. Rigel («Zeitschrift f. klin. Medizin», 1883).

Əvvəllər bildirdiyi müşahidələrin davamı olaraq Rigel skarlatina nefritində nəbzin və ürəyin vəziyyətinə diqqət yetirmiş və müəyyən etmişdir ki, skarlatina nefritinin hamısında olmasa da, əksər hallarında albuminuriyanın meydana çıxması ilə eyni vaxtda arterial damar sisteminin artmış gərginliyinin əlamətləri də aşkar edilə bilir. Daha qabarıq hallarda bu, ürək fəaliyyətinin yavaşlaması ilə müşayiət olunur, tez-tez yüngül dərəcədə qeyri-müntəzəmlik də olur. Gərginlik çox əhəmiyyətli dərəcədə artdıqda, çox vaxt hələ bir neçə gün keçməmiş, ürəyin böyüməsi klinik olaraq aşkar edilə bilir. Kəskin nefritin gedişində ürək hipertrofiyasının tez-tez rast gəlindiyini anatomik cəhətdən hələ iki il bundan əvvəl Fridlender sübut etmişdir. Rigelə görə bu dəyişikliyin mexanizmi belədir: orqanizmdə saxlanılmış sidik tərkib hissələri damar gərginliyini artırır — hansı yolla, bu barədə ətraflı danışılmır —, bu da sonra kompensator ürək hipertrofiyasına gətirib çıxarır. Eyni nəzəriyyənin xroniki nefritdə ürəyin böyüməsini izah etmək üçün yararlı olub-olmadığını Rigel açıq saxlayır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 17, s. 516.]

Bela Ancan: Vagus iflicinin iki halı

19. Vagus iflicinin iki halı. Bela Ancan («Orvosi hetilap», 1884, № 3 və 4).

Birinci hal son günlərdə ürəkdöyünmə, dispnoe və sianoz tutmaları keçirmiş 33 yaşlı vərəmli bir xəstəyə aid idi. Bu zaman tənəffüs tezliyi 58-ə, ürək yığılmalarının sayı 198-ə qədər artmışdı, eyni zamanda ağciyərlərin kəskin genişlənməsi baş verdi. İkinci halda söhbət gəncliyində vəzilərin irinləməsindən əziyyət çəkmiş və Vitium cordis səbəbindən müalicə alan 36 yaşlı bir qulluqçu qadından gedirdi. Bu xəstədə də tutmalar şəklində ağciyərlərin kəskin genişlənməsi, tezləşmiş ürək fəaliyyəti, bundan başqa isə meteorizm, mədənin həssaslığı və qusma müşahidə olunurdu. Yarılmanın göstərdiyi kimi, hər iki halda vagus sinirlərindən biri boyunda kazeozlaşmış limfa vəziləri tərəfindən sıxılmış və onlarla bitişmişdi. Differensial diaqnostikaya dair qeyd olunur ki, Asthma bronchiale zamanı tənəffüs tezliyi nadir hallarda normal rəqəmi aşır, Angina pectoris üçün səciyyəvi olan ürəkönü ağrılar, qorxu və sıxılma hissi isə təsvir edilən hallarda yox idi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 17, s. 516.]

Binz: İnfeksion xəstəliklərin abortiv müalicəsi haqqında

20. İnfeksion xəstəliklərin abortiv müalicəsi haqqında. Binz (Daxili təbabət üzrə ikinci konqresdə məruzə, 1883).

Binz xininin malyariya infeksiyasına qarşı təsiri nümunəsində göstərir ki, terapiyanın ümidi canlı xəstəlik törədicisinə birbaşa əks-zəhər kimi qarşı duran antiseptik maddələrin tapılmasındadır. Xinin təsirini başa düşmək Klebs və Tommazi-Krudeli dalağın, sümük iliyinin rəngsiz sahələrində və limfa vəzilərində yuva salan Bacillus malariae adlı basili kəşf etdikdən sonra mümkün olmuşdur; bundan əvvəl isə Binz özü göstərmişdi ki, bu limfoid hüceyrələrin həyat fəaliyyəti xinin təsirindən ən qəti şəkildə zəifləyir. Laveran və Tsil malyariya göbələyini dövri qızdırmaya tutulmuş xəstələrin qanında, xüsusən qızdırma tutmaları zamanı tapmış və müşahidə etmişlər ki, o, qandan yalnız təxminən 8 günlük xinin qəbulundan sonra yox olur; bu da xinini tutmalar kəsildikdən sonra da vermək barədə qəbul olunmuş qaydaya haqq qazandırır.

Xininin başqa infeksiyalara qarşı təsirsizliyinin qarşılığını isə belə müşahidələrdə görmək olar: məsələn, qayıdan tif spirilləri 1:10000 nisbətində xinin məhlulunda öz canlı hərəkətlərini heç zəiflətmir. Binz, bundan başqa, tez-tez verilən orta xinin dozalarının profilaktik təsirini qətiyyətlə müdafiə edir və qeyd edir ki, xinin kimi vasitələrin rolu parazitin zəiflədilməsi yolu ilə orqanizmin onu xaric etməyə yönəlmiş mövcud meylini daha təsirli etməkdən ibarətdir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 17, s. 516–517.]

Tomkins və Dreşfeld: Kəskin qaraciyər atrofiyasının bir halı

21. Kəskin qaraciyər atrofiyasının bir halı. Tomkins və Dreşfeld («Lancet», № XIV, 1884).

22 yaşlı bir kişi təxminən iki həftəlik naxoşluqdan sonra mülayim qızdırma, yüngül sarılıq və huşun ağır dumanlanması ilə Mançester xəstəxanasına qəbul edildi. Sarılıq artdı, bir neçə dəfə qusma oldu, qaraciyər kütlüyü kiçilmişdi, lakin qaraciyər atrofiyasından şübhələnməyə əsas verəcək dərəcədə deyildi. Anamnezdən məlum oldu ki, xəstə rezin məmulatları fabrikində işləyirmiş, heç vaxt sifilis keçirməmiş, spirtli içkilərə də aludə olmamışdır. Onun fosforla işləməyə imkanı olmamışdı. Xəstə üçüncü gün dərin komada öldü; ölümdən yarım saat sonra aparılan yarılma qaraciyərin çox əhəmiyyətli, bərabər kiçilməsini, perikard və periton altında bir neçə qansızmanı göstərdi, bağırsaq traktında isə heç bir iltihab əlaməti yox idi.

Qaraciyər adi gözlə muskat qozu qaraciyəri görkəmində idi, lakin daha tünd qırmızı idi və bir neçə tamamilə çirkli-sarı sahə göstərirdi. Müayinə göstərdi ki, bu sonuncu sahələrdə qaraciyər hüceyrələri tamamilə məhv olmuş, qırmızı sahələrdə isə paycıqların periferiyasında salamat qalmış, mərkəzdə piyli detritlə əvəz olunmuşdu; arteriyalar qalınlaşmış, paycıqlararası toxuma normadakından daha çox inkişaf etmişdi. Anilin boyaları ilə boyama arteriyaları və qaraciyər hüceyrələri arasındakı kapilyarları az qala tıxamış çoxsaylı, xeyli iri mikrokokklar aşkar etdi. Sarı qaraciyər sahələrinin məhv olmuş toxumasında həmin mikrokokklara ancaq az-az rast gəlinirdi. Dreşfeld əvvəllər təsvir edilmiş, daha irəli getmiş kəskin qaraciyər atrofiyasının iki halında heç bir kokk tapa bilməmişdi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 17, s. 517.]

E. Markiafava və A. Çelli: Serebrospinal meningitin mikrokokkları

22. Serebrospinal meningitin mikrokokkları. E. Markiafava və A. Çelli («Gazzetta degli Ospitali», 1884, № 8).

Epidemik serebrospinal meningitin bir neçə halında müəlliflər pia mater ekssudatında çoxsaylı, qismən tək-tək, qismən cüt-cüt birləşmiş kokklar tapmışlar; bu kokklar metilen göyü ilə boyanırdı və həm ekssudat mayesinin özündə, həm də onun limfoid hüceyrələrində yerləşirdi. Zəncirvari formalara rast gəlinməmişdir; qan və orqanların parenximası kokksuz çıxmışdır. Bu məlumat Leydenin bu yaxınlarda (Centralblatt für klinische Medizin, № 10, 1883) verdiyi məlumatları təsdiq edir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 17, s. 517–518.]

Sorgius: Ağciyər vərəmində kairinin tətbiqi

23. Ağciyər vərəmində kairinin tətbiqi. Sorgius («Berliner klin. Wochenschr.», № 12, 1884).

Görbersdorf müalicəxanasında aparılmış bu sınaqların nəticələri belədir: 1. Kairin qızdırmalı vərəmin ağır hallarında temperaturu uzun müddət sabit olaraq aşağı salmağa imkan verir, 2. həm də uzun müddət işlədildikdə belə orqanizmə xoşagəlməz yan təsir göstərmir. 3. Lakin o, yerli xəstəlik prosesinə heç bir təsir göstərmir, 4. və onun verilməsi həkimin diqqətli nəzarətini tələb edir, buna görə də bunu yalnız xəstəxanalarda həyata keçirmək mümkündür. Vərəm xəstələri üçün təhlükəli olan kollaps hallarının qarşısını almaq üçün kairin belə verilirdi: təcrübədən məlum olan qızdırma başlanğıcından 1—1½ saat əvvəl hər yarım saatdan bir 0,25 dozada kairin verilməyə başlanır və bu dozalar qızdırmanın adətən düşdüyü vaxtdan 1—2 saat sonrayadək davam etdirilirdi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 17, s. 518.]

M. Jadkovski: Beyin funksiyalarının lokalizasiyası təliminə dair

24. Beyin funksiyalarının lokalizasiyası təliminə dair. M. Jadkovski («Gazetta Lekarska», № 6, 1884; «Allg. Mediz. Central-Zeitung», № 23, 1884 üzrə sitat gətirilir).

18 yaşlı bir qız toxa zərbəsindən kəllənin sağ tərəfindən yara almışdı; aypara şəklində olan bu yara sağ qulaq seyvanının kənarından 10 sm yuxarıda və sagittal tikişdən 4 sm aşağıda yerləşirdi və qabarıq tərəfi ilə həmin qulaq kənarından keçirilə bilən şaquli xəttə az qala toxunurdu. Yaradan bir qədər beyin maddəsi qarışmış seroz-qanlı ekssudat çıxırdı. Bu zədə nəticəsində dəri və əzələ hissi salamat qalmaqla sol yuxarı ətrafın tam iflici baş verdi. Buraya başqa cəhətdən də diqqətəlayiq bir hal əlavə etmək olar: Ferrier bu barədə Brain jurnalının 1883-cü il XXI nömrəsində məlumat verir. Sol ön mərkəzi qırışın yuxarı ucunun infiltrativ qlioması sağ tərəf ətraflarının tam iflicinə gətirib çıxarmışdı, halbuki təkrar və diqqətli yoxlamada hissiyyat və əzələ hissi heç bir pozulma göstərməmişdi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 17, s. 518.]

Pioş: Çiçək səpgilərinin yod-qliserinlə müalicəsi

25. Çiçək səpgilərinin yod-qliserinlə müalicəsi. Pioş («Lyon Médical», № 5, 1884).

Səpgi elementləri hər 6 saatdan bir aşağıdakı məhlulla yağlanır: yod tinkturası 30, qliserin 60, kalium yodid 0,25. Nəticədə hətta ən ağır hallarda belə az çapıq əmələ gəlməklə sağalma, müalicə boyu isə subyektiv yüngülləşmə əldə edilir. Müəllif bu üsulla sınaqlar aparmağa təkidlə çağırır ki, nəticənin onun öz təcrübəsinin təsadüflərindən asılı olmadığı bilinsin.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 25, s. 787.]

Edqar Qans: Sidikdə zülal və şəkər üçün reaktiv kimi pikrin turşusu

26. Sidikdə zülal və şəkər üçün reaktiv kimi pikrin turşusu. Karlsbaddan Dr. Edqar Qansın referatı.

Londondakı professor cənab George Conson məndən xahiş etmişdir ki, onun sidikdə şəkərin pikrin turşusu ilə kəmiyyətcə təyini metodunu alman dilində dərc edim. Bu qəzetdə mənə ayrılmış yer təəssüf ki, yalnız qısa referat verməyə imkan verir; ona görə də bir çox təfərrüat barədə hələlik Pharmaceutical-Journal-a istinad etməliyəm: məşhur tədqiqatçının işi onun 9 iyun 1883-cü il tarixli nömrəsində dərc olunmuşdur. C. 1 unsiya mayedə 1 qran şəkər olan 1 draxma şəkər məhluluna ½ draxma KHO, 10 damcı doymuş pikrin turşusu məhlulu və elə miqdarda distillə edilmiş su əlavə edir ki, cəmi 4 draxma qarışıq alınsın. C. bu qarışığı 10 düym uzunluğunda və ¾ düym diametrində, 2 və 4 draxmaya bölgülənmiş sınaq şüşəsində solğun sarı maye gözəl bordo-qırmızı rəng alana qədər qaynadır.

Bu yolla qızdırılmış mayeni ehtiyatla soyudur; qaynama zamanı bir qədər buxarlanıbsa, distillə edilmiş su əlavə etməklə yenidən 4 draxmaya çatdırır. Mayenin aldığı rəng pikrin turşusunun 1 unsiya mayedə 1 qran şəkər olan dörd dəfə durulaşdırılmış şəkər məhlulu ilə pikramin turşusuna çevrilməsinə uyğundur, başqa sözlə: rəng unsiyada ¼ qran şəkərə uyğundur. Pikramin məhlulunun rəngi işığa davamlı olmadığından C. Liq. ferri perchlor. fort. ʒ j, Liq. ammon. acet. ʒ IV, Acid. acet. glacial. ʒ IV, Aq. dest. ad ℥ II qarışığından istifadə edir; oğlu G. Stillinqflitin göstərişi ilə hazırlanan bu qarışıq məhz pikrin turşusunun unsiyada ¼ qran şəkərlə rəngsizləşməsinə uyğun gələn rəngə malikdir. C. bu dəmir məhlulunu müqayisə üçün «standart» kimi götürür.

Metodunu praktikada tətbiq etmək üçün C. «pikro-saxarimetr» təklif etmişdir; bu cihaz S şəklində əyilmiş metal parçası ilə birləşdirilmiş və şlifli tıxaclarla bağlanan 2 paralel şüşə borudan ibarətdir. Borulardan biri — 12 düym uzunluğunda, 1 düym diametrində, 1/10 və 1/100 bölgüləri olan — analiz ediləcək maye üçündür və metal ayaqcığa bərk bərkidilmişdir. Digər boru — 6 düym uzunluğunda və 1 düym diametrində — dəmir məhlulu üçündür. Diabet sidiyini analiz etmək lazım gəldikdə onun 1 draxmasını ½ draxma KHO, 10 damcı doymuş pikrin məhlulu və elə miqdarda distillə edilmiş su ilə qarışdırırlar ki, 4 draxma qarışıq alınsın, sonra yuxarıda təsvir etdiyimiz kimi qaynadırlar və s.

Alınan tünd qırmızı qarışıqla bölgülü borunu 10-cu bölgüyə qədər doldururlar və yanındakı borudakı müqayisə mayesinin (dəmir məhlulunun) rənginə çatana qədər distillə edilmiş su əlavə edirlər. Əgər qaynatmadan əvvəl 4 dəfə durulaşdırdığımız şəkər məhlulu heç bir durulaşdırma tələb etmədən «standart»ın rənginə malik olsaydı, bu, onda unsiyada 1 qran şəkər olduğunu göstərərdi. Yox, əgər durulaşdırma lazım gəlsə, deyək ki, 10-cu bölgüdən 20-ci bölgüyə qədər, bu o deməkdir ki, unsiyaya 2 qran şəkər düşür. Yaxud 10-cu bölgüdən 35-ci bölgüyə qədər durulaşdırma lazım gəlsəydi, bu o demək olardı ki, unsiyaya 3,5 qran şəkər düşür.

Maraqlıdır ki, professor cənab Conson pikrin turşusunun üzüm şəkəri üçün də reaktiv olduğunu yalnız təsadüfən, onu albumin üçün reaktiv kimi sınadığı təcrübələr zamanı öyrənmişdir: o, KHO qatılmış diabetik sidiyə qəsdən olmayaraq pikrin turşusu məhlulu əlavə etmişdi (Lancet, 18 noyabr 1882). Sonradan məlum olduğu kimi, hələ 1865-ci ildə C. D. Braun Zeitschr. für Chemie-də göstərmişdi ki, KHO qatılmış diabetik sidikdə sarı pikrin turşusu tünd qırmızı pikramin turşusuna çevrilir və rəngdəyişmənin dərəcəsi şəkərin miqdarı ilə düz mütənasibdir; buna baxmayaraq, pikrin turşusunu sidikdə üzüm şəkərinin keyfiyyət və kəmiyyət təyini üçün klinik məqsədlərlə ilk dəfə tətbiq etmək xidməti hər halda Consona məxsusdur.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 25, s. 787–788.]

Henox: Su çiçəyindən sonra nefrit

27. Su çiçəyindən sonra nefrit. Henox («Berl. klin. Wochenschr.», № 2, 1884).

H. 4 halda uşaqlarda su çiçəyi səpgisinin başlanmasından 8—10 gün sonra albuminuriya və ödemlərin əmələ gəldiyini müşahidə etmiş və bu yolla müəyyən edilmiş M. Brightii-ni su çiçəyindən sonra gələn xəstəlik kimi qiymətləndirir; bu əlaqə indiyədək qəbul edilmirdi. 4 haldan 3-ü bir neçə həftədən sonra sağalma ilə nəticələnmiş (müalicə: tərlədici vannalar, Kali aceticum), biri isə ölümlə qurtarmışdır; yarılma təzə parenximatoz nefrit, sol mədəciyin isə mülayim dilatasiyasını və hipertrofiyasını aşkar etmişdir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 25, s. 788–789.]

Şarko: Bir histerik hemiplegiya

28. Bir histerik hemiplegiya. Şarko («Prog. Med.», № 11, 1884).

19 yaşlı bir qız 3 il əvvəl skarlatina keçirmişdi; sağalma dövründə qıcolmasız huşitmə tutmaları başlamış, ayılarkən bunlara globus hystericus və ağlama qıcolması qoşulurdu. Tutmalar təxminən bir il davam etmiş, vəziyyət aybaşı pozğunluqları ilə müşayiət olunmuşdu. O vaxtdan bəri sağlam idi. 30 noyabr 1883-cü ildə yuxuda, çarpayısının üstünə bərkidilmiş taxtanın başına düşməsindən şiddətli qorxu keçirdi. Kontuziya əlaməti yox idi. Ertəsi gün axşam iş başında sağ tərəf ətraflarının qəfil iflici onun işini yarımçıq kəsdi. Bu zaman heç bir serebral təzahür — başgicəllənmə, dolaşıq şüur və s. — yox idi. Ayağın iflici sonrakı üç gün ərzində o qədər geriləmişdi ki, xəstə çətinliklə də olsa yeriyə bilirdi. Sağ yuxarı ətrafın iflici klinik nümayiş zamanı tam görünürdü, lakin daha yaxından müayinədə diqqətəlayiq xüsusiyyətlər üzə çıxdı.

Tonus itmişdi; triceps-də, barmaq bükücülərində və baş barmaq yastığı əzələlərində iradi hərəkətin qalığı saxlanmışdı; çiyin və gövdə əzələləri, deltaşəkilli əzələ istisna olmaqla, prosesə cəlb olunmamışdı; Ş.-nin xüsusi əhəmiyyət verdiyi üz əzələləri də cəlb olunmamışdı. Aşağı ətraflarda reflekslər artmamışdı, paretik tərəfdə hətta bir qədər azalmışdı; sağ qolun tam hissi iflici və sağ ayaqda hissiyyatın bütün növlərinin bərabər azalması var idi. Ş. bu hemiplegiyanı, daha doğrusu braxio-krural monoplegiyanı histerik hesab etmək üçün əsasları izah etdikdən sonra sağ yuxarı ətrafı faradizasiya etdirdi; bir neçə dəqiqə ərzində hissiyyat bərpa olundu və iflic keçdi; xəstə bunu auditoriyaya güclü əl sıxması ilə sübut etdi. Sağ ayağın parezi öz axarına buraxıldıqda bir neçə gün sonra keçdi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 25, s. 789–790.]

Qrödel: Ostium aorticum nahiyəsində uzaqdan eşidilən musiqili diastolik küyün yaranması

29. Ostium aorticum nahiyəsində uzaqdan eşidilən musiqili diastolik küyün yaranması. Qrödel («Berl. klin. Wochenschr.», № 16, 1884).

Müəllif Bad Nauheymdə bir il ərzində aorta üzərində uzaqdan eşidilən, belə nadir rast gəlinən musiqili küyü 3 dəfə müşahidə etmək imkanı əldə etmişdir; bununla yanaşı, hər 3 halda adi xarakterli küy də eşidilirdi. Bir halda o, autopsiya yolu ilə qapaqların və aortanın vəziyyətini şəxsən yoxlaya bilmişdir. Aorta ən aşağı hissəsində xeyli genişlənmiş, qapaqlar divarlarında qalınlaşmış, lakin rigid və ya xüsusilə retraksiyaya uğramış deyildi. Qalan iki halın izahı üçün müəllif Leyxtenşternin preparatlarına istinad edir: həmin preparatlarda həyatda ikən eşidilən musiqili uzaq küyün əsası kimi aortanın çox əhəmiyyətli genişlənməsi və bununla şərtlənən, olduqca nazik qapaqların nisbi çatışmazlığı aşkar olunmuşdu. Deməli, musiqili küy Valv. semilun. aortae çatışmazlığı zamanı qapaqlar elə vəziyyətdə olduqda yaranır ki, geri axan qan onları müntəzəm və bərabər rəqslərə gətirə bilsin. Bununla yanaşı eşidilən, musiqili olmayan küy isə mədəcikdə geri axan qanın burulğan əmələ gətirməsi nəticəsində yaranır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 25, s. 790.]

P. Quttmann: Hernia diaphragmatica halı

30. Hernia diaphragmatica halı. P. Quttmann («Deutsche medizinische Wochenschrift», № 14, 1884).

Mitral qapağın çatışmazlığı və stenozu olan 42 yaşlı xəstə qadında ürək döş qəfəsinin sağ yarısında aşkar edilirdi, bundan başqa, sağ böyrəyin dislokasiyası da var idi. Dekstrokardiya xəstənin verdiyi məlumatlara əsasən anadangəlmə kimi qiymətləndirilmişdi. Yarılma diaqnoz qoyulmuş dəyişikliklərdən başqa diafraqmanın vətər hissəsində dörd barmağın keçə biləcəyi, hamar kənarlı dəlik aşkar etdi; bu dəlikdən keçərək mədə bir neçə bağırsaq ilgəyi ilə birlikdə, habelə qaraciyərin sol payı döş qəfəsinin sol yarısında yerləşmişdi. Q. bu xəstədə aparılmış müşahidələrə əsaslanaraq daxili orqanların belə yer dəyişməsini intra vitam diaqnostika etməyin mümkünlüyünü müzakirə edir.

Xəstənin təngnəfəsliyi ürək çatışmazlığı ilə izah edilmişdi, buna görə də sol ağciyərdə tənəffüs sahəsinin mövcud məhdudlaşmasına heç bir işarə vermirdi. Yerini dəyişmiş mədə üzərində perkussiya səsi ağciyər səsindən nəzərəçarpacaq dərəcədə fərqlənmirdi. Həmin orqan üzərində vezikulyar tənəffüs səsi də eşidilirdi. Yalnız son günlərdə timpanik səsin meydana çıxması və tənəffüs səsinin zəifləməsi, habelə mədənin yerləşdiyi nahiyədə özünəməxsus metallik səslər əsl vəziyyətdən şübhələnməyə əsas verməli idi. Soyuq su udarkən soyuqluq hissinin harada yarandığına dair suallar və udma səslərinin müayinəsi bundan sonra diaqnozu təsdiqləyə bilərdi.

Lakin hər şeydən əvvəl dekstrokardiya nəzərə alınmalı idi. Ürəyin bu yer dəyişməsinin yalnız üç səbəbi ola bilər: ya sol plevra kisəsində ürəyi sıxışdıran patoloji proseslər, ya Situs inversus viscerum, ya da sol tərəfli diafraqma yırtığı zamanı qarın boşluğu orqanlarının ürəyi sıxışdırıb yerindən çıxarması. Bu üç səbəbdən birincisi başqa növ dəyişikliklərlə özünü göstərməlidir; Situs inversus isə çox nadir hallarda yalnız döş qəfəsi orqanları ilə məhdudlaşır və qaraciyərin sağ payının normal yerdə aşkar edilməsi ilə istisna olunmuşdu. Deməli, sol tərəfli diafraqma yırtığı güman edilməli idi. Qeyd etmək lazımdır ki, diafraqma yırtıqları sol tərəfdə sağ tərəfə nisbətən təxminən 6 dəfə daha tez-tez müşahidə edilmişdir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 32, s. 981–982.]

Sent-Kler Tomson: Natrium salisilatın təsirinə dair

31. Natrium salisilatın təsirinə dair. Sent-Kler Tomson («Lancet», № 21, 1884).

Natrium salisilatın bəzi Angina tonsillaris hallarında dəfələrlə vurğulanmış effektivliyini və onun kəskin oynaq revmatizmində endokardit ağırlaşmasının qarşısını almaq qabiliyyətinin hələ də mübahisəli olduğunu nəzərə alsaq, burada bildirilən iki hal maraqsız deyildir. Birinci halda revmatizmə görə doqquz gün ərzində bu dərmanı qəbul etmiş xəstədə Angina tonsillaris inkişaf etmişdir; digər halda isə xəstə «revmatik» angina səbəbilə doqquz gün ərzində daha böyük salisil dozaları ilə müalicə edildikdən sonra oynaq ağrıları və ürək zədələnməsi meydana çıxmışdır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 32, s. 982.]

Stran: Mədə xorasında arsen

32. Mədə xorasında arsen. Stran («British medical Journal», 21 iyun 1884).

Müəllif gənc qızlarda üç hal haqqında məlumat verir; bu hallarda Ulcus ventriculi diaqnozu təkrarlanan hematemez, epiqastriumda və onurğa sütununda ağrı həssaslığı, qusma və kardialgiya tutmaları ilə təsdiqlənmiş görünürdü. Süd pəhrizi və Sol. Fowleri tətbiqi (gündə dörd dəfə bir damcı) bir neçə həftədən sonra bütün subyektiv və obyektiv əlamətlərin yox olmasına gətirib çıxardı. St. hesab edir ki, xoraların belə sürətli sağalmasına kömək etmək üçün təkcə pəhrizin tənzimlənməsi kifayət deyil, və arsen preparatının zədələnmiş mədə selikli qişasına birbaşa yerli təsir göstərdiyini qəbul edir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 32, s. 982.]

Labord: Qabırğaarası əzələlərin təsir mexanizmi

33. Qabırğaarası əzələlərin təsir mexanizmi. Labord («La Tribune medicale», 18 may 1884).

L. ölümdən bir saat sonra edam edilmiş şəxsin meyiti üzərində təcrübə aparmaq kimi nadir imkandan istifadə etmiş və müəyyən etmişdir ki, iki qabırğa arasında uzanan daxili qabırğaarası əzələlərin elektrik cərəyanı ilə qıcıqlandırılması yuxarı qabırğanın aşağı qabırğaya doğru enməsinə, xarici qabırğaarası əzələlərin qıcıqlandırılması isə, əksinə, aşağı qabırğanın yuxarı qabırğaya doğru qalxmasına səbəb olur. Qabırğaların hərəkətlərini daha yaxşı izləmək üçün onların ön birləşmə yerləri mişarla kəsilmiş və döş sümüyü çıxarılmışdı. Daxili qabırğaarası əzələlərin en masse qıcıqlandırılması döş qəfəsi yarısının birinci qabırğaya doğru bütövlükdə enməsinə, xarici əzələlərin qıcıqlandırılması isə onun bütövlükdə qalxmasına səbəb oldu. Buna görə L. xarici qabırğaarası əzələləri inspirator, daxililəri isə ekspirator əzələlər hesab edir və beləliklə, bu əzələlərin təsir mexanizmi barədə uzun müddət həll olunmamış mübahisədə tamamilə qədim fizioloq Hamburgerin tərəfini tutur.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 32, s. 982–983.]

Şiff: Qalxanabənzər vəzin ekstirpasiyasının nəticələrinə dair təcrübələr

34. Qalxanabənzər vəzin ekstirpasiyasının nəticələrinə dair təcrübələr. Şiff («Revue med. Suisse romande», № 2, 1884).

Gl. thyroidea ekstirpasiyasının nəticələrinin son zamanlar cəlb etdiyi diqqətlə əlaqədar olaraq Şiff 1856—57-ci illərdə apardığı təcrübələri təkrarlamış və təsdiq etmişdir ki, itlər də, dəniz donuzları da bu əməliyyatdan bir neçə gün sonra izah olunmayan şəkildə ölürlər. Belə əməliyyat olunmuş heyvanlarda həyatda ikən müxtəlif sinir pozğunluqları müşahidə olunur: yuxululuq, əsl iflic olmadan hərəkətlərin ləngliyi, fibrilyar seyirmələr və aşkar tetanusa qədər güclənə bilən tremor. Bəzi heyvanlarda Pruritus cutaneus da müşahidə edilmişdir; qalxanabənzər vəzi olmayan itlər qan təzyiqinin kəskin düşməsi şəraitində ölürdülər. Şiff qalxanabənzər vəzlərin mərkəzi sinir sisteminin qidalanması ilə əlaqəli olduğu fikrinə meyl edir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 32, s. 983.]

Molyer: Xlorozda mərkəzi temperatur

35. Xlorozda mərkəzi temperatur. Molyer («Lyon medical», № 21, 1884).

Xlorozlu xəstələrdə bədən temperaturunun normadan aşağı olduğuna dair geniş yayılmış fikrin əksinə olaraq, M. 30 xlorozlu qızda aylarla davam etdirilmiş rektal ölçmələrlə sübut etmişdir ki, xəstəlik müddətində mərkəzi temperatur yüksəlmiş olur və onun tərəddüdləri 37,8° C. ilə 38,8° C. arasında olur. İkinci diqqətəlayiq fakt kimi o, bəzən 39° C.-dən, hətta 40° C.-dən yuxarı temperatur yüksəlmələri qeydə almışdır ki, onları qızdırma ilə müşayiət olunan heç bir xəstəliklə izah etmək mümkün deyildi. Onun bütün xəstələrində sinir əlamətləri, ürək və boyun üzərindəki küylər aydın ifadə olunmuşdu; menstruasiyanın temperatur əyrisinə təsiri olmadığı görünürdü.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 32, s. 984.]

Şaxnoviç: Fasiləli paraplegiya

36. Fasiləli paraplegiya. Şaxnoviç («London medical Record», 15 mart 1884).

Heç vaxt intermittens infeksiyası keçirməmiş, əla sağlamlığa malik, möhkəm bədən quruluşlu 44 yaşlı kişi 25 ildir ki, iki aya qədər aralıqlarla təkrarlanan fasiləli paraplegiyadan əziyyət çəkir. O, bütün dörd ətrafın hərəki iflici, əzələ rigidliyi və reflekslərin itməsi ilə oyanır; bu zaman zəka, hiss orqanlarının qavrayışları və həssaslıq, sidik kisəsi və düz bağırsağın funksiyaları tamamilə salamat qalır. 3—12 saatdan sonra o, dərin yuxuya gedir və ətraflarda yüngül zəiflik ilə oyanır; bu zəiflik bir neçə saatdan sonra yerini sərbəst hərəkətliliyə verir. Xəstənin atası da eyni xəstəlikdən əziyyət çəkmişdir, bir qardaşı epilepsiya xəstəsidir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 32, s. 984.]

Buvere: Yuxarı ətrafların lokal asfiksiyası

37. Yuxarı ətrafların lokal asfiksiyası. Buvere («Lyon Medical», № 23, 1884).

Dəfələrlə intermittens keçirmiş, arteriyaları ağır dərəcədə ateromatoz degenerasiyaya uğramış 68 yaşlı qadın bir gün sağ əlinin barmaqlarından birinin soyuğun təsiri altında göyərdiyini və hissiyyatını itirdiyini görür. İki il ərzində hər iki əl bilək oynaqlarından yuxarıya qədər bu xəstəliyə tutulur. Said nahiyəsində də ayrı-ayrı ləkələrin rəngi dəyişmişdir. Bu vəziyyət fasiləlidir: yataq istisinin təsiri altında dərinin rəngi və həssaslığı normal olur, lakin açıq havaya çıxmaq sianoz və hissiyyatın kütləşməsini yaratmaq üçün kifayətdir; bu hal hətta yayda da yalnız günün ən isti günorta saatlarında keçir.

Bu zaman barmaq ucları mürəkkəb kimi qara və tamamilə anestetik olur, dərinin zədələnmiş digər sahələri isə göyərmiş olur. Əllər toxunduqda soyuqdur. İsti suya salındıqda dərinin normal rəngi və istiliyi, habelə həssaslığı güclü gizildəmə ilə bərpa olunur. Əl arteriyalarından yazılmış sfiqmoqrafik əyri sianotik vəziyyət zamanı dəyişmiş olur.— B. simmetrik qanqrenaya yaxın olan bu halı izah etmək üçün fərz edir ki, lokal asfiksiya kiçik arteriyaların daralması nəticəsində yaranır; bu daralmanı isə damar divarlarındakı periferik qanqlioz aparatların anormal qıcıqlanıcılığı səbəbindən soyuq qıcığı törədir. Damar konstriktorlarının anormal oyanıqlığını intermittens infeksiyası ilə əlaqələndirmək olar.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 39, s. 1164–1165.]

H. D. Çeypin: Uşaqlarda qurğuşun iflici

38. Uşaqlarda qurğuşun iflici. H. D. Çeypin («Medical Record», 17 may 1884).

5 və 7 yaşlı iki qardaş dəfələrlə qusma və sancı tutmaları keçirmiş, bunların ardınca ayaqlarda, sonra isə qollarda ağrılar və iflic əmələ gəlmişdir. Oğlanlardan birində aydın qurğuşun haşiyəsi var idi. Ataları rəngsaz idi və uşaqların yataq otağı onların xəstələnməsindən bir az əvvəl qurğuşun ağı ilə boyanmışdı.— Ç. uşaqlarda qurğuşun iflicinin infantil uşaq iflicinin xəstəlik mənzərəsinə oxşarlığına diqqət çəkir və güman edir ki, bəzi poliomielit hallarında bu etioloji amil nəzərdən qaçırılmışdır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 39, s. 1165.]

Reylton: Qonoreyada oynaq revmatizmi və endokardit

39. Qonoreyada oynaq revmatizmi və endokardit. Reylton («British Medical Journal», 14 iyun 1884).

Əvvəllər revmatizmdən əziyyət çəkməmiş bir kişi qonoreyaya yoluxmuş, xəstəlik 3 həftədən sonra xroniki mərhələyə keçmişdir. Daha 3 həftə sonra o, heç bir xüsusi səbəb olmadan badamcıqların şişməsi ilə xəstələnmiş, bunun ardınca oynaqların əksəriyyətinin ağrılı şişməsi baş vermişdir. Revmatizm başlayandan bir həftə sonra ürək zirvəsi üzərində sistolik küy eşidilirdi, ağciyər arteriyası üzərində ikinci ton güclənmişdi, ürək kütlüyü isə dəyişməmişdi. Oynaq və ürək zədələnməsi keçib getdikdən sonra sidik kanalından yenidən bol irinli axıntı başladı.— R. revmatik prosesin qonoreya ilə sıx əlaqəsini ehtimal edir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 39, s. 1165.]

Fazio: Biliar tifoid

40. Biliar tifoid. Fazio («Giornale della Societa Italiana d'Igiene», dekabr 1883).

1883-cü ilin iyun ayının sonlarında Torre-Annunsiata şəhərində kəskin başlayan sarılığın bir neçə halı müşahidə edildi. Xəstəlik getdikcə daha tez-tez rast gəlinməyə başladı və əyalət səhiyyə şurasının komissiyası tərəfindən tədqiqat aparılmasına səbəb oldu. Yarılmalar müxtəlif orqanlarda petexiyalar, dalağın kəskin şişkinliyi, qaraciyərin yüngül böyüməsi, Peyer lövhələrinin şişməsi, böyrəklərin qabıq maddəsinin kongestiyası, ağciyərlərin hipostazları və s. aşkar etdi. Ödün bağırsağa axması sərbəst idi. Xəstəlik, göründüyü kimi, Aralıq dənizi ölkələrində müxtəlif vaxtlarda oxşar simptomlarla meydana çıxmış infeksion qızdırma idi (Hirşə görə). Bir neçə il əvvəl oxşar xəstəliklər Ancona şəhərində də baş vermişdi. Şəhərin sanitariya qurğularının, xüsusilə su kəmərinin vəziyyəti xəstəliyin baş verməsini başa düşməyə imkan verir; xəstəlik isə, yeri gəlmişkən, epidemik xarakter almadı: 12 ay ərzində cəmi 12 hal qeydə alındı, onlardan yeddisi ölümlə nəticələndi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 39, s. 1165.]

Valdes Perez: Həyəcandan sonra purpura haemorrhagica

41. Həyəcandan sonra purpura haemorrhagica. Valdes Perez («El siglo medico», 22 yanvar 1884).

Sağlam ailədən olan güclü, 16 yaşlı bir oğlanda çox şiddətli qorxudan bir gün sonra burun qanaması başlamış, ertəsi gün isə bədəni petexiyalarla örtülmüşdü. Burun qanaması təkrarlandı, buna anusdan, uretradan, konyunktivadan, burundan və qulaqlardan qanaxmalar da qoşuldu. Beşinci gün o, dərin üzgünlük vəziyyətində idi, dərisi mərci dənəsindən sikkə böyüklüyünədək hemorragiyalarla örtülmüşdü. Bitki turşuları, erqotin və dəmir verilməklə tez sağalma baş verdi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 39, s. 1166.]

Fotergill: Ürək nevrozları haqqında

42. Ürək nevrozları haqqında. Fotergill («Lancet», iyun 1884).

Müəllif ürək xəstəliklərini qapaq xəstəliklərinə, ürək divarı xəstəliklərinə və nevrozlara bölür; sonuncuları o, xüsusilə üzvi ürək xəstəliklərindən fərqləndirilməsi baxımından nəzərdən keçirir. Ritm pozulmadan ürək fəaliyyətinin sadəcə arabir kəsilməsinə yaşlı adamlarda çox tez-tez rast gəlinir və çox vaxt yersiz olaraq təhlükəli əlamət sayılır. Əksinə, bu, tamamilə əhəmiyyətsiz bir hal kimi görünür, lakin artan iş yükü ilə güclənərsə, ehtiyatlı olmağa vadar edir. Aritmiya ilə müşayiət olunan fasiləli ürək fəaliyyətində isə, bir qayda olaraq, sadəcə sinir pozğunluğundan artıq bir şey olur. Ürəyin digər çox yayılmış nevrozu ürəkdöyünmədir; o, hər hansı orqan xəstəliyi və ya ümumi xəstəlik nəticəsində yarana bilər və həmin xəstəlik aradan qaldırıldıqdan sonra keçib gedir. Qadınlarda menopauza dövründə gecə palpitasiyaları tez-tez olur; bunlar çox vaxt koitusla törənir, başqa hallarda isə onun sayəsində yüngülləşir. Ürək nevrozu diaqnozu üçün ürəyin fiziki müayinədə normal tapılması və yalnız onun fəaliyyətinin pozulmuş görünməsi tələb olunur. Ürək nevrozu heç vaxt üzvi xəstəliyə çevrilmir, lakin «qıcıqlanan» ürəyin iş qabiliyyəti azalmış olur.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 39, s. 1166.]

Şmits: Tüstülənən azot turşusunun inhalyasiyası ilə zəhərlənmə

43. Tüstülənən azot turşusunun inhalyasiyası ilə zəhərlənmə. Şmits («Berliner klin. Wochenschr.», 1884, № 27).

Ş. tüstülənən azot turşusunun qırmızı-qonur buxarlarını tənəffüs etmə nəticəsində 21 yaşlı bir qızda kəskin başlayan zəhərlənmə halını təsvir edir; qız turşu ilə dolu, ağzı açıq bir qabı bir neçə dəqiqə küçə boyu aparmışdı. Kəskin zəhərlənmənin simptomları qıcolmalı öskürək tutmalarından, tənəffüs orqanlarının selikli qişasının qızarması və şişməsindən, baş ağrısından, qusmağa meyildən və kollapsdan ibarət idi. Ağciyər perkutor səsi normal idi, bronxların gedişi boyunca bronxial tənəffüs eşidilirdi. Sonrakı günlərdə zəhərlənmənin ən qabarıq simptomları başgicəllənmə, gözlər önündə parıltı və son dərəcə taqətsizlik idi. İkinci halda, uzun müddət azot turşusu ilə işləmiş bir kimyaçıda zəhərlənmə xroniki xarakter daşıyırdı. Tənəffüs orqanları tərəfindən simptomlar o qədər də nəzərə çarpmırdı; ümumi əzginliyi Ş. zəhərin sinir sisteminə bilavasitə təsirinin nəticəsi kimi izah edir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 39, s. 1166.]

Levenfeld: Xroniki onurğa beyni xəstəliklərinin müalicəsinin hazırkı vəziyyəti haqqında

44. Xroniki onurğa beyni xəstəliklərinin müalicəsinin hazırkı vəziyyəti haqqında. Levenfeld («Aerztl. Intelligenzbl.», ayrıca çap, 1884).

Onurğa beyni xəstəliklərində müalicənin məqsədləri və perspektivləri üçün həlledici amil kimi bu orqanın patoloji dəyişiklikləri geri döndərmək qabiliyyəti haqqında biliklərimiz göstərilir. Sinir toxumasının sırf molekulyar dəyişiklikləri, bəzi hallarda (nevrasteniya) çox çətin olsa da, şübhəsiz sağala bilir; struktur dəyişiklikləri isə bərpa üçün xeyli az imkan verir, həm də sinir liflərinin itkisi sinir hüceyrələrinin itkisindən daha asan əvəz olunur kimi görünür. Strukturun yüksək dərəcəli dəyişiklikləri müəyyən şəraitdə funksiyanın saxlanması ilə bir araya sığa bilər: buradan müalicə üçün belə bir göstəriş çıxır ki, xroniki xəstəlikləri mümkün qədər erkən, ehtimal ki, hələ yalnız molekulyar, tarazlaşa bilən dəyişikliklər mövcud olduğu vaxt müalicəyə götürmək lazımdır. Lakin inkişaf etmiş xəstəlik mənzərəsində də müəyyən dərəcədə yaxşılaşmaya nail olmaq mümkün qalır, çünki dağılmış elementlərin yanında həmişə az və ya çox zədələnmiş müəyyən sayda element olur ki, onları gücləndirməyə çalışmaq olar.

Müalicə üsullarından əvvəlcə suyun tətbiqi müzakirə olunur. Təcrübə soyuq dəniz və çay vannalarının, buxar və isti hava vannalarının, eləcə də kəskin hidriatik prosedurların zərərli olduğunu göstərmiş, ilıq vannalara, duzlu sulara, 26° R.-ə qədər termal sulara, yumşaq hidroterapevtik tədbirlərə isə böyük və çoxsaylı xəstəlik formalarını əhatə edən müalicəvi əhəmiyyət vermişdir. Həddən artıq yüksək və həddən artıq aşağı temperaturlar kimi, vannanın uzun sürməsindən də zərərli olduğu üçün qaçmaq lazımdır. Soyuğun yerli tətbiqi qişaların və fəqərələrin zədələnməsi ilə gedən onurğa beyni xəstəliklərində, həmçinin tabes xəstələrinin kəskin sancıvari ağrılarında faydalıdır.

Xroniki onurğa beyni xəstəliklərində ən təsirli müalicə vasitəsi kimi elektrik göstərilir; onun tətbiq üsulları ətraflı şərh olunur. Ayrı-ayrı seansların müddətini 5 dəqiqədən az və 15 dəqiqədən çox olmamaqla, cərəyan şiddətini isə 5—10 milliamper arasında seçmək tövsiyə edilir. Dərinin faradik fırça ilə qıcıqlandırılmasına onurğa beyninə reflektor təsiri baxımından əhəmiyyət verilir. Son vaxtlar çox arxa plana keçmiş derivant vasitələrdən tabesdə və meningitin müxtəlif formalarında nöqtəvi kauterizasiyanın — pointes de feu — tətbiqi tövsiyə olunur. Xroniki struktur onurğa beyni xəstəliklərinin dərmanla müalicəsi, masajdan və müalicəvi gimnastikadan istifadə, sinirin qanlı və qansız dartılmasının qiymətləndirilməsi və s. barədə qeydlərdən sonra funksional xəstəliklərin, xüsusilə neurasthenia spinalis-in müalicəsi müzakirə olunur və burada mərkəzi qalvanizasiya, ümumi faradizasiya və hidriatik prosedurlar dəyərli vasitələr kimi vurğulanır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 39, s. 1166–1167.]

O. Berger: Tabes dorsalisin simptomatologiyasına dair

45. Tabes dorsalisin simptomatologiyasına dair. O. Berger («Breslauer ärztl. Zeitschrift», № 13, 1884).

Tabesin simptomlar mənzərəsindən bəzi məqamlar xüsusilə diqqətəlayiq və xəstəliyin tanınması üçün vacib kimi vurğulanır. Məhz: xəstəlik ölümcül sonluğa qədər ataktik pozğunluq olmadan keçə bilər; ilkin nevralgiyalar kəllə sinirləri boyunca meydana çıxa bilər və bəzən miqrenəbənzər tutmalar şəklində təzahür edir (gicgahlarda və təpə nahiyəsində ürəkbulanma və qusma ilə müşayiət olunan, bıçaq sancısına bənzər ağrılar). Belə hallarda irsi zəminin olmaması, xəstəliyin nisbətən yaşlı dövrdə başlaması, vətər reflekslərinin olmaması və bəbəklərin mümkün reflektor hərəkətsizliyi simptomu diaqnozu tabes dorsalisə yönəltməlidir.

Sidik kisəsi pozğunluqlarının uzun illər ərzində xəstəliyin yeganə simptomu ola bilməsi faktı xüsusi praktik əhəmiyyət daşıyır; buna görə sidik aparatının aşkar edilə bilən zədələnməsi olmayan sidik kisəsi pozğunluqlarında başlanğıc tabesdən şübhələnmək lazımdır. Çanağın dərinliyində və peritonda kəskin sancıvari ağrılar, uretrada göynəmə, sidik kisəsi boynunun hiperesteziyası, sonra sidik tenezmi, dizurik şikayətlər, daha sonra sidik kanalının anesteziyası və düz bağırsağın keyimə hissi xəstəlik mənzərəsini təşkil edir; sonradan buna ən aydın ifadə olunmuş tabetik simptomlar da qoşula bilər. B. zəngin anatomik material əsasında sübut etməyi vəd edir ki, tabes simptomatologiyasının müxtəlifliyini xəstəliyin arxa sütunlar sahəsi daxilində daha dəqiq topoqrafik lokalizasiyası ilə izah etmək olar.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 39, s. 1168.]

Bar: Erkən yaşda mədə xərçəngi haqqında

37. Erkən yaşda mədə xərçəngi haqqında. Bar («Lyon medical», № 43, 1884).

B. 28 yaşlı şəxslərdə mədə divarının xərçəngli degenerasiyasına dair iki hal barədə məlumat verir; hər iki halın klinik mənzərəsində diqqəti cəlb edən xüsusiyyətlər var idi. Birinci halda əlamətlər sol tərəfli plevritin və qarın boşluğunda maye toplanmasının əlamətləri idi. Temperatur heç vaxt 38°-dən yuxarı qalxmırdı. Mədə tərəfindən bir neçə həftədən bəri iştahsızlıq qeyd olunurdu. Punksiya qarın boşluğundakı ekssudatın seroz-qanlı olduğunu göstərdi. Yarılmada kiçik əyrilikdən başlayan, xorasız karsinomatoz mədə divarı degenerasiyası, diafraqmanın və piyliyin ikincili karsinomatozu tapıldı. İkinci halda qusma, ağrılılıq və epiqastriumda əllə hiss edilən şiş mədə karsinomasını in vivo tanımağa imkan verdi, lakin ağciyərlərdə eyni vaxtda mövcud olan vərəm prosesi səbəbindən diaqnoz qeyri-müəyyən idi. Xəstənin son günlərində hematemez əmələ gəldi və o, qəflətən öldü; yarılmanın göstərdiyi kimi, ölüm karsinomatoz və xoralaşmış pilorun yaxınlığında perforasiya nəticəsində olmuşdu. Hər iki halda proses o qədər sürətlə inkişaf etmişdi ki, kaxeksiya formalaşmağa macal tapmamışdı.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 45, s. 1344.]

Şpits: Tif rekonvalessensiyasında poliuriya

38. Tif rekonvalessensiyasında poliuriya. Şpits («L’Union medicale», 6 iyul 1884).

Halların təxminən yarısında rekonvalessensiya dövründə tif poliuriyası müşahidə olunur ki, bu da xəstəlik keçdikdən sonra 5-ci və ya 6-cı həftəyə qədər davam edir. Bildirilir ki, ifraz olunan sidiyin miqdarı keçirilmiş xəstəliyin ağırlığı ilə düz mütənasibdir. Sidikdə zülal və şəkər olmur.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 45, s. 1344.]

Qrail: Qaraciyər yırtığına dair bir hal

39. Qaraciyər yırtığına dair bir hal. Qrail («El siglo medico», 18 may 1884).

Gənc bir çağırışçıda hər öskürək təkanı zamanı sağda, qabırğa qövsünün altından həcmli bir şiş çıxırdı ki, o, palpasiya və perkussiyada qaraciyərin bütün xüsusiyyətlərini göstərirdi. Bu şişin üfüqi diametri 22 sm, şaquli diametri 18 sm idi və qarın divarı səviyyəsindən təxminən 8 sm qabarırdı. Onun sahəsində qarın divarı son dərəcə nazilmişdi. Həmin şəxsin heç bir şikayəti yox idi. Hər hansı etioloji amil aşkar edilə bilmədi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 45, s. 1344.]

Buteyye: Travmatik tetanusun və xoreyanın müalicəsinə dair

40. Travmatik tetanusun və xoreyanın müalicəsinə dair. Buteyye («Progres medical», № 40, 1884).

B. adı çəkilən xəstəliklərin hər birinə dair bir halda onurğa sütunu üzərinə təkrar efir püskürtmələri tətbiq etmiş və hər tətbiqdən sonra vəziyyətin dərhal yaxşılaşdığını görmüşdür. O, hər iki halın tez və əlverişli nəticələnməsini də bu müalicəyə aid edir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 45, s. 1344.]

Buşar: Diabet xəstələrində vətər reflekslərinin olmaması haqqında

41. Diabet xəstələrində vətər reflekslərinin olmaması haqqında. Buşar («Progres medical», № 41, 1884).

Diabet xəstələrində vətər reflekslərinin olmaması nə daimi, nə də ümumən rast gəlinən simptomdur, lakin tezliyi, proqnostik və diaqnostik əhəmiyyəti baxımından diqqətə layiqdir. B. 66 diabet xəstəsi arasında bu simptomu 19 dəfə qeyd edə bilmişdir, istisnasız olaraq ağır hallarda; onların bir qismi üç illik müşahidə ərzində ölmüşdü. 2 halda vətər refleksləri bərpa olundu və bu, xəstəliyin aydın yaxşılaşması ilə üst-üstə düşdü. Vətər reflekslərinin bu davranışından diabet formalarının təsnifatı üçün istifadə etmək olmaz, çünki xəstəlik təhlükəli istiqamət aldıqda reflekslər itir, sinir sistemi xəstəlikləri nəticəsində yaranan diabet isə bu baxımdan başqa səbəblərdən yaranan diabetdən fərqlənmir. — Diabetik vəziyyətin gizli və naməlum qaldığı və qəfildən ağır əlamətlərin meydana çıxdığı bir neçə halda reflekslərin olmaması diaqnoz üçün işarə vermişdir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 34 (1884), № 45, s. 1344–1346.]

Yul. Donat: Sağlam və xəstə vəziyyətdə temperatur hissinin hüdudları haqqında

1. Sağlam və xəstə vəziyyətdə temperatur hissinin hüdudları haqqında. Yul. Donat («Archiv für Psych.», XV).

«Temperatur duyğusunun hüdudları» dedikdə artıq temperatur kimi deyil, ağrı kimi hiss edilən ən yüksək və ən aşağı temperaturlar nəzərdə tutulur. Temperatur duyğusunun bu hüdudlarını tədqiq etmək üçün D. iki alət — onun kriyalgimetr və termalgimetr adlandırdığı, xüsusi qurğular vasitəsilə öz məqsədinə uyğunlaşdırılmış civəli termometrlər — düzəltmişdir. Kriyalgimetr civə qabı rolunu oynayan yastı spiraldan və —18° C.-yə qədər bölgülənmiş şkaladan ibarətdir. Onu spiralı ilə dəriyə qoyurlar, soyumanı isə civə qabına yönəldilmiş efir spreyi ilə yaradırlar; dərini spreyin bilavasitə təsirindən termometr üçün oyulmuş uyğun flanel parçası qoruyur. Termalgimetrin civə qabı dəriyə dəqiq sıxılması üçün yarım ellipsoid formasındadır. İsidilmə qabın ətrafına dolanmış nazik platin məftillə həyata keçirilir; məftilin ucları iki Bunzen elementinin qütbləri ilə birləşdirilə bilər.

Bu alətlərlə aparılmış zəhmətli tədqiqatların nəticələrindən qeyd etmək lazımdır ki, soyuq ağrısı duyğunun uzun sürən qeyri-müəyyənliyindən sonra dəqiq hiss edilir, sonra isə müxtəlif şəxslər tərəfindən müxtəlif cür təsvir olunur; isti ağrısı isə müəyyən temperaturda qəflətən meydana çıxır və hər dəfə yandırıcı keyfiyyət daşıyır. Sağlam adamlarda soyuq ağrısı müxtəlif dəri nahiyələrinə görə —11,4° ilə +2,8° C. arasında dəyişir. Qarın dərisi və dirsək oynağının dorsal səthi xüsusilə həssas, barmaqların pulpası isə xüsusilə az həssas görünür. Bədənin ön səthi arxa səthindən, eləcə də sol tərəf sağ tərəfdən ağrıya daha həssasdır. Müxtəlif şəxslərdə müşahidə edilə bilən mütləq fərq çox böyükdür.

İsti ağrısı eyni adamın müxtəlif dəri nahiyələrində 36,3° ilə 52,6° C. arasında tərəddüd edir; burada da barmaq ucları xüsusilə az həssasdır, müxtəlif şəxslərdə temperatur duyğusunun hüdudu kimi tapılan rəqəmlərin mütləq fərqi də çox böyükdür. Temperatur hissinin iki hüdudu arasındakı məsafə (bunu həmin hissin genişliyi adlandırmaq olardı) dərinin müxtəlif nöqtələri üçün 35,1°—64° C. təşkil edir. Tabes xəstələrində temperatur hissinin daha böyük genişliyi aşkar olundu ki, bu da onun kəskinliyinin azalmasına uyğundur. İsti ağrısı yalnız daha yüksək temperaturlarda yaranırdı, soyuq ağrısını isə çox vaxt heç əldə etmək mümkün olmurdu. Bu, ən çox aşağı ətraflara, daha az gövdəyə və yalnız nadir hallarda qollara aid idi. Ağrı həssaslığının kəskin azalmasına hətta sağlam adamlarda da ayrı-ayrı, məhdud nahiyələrdə rast gəlinir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 1, s. 19.]

Rossbax: Bağırsaq kanalı xəstəliklərində naftalin

2. Bağırsaq kanalı xəstəliklərində naftalin. Rossbax («Berl. klin. Wochenschr.», № 12, 1884).

Naftalinin güclü çürüməəleyhinə xassəsindən çıxış edərək R. bu vasitəni bağırsaq kanalında çürümə törədicilərinin və ya çürümə məhsullarının olmasının nəticələrini aradan qaldırmağın vacib görünə biləcəyi çoxlu sayda halda sınamışdır. Naftalin suda, durulaşdırılmış turşularda və qələvilərdə həll olmur və diqqətlə təmizləndikdə heç bir zərərli ümumi və ya yerli təsir göstərmir. Böyüklər üçün onun tətbiq resepti belədir: Rp. Naphthalini purissimi Sacch. alb. aa 5,00. Ol. Bergamottae 0,03. M. f. p. div. in part. aeq. Nr. XX. S. Gündə 5—10—15—20 toz qəbul edilsin. İmalə üçün onu ən yaxşısı çobanyastığı və ya gülxətmi çayı ilə qarışıq şəklində tətbiq edirlər (1—5 q naftalin 50—100 q distillə suyunda, 1/2—1 litr qaynar gülxətmi çayı ilə qarışdırılır, sonra 37° C.-yə qədər soyudulur). Gündə 5 q dozalar həftələrlə yaxşı keçirilir.

Naftalin köhnəlmiş nazik və yoğun bağırsaq katarlarında əla təsir göstərmişdir: 5—15 gündən sonra nəcis qoxusuz, sayı və xarakteri normal olmuş, funksional şikayətlər isə aradan qalxmışdır. Abdominal tifdə naftalin müalicəsi bəzi hallarda 5—6 gündən sonra prosesin kəsilməsinə, digər hallarda isə əvvəllər antipiretiklərə davamlı olan temperatur yüksəlməsini xinin və s. ilə davamlı olaraq aşağı salmaq imkanına gətirib çıxarmışdır. İkinci həftənin sonuna yaxın müalicəyə gəlmiş hallarda təsir olmamışdır. Vərəmli bağırsaq xoralarında tez-tez bağırsaq şikayətlərini aradan qaldırmaq mümkün olmuşdur, lakin bu vəziyyətlərdə qiymətləndirmənin çətinliyi səbəbindən R. qəti hökm verməkdən çəkinir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 1, s. 19–20.]

Leybe: Əsəbi dispepsiya haqqında

3. Əsəbi dispepsiya haqqında. Leybe (ibidem).

L. 1879-cu ildə obyektiv simptomlara əsaslandırmağa çalışdığı əsəbi dispepsiyanın klinik mənzərəsini bir daha təsvir edir. Bu mənzərə əsasən neqativ əlamətlərlə müəyyən olunur: mədənin bir çox xəstəlik hallarına xas olan dispepsiya simptomokompleksi burada zaman və kimyəvi baxımdan normal gedən həzm aktı ilə bağlı görünür. Bu zaman mədə sinirlərinin anormal oyanıqlığı qəbul edilir; o, ümumi nevroz və ya xroniki intoksikasiya zəminində yarana bilər, lakin çox vaxt müstəqil şəkildə meydana çıxır. Ən tez-tez rast gəlinən simptom narahatedici, dadsız və iysiz gəyirmə və mədə nahiyəsində təzyiq hissidir; mədənin basıldıqda ağrılı olması nadirdir, iştahanın pozulması və mədə yanması isə daha tez-tez olur; mədə yanması turşu ifrazı azaldıqda da ola bilər. Baş ağrısı, yuxu pozğunluğu, yorğunluq nisbətən tez-tez rast gəlinir, əhvalın pozulması isə müşahidə olunan xəstələrin yalnız 8%-ində qeyd edilmişdir. Müalicəyə gəldikdə, L. erqotinlə bağlı əvvəlki tövsiyəsini geri götürür.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 1, s. 20.]

Şumaxer: Paroksizmal hemoqlobinuriya ilə sifilisin əlaqəsinə dair

4. Paroksizmal hemoqlobinuriya ilə sifilisin əlaqəsinə dair. Şumaxer (mənbə: «Verhandl. des III. Kongresses f. innere Medizin»).

Ş. daha bir hal təsvir edir: 30 yaşlı kişidə sifilitik infeksiyadan 1½ il sonra soyuqdəymə ilə provokasiya olunan paroksizmal hemoqlobinuriya meydana çıxmış, inadla davam etdikdən sonra sürtmə müalicəsi kursu ilə aradan qalxmışdır; müəllif xəstəliyin lues ilə əlaqəsini qətiyyətlə vurğulayır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 1, s. 20.]

Yürgensen: Genuin pnevmoniya haqqında

5. Genuin pnevmoniya haqqında. Yürgensen (ibidem).

J. pnevmoniyanın etiologiyası və patologiyası haqqında yeni baxışları köhnə baxışlarla kəskin ziddiyyət şəklində aşağıdakı müddəalarda ümumiləşdirir: «Genuin pnevmoniya əsasən, lakin təkcə ağciyərlərdə deyil, lokallaşan infeksion xəstəlikdir. Soyuqdəymə nadir hallarda törədici səbəb olur. Güclü adamlar zəifləmiş adamlara nisbətən daha az tutulur. Müalicədə əcdadlarımızın anladığı mənada antiflogoz rədd edilməlidir.»

Ayrı-ayrılıqda göstərilir ki, uşaq yaşı — 14 yaşadək — xəstələnmələrin təxminən beşdə üçünü təşkil edir; xəstələnmə tezliyi — Tübingen üçün — atmosfer yağıntılarının həmin dövrdəki miqdarından asılıdır: az yağıntı onu artırır, çox yağıntı isə azaldır; pnevmoniya ev xəstəliyidir və epidemiyalarda xəstədən sağlama dolayı yoluxma yolu ilə yayılır. J. pnevmoniyanın müxtəlif formalarının bir neçə müxtəlif səbəbdən törəndiyi fərziyyəsinə qarşı çıxır: onun fikrincə, xəstəliyin müxtəlif lokalizasiyası və xəstələrin fərdi meyilliliyi tipik mənzərədən kənarlaşmaları izah etməyə kifayət edir. Ağciyərlərdən sonra xəstəlik prosesinin lokalizasiyası üçün böyrəklər və bağırsaq kanalı daha çox seçilən yerlər kimi görünür. Müalicəyə gəldikdə, J. vannalarla bədən istiliyinin azaldılmasının və bol miqdarda şərabın tərəfdarıdır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 1, s. 20.]

Bidert və Zigel: Xroniki ağciyər iltihabı, ftizis və miliar vərəm

6. Xroniki ağciyər iltihabı, ftizis və miliar vərəm. Bidert və Zigel («Virchow’s Archiv», 98-ci cild).

Boyama tədqiqatları və klinik müayinələr əsasında müəlliflər bildirirlər ki, vərəm basillərində formal baxımdan spesifik heç nə yoxdur və onların özünəməxsus boyanma reaksiyasının onları bütün inkişaf mərhələlərində xüsusi orqanizm növü kimi başqalarından ayırıb-ayırmadığı da şübhəli qalır. Ağciyər ftizisi kimi tanınan xəstəlikdə basilin roluna gəldikdə isə iddia edirlər ki, vərəm basili klassik ftizis üçün xarakterikdir və orada həmişə mövcuddur. Lakin gizli gedişli ağciyər xəstəliklərinin böyük bir silsiləsi var ki, basilin mövcudluğu istisna olmaqla, bütün cəhətləri ilə az inkişaf etmiş ftizisə bənzəyir.

Ehtimal ki, bu cür infiltratlar hər bir həqiqi ftizisdən əvvəl gəlir; ftizis isə həmin infiltratlarda basillər məskunlaşdıqda yaranır. Qeyri-basilyar infiltrasiya prosesi basil zədələnməsi ilə yanaşı həmişə davam edir və yayıldıqca basil üçün yeni qida mühiti yaradır, eyni zamanda onu müəyyən mənada orqanizmin qalan hissəsindən təcrid edir. Miliar vərəm ya Kox basilinin kütləvi inhalyasiyası nəticəsində, ya da onu əhatə edən infiltrasiya səddi yarıldıqda basilin bədən şirələrinə keçməsi nəticəsində yaranır. Deməli, ftizisin yaranmasında həlledici olan infeksion maddə deyil, həkimlərə məlum olan və basilin inkişafı üçün zəmin hazırlayan bütün meyilləndirici amillərdir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 7, s. 211.]

Frenkel: Pnevmoniya kokku haqqında

7. Pnevmoniya kokku haqqında. Frenkel (mənbə: «Verhandl. des III. Kongresses f. innere Medizin», 1884).

Fridlender tərəfindən insan ağciyərindən təmiz kultura üsulu ilə ayrılmış pnevmoniya kokku Frenkelə görə müxtəlif heyvan növlərinə keçirilə bilər; bu zaman, məsələn, dovşanlar peyvənd üçün götürülən materialın hansı haldan alındığından asılı olaraq müxtəlif reaksiya verir. Nə ayrı-ayrı kokkların və ya kokk zəncirlərinin ətrafındakı həlməşik kapsullar, nə də kulturaların ət-infuziya jelatinində mismarşəkilli böyüməsi pnevmoniya kokku üçün xarakterik deyil və ona bütün şəraitdə xas deyil.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 7, s. 211–212.]

Pitres: Aqrafiya haqqında

8. Aqrafiya haqqında. Pitres («Revue de Médecine», IV, noyabr).

P. aqrafiyanın afazik pozğunluqlarla tamamilə analoji olan üç formasını ayırd edir: 1. Yazı korluğu ilə bağlı aqrafiya: bu zaman xəstə yaddaşdan və diktə ilə yaza bilir, lakin nümunədən köçürə bilmir. 2. Söz karlığı ilə bağlı aqrafiya: bu zaman xəstə diktə ilə yaza bilmir, və 3. motor aqrafiya: bu zaman xəstə ümumiyyətlə heç bir yazı işarəsi çəkə bilmir. Bu üç formanın hər biri ayrılıqda, beyin xəstəliyinin yeganə simptomu kimi, intellekt pozulmadan müşahidə oluna bilər. Aqrafiya motor iflic və afaziya ilə birlikdə rast gəlindikdə, bu birləşmə lezyonun yayılma həcmi və yerləşməsi ilə izah olunmalıdır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 7, s. 212.]

Jirodo: Əzələ infarktları haqqında

9. Əzələ infarktları haqqında. Jirodo («Revue de Medecine», iyun 1884).

Skelet əzələlərinin damar sistemində anastomozlar bol olduğundan, kiçik bir arteriya şaxəsinin tıxanmasının, məsələn, parenximatoz orqanlarda olduğu kimi, məhdud infarkt törədəcəyini gözləmək olmaz. Lakin bu proses aşağıdakı müşahidələrdə aydın görünən xüsusi şərtlər daxilində həqiqətən də əzələlərin infarktlaşmasına gətirib çıxara bilər. 1. Ürək çatışmazlığı və damar divarlarının geniş yayılmış ateromatoz degenerasiyası olan 60 yaşlı qadında ölümündən bir həftə əvvəl sağ budun ortasında yumurta boyda, fluktuasiyalı, ağrılı şiş əmələ gəldi. Yarılma göstərdi ki, M. Sartorius eninə qırılmışdır və şiş damardan çıxmış qandan ibarətdir. Bu spontan cırılmanın izahı ondan ibarət idi ki, cırılma yerinin ətrafında əzələ toxuması üç santimetr məsafədə, həmin əzələ sahəsini qanla təchiz edən arteriolanın tıxanması nəticəsində, strukturca dəyişmişdi. Eyni zamanda dalaqda infarktlar aşkar edildi.

2. Ümumi aterom, aorta və mitral çatışmazlığı olan 55 yaşlı kişidə post mortem sağ M. pectoralis major-da infarktın bütün əlamətlərini daşıyan qoz boyda kütlə tapıldı; həmçinin dalaqda, böyrəklərdə infarktlar və beyində sarı lövhələr, yəni plaques jaunes, var idi. 3. (Lefövrə görə.) Aterom, aorta və mitral çatışmazlığı olan 67 yaşlı qadında post mortem sağ M. vastus externus femoris-də infarkt aşkar edildi. Deməli, kiçik bir arteriyanın tıxanmasının əzələ infarktı törətməsi üçün geniş yayılmış damar degenerasiyası və ümumi ürək zəifliyi əzələ toxumasının qidalanma şəraitini pisləşdirmiş olmalıdır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 7, s. 212.]

Sankviriko və Kanalis: Qalxanabənzər vəzin ekstirpasiyası haqqında

10. Qalxanabənzər vəzin ekstirpasiyası haqqında. Sankviriko və Kanalis («Arch. per le scienze mediche», VIII, № 10).

İtlərdə qalxanabənzər vəzin tam çıxarılması əsəb əlamətləri, təngnəfəslik, yeriş pozğunluğu, tremor, hətta ümumi qıcolmalar meydana çıxdıqdan sonra həmişə 4–16 gün ərzində ölümlə nəticələnirdi. Bu zaman heyvanlardan əvvəlcədən dalağın çıxarılıb-çıxarılmamasının heç bir fərqi olmurdu; dalağı çıxarılmış heyvanlar qalxanabənzər vəzin qismən çıxarılmasına da tamamilə yaxşı dözürdülər. Əməliyyatdan sonra qanda dəyişiklik tapılmadı, əksinə, hər dəfə sinir sisteminin yüksək dərəcəli anemiyası aşkar edildi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 7, s. 212.]

Eylenburq: Tabes dorsalisin etiologiyası və terapiyasına dair, xüsusən onun sifilislə əlaqələri haqqında

11. Tabes dorsalisin etiologiyası və terapiyasına dair, xüsusən onun sifilislə əlaqələri haqqında. Eylenburq («Virchow’s Archiv», 99-cu cild).

E.-nin Furnye və Erbdən bəri açıq qalan sifilis ilə tabes arasında etioloji əlaqə məsələsinə yaxınlaşmağa çalışdığı statistika 4½ il ərzində E.-nin müşahidəsində olmuş 125 halı əhatə edir. Bu 125 xəstədən 106-sı kişi, 19-u qadın idi; kişilər arasında xüsusən dəmir yolu xidməti yüksək pay verirdi, qadınlardan isə yalnız 2-si ərə getməmişdi. 106 kişi arasında 28 nəfərdə tipik skleroz və ardınca konsekutiv sifilis keçirilmişdi; 11 nəfərdə ümumi sifilis olmadan yalnız yumşaq şankr — ulcus molle — anamnezdə aşkar edilə bilmişdi; sifilisin heç bir şəkildə sübut edilə bilmədiyi xəstələrin sayı 67 idi.

Deməli, sifilitik infeksiya kişi xəstələrin 36,8%-ində müəyyən edilə bilirdi; bu hesablamada yumşaq şankr sifilisə aid edilmişdir. Qadınlarda sifilis yalnız bir halda sübut edilə bildi, bir neçə başqa halda isə onu qətiyyən istisna etmək olardı. Sifilis keçirilmiş tabes hallarını bir yerə topladıqda, sifilitik olmayan hallardan fərqli olaraq onlar üçün ümumi olan heç bir simptom göstərmək mümkün olmadı. Digər etioloji amillərə də diqqət yetirildi: irsiyyətin təsiri 15 halda, yalnız atmosfer zərərli amillərinin təsiri 62 halda, belə zərərli amillərlə ağır yorucu şəraitin birgə təsiri 42 halda, yalnız fiziki gərginliyin təsiri 34 halda, ağır emosional sarsıntıların 16 halda, travmaların 6 halda, kəskin xəstəliklərin 5 halda əhəmiyyətli göründü.

Bu statistikanın nəticəsinə əsasən sifilisə ilk növbədə yalnız qüvvədən salan və ya tabesə meyil yaradan amil əhəmiyyəti verməyə çalışan E.-nin haqlı olduğunu inkar etmək çətindir; axı etiologiya kimi göstərilən digər zərərli amillər də elə bu rolu oynayır. O, tabesin fahişələrdə daha tez-tez rast gəlinməməsi faktına, eləcə də keçirilmiş sifilitik infeksiyanın tabes üçün proqnostik və terapevtik baxımdan əhəmiyyətsiz görünməsinə xüsusi əhəmiyyət verir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 7, s. 212–214.]

R. Burkart: Histeriya və nevrasteniyanın ağır formalarının müalicəsinə dair

12. Histeriya və nevrasteniyanın ağır formalarının müalicəsinə dair. R. Burkart («Volkmann’s Vorträge», № 245).

Veyr-Mitçell və onun ardınca Pleyfer histeriya və nevrasteniyanın ağır formalarının müalicəsi üçün elə bir üsul tətbiq etmişlər ki, onun məqsədi bir neçə həftə ərzində xəstələrin ümumi qidalanmasını yüksəltməkdir; bu zaman əsəb simptomları onlara xüsusi diqqət yetirilmədən aradan qalxır. Bu müalicənin ilkin şərti xəstənin adət etdiyi mühitdən uzaqlaşdırılması və münasib bir baxıcının nəzarəti altında təcrid olunmasıdır; müalicə yataq rejimində tam fiziki və zehni sükunətin gözlənilməsindən və asan mənimsənilən qidanın son dərəcə böyük miqdarda verilməsindən ibarətdir; bu qidanın mənimsənilməsi geniş masaj və dəri ilə əzələlərin faradizasiyası sayəsində mümkün olur. Burkart öz təcrübəsinə əsaslanaraq Veyr-Mitçell müalicə üsulunun hər hansı başqa terapiyaya tabe olmayan hallarda əla təsirini təsdiq edir, praktik təşkilatın ilkin şərtlərini və müalicə zamanı mümkün ola biləcək ağırlaşmaları ətraflı müzakirə edir və bu üsulun uyğun hallarda daha da sınaqdan keçirilməsinə çağırır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 12, s. 367–368.]

A. E. Hodli: Çox sürətlənmiş nəbzin sayılmasına dair

13. Çox sürətlənmiş nəbzin sayılmasına dair. A. E. Hodli («Weekly Medical Review», Çikaqo, 31 yanvar 1885).

H. məsləhət görür ki, hər bir nəbz vurğusunu ayrıca saymaq çətin olduqda, sadə bir çıxış yolu kimi hər ikinci vurğunu saysınlar və müəyyən vaxt ərzində alınan cəmi iki dəfə artırsınlar. Belə ki, bir sıra eynicinsli təəssüratı ritm təsəvvürü altında qavramaq və bu ritmin təkrarlanmasını izləmək çətin deyil; bu zaman hər bir təəssüratı ayrıca say təsəvvürü ilə əlaqələndirmək üçün lazım olan vaxta qənaət edilir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 12, s. 368.]

S. Quttmann: Kollektiv tədqiqata dair birinci hesabat

14. Kollektiv tədqiqata dair birinci hesabat. Daxili Təbabət Cəmiyyətinin seçdiyi komitənin tapşırığı ilə Dr. S. Quttmann tərəfindən təqdim edilmişdir («Zeitschrift für klinische Medizin», VIII).

Bu hesabat təfərrüatlarda o qədər maraqlı məlumat verir ki, heç bir referat onun oxunmasını əvəz etmək iddiasında ola bilməz. O, dörd suala cavab vermək üçün vərəmə dair 200 xəstə müşahidəsinin təhlilini əhatə edir: 1. irsiyyət, 2. yoluxuculuq, 3. ağciyər vərəminin sağalması və 4. pnevmoniyanın ftizisə keçməsi; bu mövzular ardıcıllıqla cənablar Oldendorff, Meyerhoff, Leyden və Frentsel, habelə Kalişer tərəfindən işlənmişdir. Göndərilmiş xəstəlik tarixçələrindən ibarət — əslində az olan — materialdan işləyənlər şübhəli və ya səhvli görünən hər şeyi çıxarmışlar.

Ağciyər vərəminin irsiyyəti məsələsi üzrə cənab Oldendorff 24 müşahidədən istifadə etmişdir. Bunlarda söhbət əlverişli xarici həyat şəraiti ftizisin inkişafına kömək edən amillərdən xali olan şəxslərdən gedirdi; deməli, onların xəstəliyi əcdadlarda sübut olunmuş xəstəliklə səbəb-nəticə əlaqəsindədir. Ftizisin irsi ötürəndə və irsi alanlarda eyni cür gedişi olan ayrı-ayrı hallar xüsusilə diqqətəlayiqdir. Kollektiv tədqiqatın indiyədək tətbiq olunan üsulu ilə irsi ftizisin nisbi tezliyi haqqında heç nə müəyyən etmək mümkün deyil.

Vərəmin yoluxuculuğu üçün Meyerhoff 40 müşahidəni sübutedici hesab edir. Bunlarda xarici həyat şəraitinin təsirinin azlığı diqqəti cəlb edir. Yoluxmanın ən mühüm amili ər-arvad arasında ötürülmə kimi görünür (23 halda). Yoluxmuş ər və ya arvad demək olar ki, həmişə vərəmə irsi yüklülükdən azad olur. Yoluxmaların çoxu yoluxduran şəxslərin ölümündən az əvvəl baş vermiş, xəstəlik bütün yoluxmuş şəxslərdə sürətli gediş almışdır. Bütün hallarda müşahidə edilmişdir ki, ər-arvad ümumi yataq otağından, çox vaxt isə ümumi yataqdan istifadə etmişlər. Dörd halda valideynlər, dörd halda da qohumlar ftizisli uşaqlara qulluq edərkən ftizisə tutulmuşlar. Qalan hallarda qohumluq sübut olunmur və söhbət az və ya çox ehtimalla ftizisli şəxslərə qulluqdan və ya onlara məxsus olmuş paltar və yataqlardan istifadədən gedir. Pansionlarda, kazarmalarda, xəstəxanalarda və s. qalmanın təsiri haqqında daxil olmuş material heç bir məlumat vermir.

Ftizisin sağalmasına gəldikdə, Leyden və Frentsel 57 müşahidəni sübutedici sayırlar; bu zaman onlar, əlbəttə, keçirilmiş proseslərin nəticəsi kimi fizikal dəyişikliklərin qalmasını nəzərə almırlar və, görünür, ümumi vəziyyət yaxşılaşdıqda ftizis prosesinin uzun müddət dayandığı halları da sağalma sayırlar. Belə «sağalmaların» çoxu gənc yaşda müşahidə olunur, xəstəliyin müddəti isə, görünür, əsaslı rol oynamır. Müalicəyə gəldikdə, cənub kurortlarında təkrar qalmanın təsiri olduğu görünür. Ən az qənaətbəxş olanı son suala — pnevmoniyanın birbaşa ftizisə keçməsi məsələsinə — cavab vermək üçün istifadə edilmiş 8 müşahidədir. Buna uyğun olaraq, Kalişerin onları təhlili «non liquet» ilə yekunlaşır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 12, s. 368–369.]

Qalvanyi: Qurğuşun intoksikasiyasında müsariqənin zədələnməsi

15. Qurğuşun intoksikasiyasında müsariqənin zədələnməsi. Qalvanyi («Riv. clin. di Bologna», F. III. 1884).

Xroniki qurğuşun zəhərlənməsinin bir halında Q. böyük piyliyin və Plexus solaris-in total sklerozunu, həmçinin müsariqənin sklerozu və büzüşməsi nəticəsində bütün nazik bağırsaq ilgəklərinin retraksiyasını aşkar etmişdir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 12, s. 369.]

Roç: Mədəaltı vəzi başının karsinoması halı

16. Mədəaltı vəzi başının karsinoması halı. Roç («Boston Medical and Surgical Journal», 19 fevral 1885).

Sağlığında aydın olmayan klinik mənzərə qarında şiddətli ağrı tutmaları ilə keçmiş, sonralar buna ödün bağırsaq kanalına axmasının kəsilməsi əlamətləri və sürətli arıqlama qoşulmuşdur. Ölümdən sonra mədəaltı vəzi başının karsinoması tapılmışdır; o, Ductus choledochus-un bağırsağa açıldığı yerdə bağırsaq divarını zəbt etmişdi. Nəcisdə yağ heç vaxt aşkar edilməmişdi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 12, s. 369–370.]

Deahofe: Nevralgiyada nitroqliserin

17. Nevralgiyada nitroqliserin. Deahofe («Medical News», 21 fevral 1885).

Dilin sağ yarısında dad hissiyyatının küttləşməsi ilə gedən, eyni tərəfdə üz sinirinin qıcolması ilə müşayiət olunan, dörd ildən bəri davam edən və axırda danışmağı və yeməyi çətinləşdirmiş nevralgiya nitroqliserinin 1%-li məhlulunun (gündə 8 dəfə 0,06 q) qəbulundan sonra tezliklə nəzərəçarpacaq dərəcədə yaxşılaşmış və dörd həftə ərzində keçib getmişdir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 12, s. 370.]

Kaççola: Bir Morbus Addisonii halında tapıntılar

18. Bir Morbus Addisonii halında tapıntılar. Kaççola («Gazz. med. ital. Provinc. Venete», 1884, № 5).

Söhbət dəridə rəng dəyişikliyi başlandıqdan 1½ il sonra sayıqlama və qıcolmalar içində ölmüş 33 yaşlı bir kişidən gedir. Arabir qızdırma epizodları müşahidə edilmişdi. Yarılmada beyin mədəciklərinin yüngül hidropsu aşkar edildi; sinir sistemində böyük yumşaqlıqdan başqa heç bir anormallıq yox idi. Simpatik sinir xüsusi diqqətlə müayinə edilmişdi. Böyrəküstü vəzilərin hər biri toyuq yumurtası boyda idi, kapsulları qalınlaşmışdı, hüceyrələr möhtəviyyatdan yox olmuş, detrit və piy dənəcikləri ilə əvəz olunmuşdu. Mikroorqanizm axtarışı nəticəsiz qaldı.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 12, s. 370.]

E. A. Çerninq: Vərəm kütlələrinin insana peyvəndi

19. Vərəm kütlələrinin insana peyvəndi. E. A. Çerninq («Hospitals-Tidende», 17 dekabr 1884).

Aşağıdakı hal vərəmin peyvənd yolu ilə keçə bilməsinin eksperimental sübutunda olan boşluğu doldurmağa yararlı görünür. Əla sağlamlığa malik, ailə anamnezində vərəm və ya skrofulyozdan heç bir əlamət olmayan 24 yaşlı bir qız beş aylıq xəstəlikdən sonra ftizdən ölmüş professor H.-nin yanında aşpaz işləyirdi. Deyilənə görə, bu xəstənin bəlğəmi xəstəliyin son dövründə vərəm basilləri ilə o qədər zəngin imiş ki, onu «bu orqanizmlərin irindəki təmiz kulturası» kimi qəbul etmək olardı. Xəstənin ölümündən bir neçə gün əvvəl qız xəstənin adətən bəlğəm tüpürdüyü stəkanı sındırmış və sol əlinə kiçik bir şüşə qırıntısı batırmışdı; orta barmağın birinci falanqasının ovuc səthində kiçik bir yara əmələ gəlmişdi ki, o, irinləmədiyi halda öz-özünə sağalmırdı. Bir neçə həftə sonra həmin yerdə dərialtı toxumada yarım noxud boyda kiçik bir düyün əllənirdi; o, kəsilib götürüldü. Düyün dairəvi hüceyrələrdən ibarət idi. Çıxarıldıqdan sonra yara per primam sağaldı.

Bir neçə ay sonra qız barmağı bükərkən ağrılardan şikayət etməyə başladı; vətər qınının qalınlaşması, dirsək və qoltuqaltı vəzilərinin böyüməsi aşkar edildi. Bundan sonra barmaq metakarpofalangeal oynaqdan ekzartikulyasiya edildi, vətərin qalınlaşmış hissəsi və bərkimiş vəzilər çıxarıldı. Müayinə göstərdi ki, vətər qınının qalınlaşması solğun qranulyasiyalardan ibarətdir; bunlarda çoxsaylı, yer-yer mərkəzdə kazeoz parçalanmaya uğramış tuberkullar, bol nəhəng hüceyrələr, bu hüceyrələrin içində, həmçinin parçalanmış toxumanın sərhədində isə vərəm basilləri var idi. Çıxarılmış limfa vəzilərində də ayrı-ayrı tuberkullar və basillər tapıldı.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 19, s. 608.]

P. Ober: Kalium yodidə qarşı dözümsüzlükdə belladonna

20. Kalium yodidə qarşı dözümsüzlükdə belladonna. P. Ober («Lyon Médical», 29 mart 1885).

Çoxsaylı fərdlər arasında həmişə elələri tapılır ki, onlarda hətta kiçik dozalarda kalium yodid qəbulu burun və udlaq selikli qişası tərəfindən o qədər şiddətli reaksiya törədir ki, dərmanı vermək davam etdirilə bilmir. Belə şəxslərdə O. yoda tam dözümlülük yaratmaq üçün həb şəklində 0,05 q Extr. Belladonnae dozasını əlavə etməyi zəruri bilmişdir. O, hətta bir müddət sonra belladonna preparatını kəsə bilmiş, kalium yodidin xoşagəlməz yan təsirləri isə yenidən meydana çıxmamışdır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 19, s. 608.]

Hyuz Bennett: Onurğa beyninin arxa sütunları xəstələnmədən lokomotor ataksiya

21. Onurğa beyninin arxa sütunları xəstələnmədən lokomotor ataksiya. Hyuz Bennett («Lancet», 7 mart 1885).

48 yaşlı bir kişidə Tabes dorsalis-in bütün simptomları var idi: əzələ gücü itmədən hərəkətlərin koordinasiyasının pozulması, tipik ataktik yeriş, Romberg simptomu, aşağı ətraflarda həssaslığın azalması, şimşəkvari ağrılar və diz refleksinin itməsi. Ölümdən sonra kəskin diffuz ensefalitin əlaməti kimi baş beynində çoxsaylı qırmızı yumşalma ocaqları, uzunsov beyində onun arxa və mərkəzi hissələrini infiltrasiya etmiş sarkomatoz kütlə tapıldı; onurğa beyni isə bel nahiyəsinin müəyyən səviyyəsində bir ön buynuz istisna olmaqla tamamilə normal idi. Sinir kökləri onurğa beyni qişalarının daxilində keçdikləri hissədə salamat idi. Qişalardan kənarda isə döş və bel hissələrinin arxa kökləri sarkoma kütlələrinin içinə gömülmüşdü; bu kütlələr onurğa beyninin boyun hissəsinədək uzanırdı. Bel nahiyəsində ön köklər də az dərəcədə sarılmışdı. Xəstəliyin gedişi qısa olmuşdu.

Bu qəribə hal Tabes dorsalis-in lokalizasiyasına dair biliklərimizin nə qədər az möhkəm olduğunu aydın göstərir. O, belə bir fikrin xeyrinə danışır ki, lokomotor ataksiya mənzərəsi yalnız arxa köklərdə həssas yolların kəsilməsi nəticəsində yaranır – istər bu, onurğa beynində, istər Dejerine-in müşahidə etdiyi hallarda olduğu kimi periferiyada, istərsə də bu halda olduğu kimi hər iki son stansiya arasında baş versin.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 19, s. 608–609.]

C. H. Smit: Pnevmoniyanın yoluxuculuğu

22. Pnevmoniyanın yoluxuculuğu. C. H. Smit («Medical Record», 21 fevral 1885).

Səkkiz yaşlı bir oğlan 25 martda pnevmoniyadan ölmüşdü. Ona qulluq etmiş 20 yaşlı bir kişi təxminən bir həftə sonra pnevmoniyaya tutuldu və o da öldü. Bir neçə gün sonra sonuncu xəstənin ölümcül xəstəliyi zamanı ona qulluq etmiş anası və həmin evdə yaşamış bir gənc xanım xəstələndi. Hər ikisi pnevmoniyadan öldü. Xəstələrlə yaxın təmasda olmuş dörd-beş nəfər pnevmoniyanın yüngül formalarını keçirdi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 19, s. 609.]

P. Laveran: Dizenteriyanın bəzi nadir ağırlaşmaları

23. Dizenteriyanın bəzi nadir ağırlaşmaları. P. Laveran («Archives de Med. et de Pharmacie militaires», T. V, 1885).

Əlcəzairdə və Tunisdə dizenteriyanın ağır formalarını müşahidə etmək imkanı olmuş L. diqqəti ona yönəldir ki, bu xəstəliyin nadir ağırlaşmaları kimi flebit, vena trombozları və ifliclər meydana çıxa bilər; bunu sübut etmək üçün dörd klinik müşahidə gətirir. Birinci halda söhbət dizenteriya və tifoz qızdırma keçirmiş bir əsgərdən gedir; dizenteriyanın residivi zamanı onda əvvəlcə sol, sonra sağ ayaqda Phlegmasia alba dolens əmələ gəldi. Ölümdən əvvəl hər iki ayağın parezi və həssaslıq pozğunluğu da meydana çıxdı. Yarılma Venae iliacae communes və V. cava inferior-un trombozunu, həmçinin onurğa beyninin bel hissəsinin ağ yumşalmasını göstərdi; venaların tıxanmasına baxmayaraq, xəstənin son günlərində ayaqlarda qan dövranı bərpa olunmuş, ödemlər çəkilmişdi.

İkinci halda dizenteriyadan sağalmaqda olan bir xəstədə bütün gecəni poçt arabasında narahat vəziyyətdə yatdıqdan sonra sol ayaqda Phlegmasia alba dolens əmələ gəldi; bu, sorulma ilə başa çatdı. Üçüncü halda vena trombozu yenə sol ayaqda, Parisdə qısamüddətli ağır dizenteriyanı təzəcə keçirmiş bir xəstədə meydana çıxdı, lakin qan dövranı artıq lazımınca bərpa olunmadı və xəstə bir neçə saat ayaq üstə durduqda və ya gəzdikdə hər dəfə ödem yenidən əmələ gəlirdi. Dördüncü müşahidə xüsusilə maraqlıdır: xroniki dizenteriyası olan bir xəstə qəflətən sağtərəfli hemiplegiya və afaziyaya tutuldu və beyin əlamətləri ilə öldü; yarılmada beyin sinuslarının geniş trombozu və Broka qırışında yumşalma ocağı aşkar edildi.

Vena trombozlarının hamısını kaxektik tromboz kimi qəbul etmək olmaz, çünki onlar kəskin dizenteriyadan sonra kaxeksiyası olmayan xəstələrdə də baş verir; o zaman onlar həmişə aşağı ətraflarda olur və ola bilsin ki, hər dəfə onların əsasında hemorroidal venaların trombozu durur. Dizenteriyanın gedişində yaranan ifliclər müxtəlif proseslərlə izah olunmuşdur: belə ki, Qreyvs və Braun-Sekar onları refleks iflicləri, Leyden qalxan nevritin nəticəsi kimi qəbul edir, Romberg isə onları difteriya iflicləri ilə bir sıraya qoyurdu. Venaların zədələnməsini baş beyni və onurğa beynindəki yumşalma ocaqları ilə (birinci və dördüncü hal) əlaqələndirmək təbiidir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 19, s. 609–610.]

Ebşteyn: Piylənmənin (kökəlmənin) müalicəsi haqqında

24. Piylənmənin (kökəlmənin) müalicəsi haqqında. Ebşteyn (Göttingen).

Məruzəçi etioloji baxımdan birləşdirici toxuma hüceyrələrinin həddən artıq piy hüceyrələrinə çevrilməsini vurğulayır; bunun səbəbi mütləq və ya nisbi dərəcədə həddən artıq qida qəbulunda, irsi və ya qazanılmış meyillikdə, düzgün olmayan qidalanmada və düzgün olmayan bədən rejimindədir; o, fikirlərini aşağıdakı müddəalarda ümumiləşdirir: 1. Bantinq müalicəsi səmərəlidir; lakin çox bol ət yeyilməsi, həmçinin normal azotsuz qida maddələrinin həddən artıq məhdudlaşdırılması təcrübəyə görə nəinki yaxşı keçirilmir, hətta sağlamlığa zərər verir və Bantinq müalicəsi ən yaxşı halda yalnız müvəqqəti tətbiq oluna bildiyindən, o, rasional arıqlatma müalicəsinə qoyulmalı olan bütün tələbləri ödəmir. 2. Maye qəbulunun məhdudlaşdırılmasını ön plana çəkən arıqlatma müalicələri (Dantsel, Örtel) dözülməli olan susuzluq üzündən ağır olsa da, rasionaldır. Bərk qida məhsullarına gəldikdə, müasir qidalanma fiziologiyasının təliminə əsaslanan Örtel təklifləri Dantselin təkliflərindən qat-qat üstündür.

3. Məruzəçinin öz arıqlatma metodu da rasionaldır; piylənmiş xəstələrin pəhriz rejiminə daxil edilən piy miqdarı digər arıqlatma metodlarında verilən piy payından yüksək olsa da, müasir qidalanma fiziologiyasının təlimləri ilə tam uyğundur. Onun metodu əvvəlkindən üstündür, çünki bunun nəticəsində aclıq və susuzluq hissinin azalması xəstəni bir çox məhrumiyyətlərdən xilas edir və əvvəllər həddən artıq qəbul edilən bərk və maye qida maddələrinin və məhsullarının azaldılmasını nisbətən asanlaşdırır. Nisbətən az piy miqdarı enerji verən qida maddəsi kimi 2½ dəfə çox karbohidrat qədər iş görür; buna görə bu metod pəhriz müalicəsini zəruri əzələ məşqləri ilə ən rahat şəkildə birləşdirməyə imkan verir.

4. Stoks, Örtel və başqalarının ürək zəifliyinin müalicəsində təklif etdikləri, güclü tərləmə ilə müşayiət olunan gücləndirilmiş əzələ hərəkətləri rasional pəhriz rejimi ilə yanaşı, piylənmənin ürəyin də qidalanma pozğunluğuna cəlb olunmağa başladığı mərhələsində tətbiq edilir. Bu əzələ məşqləri, əlbəttə, böyük ehtiyatla, digər orqanların, qüvvə vəziyyətinin və həmin fərdin iş qabiliyyətinin, xüsusilə onun damar divarlarının vəziyyətinin daim nəzərə alınması ilə aparılmalı və tənzimlənməlidir. Lazım gəldikdə onları su itirilməsi (Roma-İrlandiya hamamları) ilə əvəz etmək olar. 5. Dərmanlar və mineral su müalicələri piylənmənin müalicəsində ən azından lüzumsuzdur, ya təsirsizdir, ya da sağlamlıq və həyat üçün təhlükə daşıyır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 21, s. 679.]

Hak: Astmatik halların cərrahi müalicəsi haqqında

25. Astmatik halların cərrahi müalicəsi haqqında. Hak (Freyburq).

Astma ilə burun polipləri arasındakı əlaqəyə ilk dəfə Voltolini və Heniş diqqəti cəlb etmiş, Şeffer və B. Frenkel öz tədqiqatları ilə məsələni irəli aparmışlar; Hak özü isə son vaxtlar burun selikli qişasından törənən reflekslər üzrə zəngin təcrübə toplamışdır; bu reflekslər selikli qişa hələ güclü dəyişməmiş olduqda tez-tez müşahidə edilir, halbuki hətta iri poliplər heç bir astmatik əlamət törətməyə də bilər. H. bu hadisəni sinir uclarının daha asan qıcıqlanması ilə izah edir; burun balıqqulaqlarının kavernoz cisimləri bu qıcıqlanmalara şərait yaradır; elə bu da H.-ni qalvanokaustik dağıtma üsuluna gətirib çıxarmışdır. H. ona qarşı irəli sürülən inkaredici iddialara etiraz edir; bu iddialara başqa müəlliflərin müsbət təsdiqləri qarşı durur. Onun öz müşahidələri təqribən 600 halı əhatə edir ki, bunların da əksəriyyəti əməliyyatla sağalmışdır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 21, s. 680.]

A. Pfeyffer: Vəba preparatlarının və kulturalarının nümayişi

26. Vəba preparatlarının və kulturalarının nümayişi. A. Pfeyffer (Visbaden).

P. keçən il Parisdə apardığı tədqiqatlar zamanı əldə etdiyi və təmiz kulturalarda yetişdirməkdə davam etdiyi preparatları izah edir. O, xüsusilə vurğulayır ki, bütün əks fikirlərə baxmayaraq, öz tədqiqatlarına əsasən Koxun kəşfinin düzgünlüyünü, yəni Koxun vergülşəkilli basilinin Asiya vəbasının səbəbi olduğunu yalnız təsdiq edə bilər. Sonra o, bu basillərin səciyyəvi böyümə xüsusiyyətlərini bir neçə sözlə şərh etmişdir; bu xüsusiyyətlər çoxsaylı sınaq şüşəsi kulturalarında son dərəcə əyani nümayiş etdirilmiş, həmçinin Finklerin vaxtilə cholera nostras zamanı tapdığı əyri basilin yenə sərgilənmiş təmiz kulturaları və onun böyüməsindəki asanlıqla seçilən fərq ilə müqayisədə göstərilmişdir. Vəba bağırsağının bir neçə boyanmış preparatından və təmiz kulturalardan başqa, vergülşəkilli basillərin canlı halda «asılı damcı» üsulu ilə hazırlanmış preparatı onların inanılmaz dərəcədə canlı hərəkətliliyini əyani göstərirdi; Kox bu hərəkəti yerində olaraq ağcaqanad sürüsünün rəqsinə bənzətmişdir.

Kulturaların sınaq şüşəsində, jelatin lövhəsində, asılı damcıda və kartof üzərində nümayişi eyni zamanda bakteriologiyanın tədqiqat üsulları haqqında aydın ümumi təsəvvür yaratmağa imkan verdi. Natiq gurultulu alqışlarla qarşılandı. Qeyd etməyə dəyər ki, məruzədən sonra iştirakçılardan heç kim P.-nin Koxun vergülşəkilli basilinin vəbanın səbəbi olduğu barədə iddiasına etiraz etmədi (Finkler də etmədi), və bunu toplantının bu tezislə razı olmasının əlaməti kimi yozmaq olar.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 21, s. 680.]

Unna: Sağalmış bir cüzam halı haqqında

27. Sağalmış bir cüzam halı haqqında. Unna (Hamburq).

Sözügedən xəstə bədənin müxtəlif nahiyələrində eyni vaxtda 10%-li piroqallol turşusu, xrizarobin, rezorsin və ixtiol məlhəmləri ilə müalicə edilmiş, sonra dərmanlar dəyişdirilmişdir; nəhayət, U. təmiz 20—25%-li ixtiol müalicəsinə keçmişdir. Daxili müalicə xarici müalicə ilə birləşdirilmişdir. Sağalma 8 həftəyə baş vermişdir. — Belts (Tokio) cüzamın yoluxucu təbiətini inkar edir və cüzam xəstələrinin, məsələn, Sandviç adalarında tətbiq edildiyi kimi, cəmiyyətdən təcrid olunmasına etiraz edir. Sağalmanın mümkünlüyünə gəldikdə isə o, tez-tez baş verən residivlərə diqqət çəkir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 21, s. 680.]

İmmermann: Maskalanmış oynaq revmatizmi

28. Maskalanmış oynaq revmatizmi. İmmermann (Bazel).

Bu cür hallar natrium salisilatla (bir dəfə də antipirinlə) sağaldılmışdır; onlar revmatizm epidemiyaları dövründə nevralgiya şəklində meydana çıxmışdır; hallardan birində kəskin endokarditlə ağırlaşma müəyyən edilmişdir. — Prof. Edlefsen (Kil) oxşar müşahidələr aparmışdır və onlar barədə məlumat verir; onun hallarında da natrium salisilat müvəffəqiyyətlə tətbiq edilmişdir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 21, s. 680.]

Filene: Antipirez haqqında

29. Antipirez haqqında. Filene («Centralbl. f. kl. Med.»).

F.-nin məruzəsində qızdırma təliminin ümumi patoloji və farmakoloji tərəfinə dair tarixi icmal verilmişdir; icmal altmışıncı illərdən, yəni termometriyanın tətbiqindən və təsirli antipiretik üsulların — xininin daha enerjili verilməsi və sərin vannaların tətbiqi şəklində — işlənib hazırlanmasından başlayır. Qızdırmanın fizioloji mexanizmi barədə fikir mübarizəsi bu dövrə təsadüf edir; bu mübarizədə yalnız tanınmış adlara malik alman tədqiqatçıları deyil, əcnəbilər də fəal iştirak etmişlər. Bunun ən mühüm nəticəsi qızdırma zamanı istilikvermənin artmasının və istilik hasilatının daha da əhəmiyyətli artmasının sübut edilməsidir; bunun ardınca da bu uyğunsuzluğun səbəbi barədə mübahisə başlanır. Buna artmış istilik hasilatını təşkil edən kimyəvi proseslərə dair tədqiqatlar da əlavə olunur.

Sonra 1874-cü ildən başlanan mühüm dövr gəlir; bu dövrdə kimya, cərrahiyyə və tibb bir-biri ilə bağlılıqlarını dərk edirlər; bu dövr Lister adı ilə (karbol turşusunun tətbiqi) ayrılmaz şəkildə bağlıdır; bununla kimyaçılar arasında da benzoldan törəyən maddə qruplarının daha fəal işlənməsinə başlanmışdır ki, bunun ilk nəticəsi salisil turşusunun tətbiqə daxil edilməsi olmuşdur (Kolbe). Bu turşunun son dərəcə antiseptik və antipiretik olduğu müəyyən edildikdən sonra (Buss), karbol turşusunu antipiretik təsirinə görə (Despla, Lixtheym), habelə dihidroksilbenzolların (pirokatexin, rezorsin, hidroxinon) təsirlərini yoxlamışlar. Bunların ardınca kimyaçıların xinolin törəmələri sahəsindəki işləri gəlir; referent onlardan bir qrupu — azot atomunda metilləşdirilmiş və ya etilləşdirilmiş hidrogenləşmiş xinolin törəmələrini — insan üzərində sınaqdan keçirmişdir; bunlardan (hidroksilləşdirilmiş) kairin kəskin təsirinə baxmayaraq qızdırmalı xəstəlik proseslərinin müalicəsi üçün tövsiyə edilmişdir. Xinanizollardan v. Yakş paremetoksihidroxinolini (Skraupun tallinini) yerli təsirdən azad, kairinlə müqayisədə bir çox üstünlüyə malik antipiretik maddə kimi sınaqdan keçirmişdir.

E. Fişerin hidrazinlərə dair tədqiqatları və Knorrun xinizin qrupunu sintez etməsi xüsusi əhəmiyyət kəsb etmişdir; bu qrupdan dimetiloksixinizin (antipirin) yaranmışdır ki, nisbətən az yan təsirlərinə görə praktik istifadə üçün çox yararlıdır. Bu antipiretiklərin təsirinə gəldikdə, referent qızdırmalı xəstəliklərin etiologiyasına dair baxışların dəyişməsinə, həmçinin kimyəvi parçalanmaya, maddələr mübadiləsinin keyfiyyətcə dəyişməsinə və mərkəzi sinir sisteminin, istilik tənzimlənməsinin pozulmasına səbəb olan formalı və formasız fermentlərin əhəmiyyətinə bir qədər ətraflı toxunur. Onun tədqiqatlarına görə, adı çəkilən bütün maddələr istilik tənzimlənməsinə təsir etdikləri üçün antipiretikdir. Qızdırma zamanı özü-özlüyündə tənzimləmə mexanizmini daha həssas edən həddindən artıq qızmadan başqa, antipiretiklərin təsiri üçün xəstəliyin təbiəti də — tənzimləmənin bu maddələrə qarşı həssaslığı baxımından — nəzərə alınmalıdır. Sonda referent Littenin yalnız həddindən artıq qızma nəticəsində baş verən degenerasiyalara dair tədqiqatlarını da xatırladır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 21, s. 681–682.]

v. Libix: Astmada hava təzyiqinin təsirinə dair yeniliklər

30. Astmada hava təzyiqinin təsirinə dair yeniliklər. v. Libix (Reyxenhall).

Astmatik sıxılmalarda yüksəldilmiş hava təzyiqinin əsas təsiri nəfəsalmanın yüngülləşməsi və bu yüngülləşməni müəyyən dərəcədə davamlı edən sonrakı təsirdir; bu, yüksəldilmiş hava təzyiqi altında ağciyərlərin genişlənmiş vəziyyətə keçməsinə əsaslanır ki, bu zaman incə hava yolları da genişlənir. Təsir yalnız pnevmatik kamerada qalma müddəti ilə məhdudlaşmır, uzunmüddətli istifadədən sonra davamlı olur və bu zaman tənəffüs həmişə yaxşılaşmış olur. Bronxlarda kataral şişkinliklərdə də yüksəldilmiş hava təzyiqinin təsiri ağciyərlərin genişlənmiş vəziyyətinə əsaslanır, çünki bu vəziyyət qan dövranına təsiri ilə bronxların selikli qişasında kongestiyanı azaldır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 23, s. 743.]

Rossbax: Mədənin, pilorusun və onikibarmaq bağırsağın hərəkətləri haqqında

31. Mədənin, pilorusun və onikibarmaq bağırsağın hərəkətləri haqqında. Rossbax (Jena).

İtlər üzərində aparılmış təcrübələr göstərmişdir ki, mədədə, pilorusda və onikibarmaq bağırsaqda dalğavari peristaltik hərəkətlərin istiqaməti eynidir; dolu mədədə onun hərəkətləri, xüsusilə pilorusa yaxın hissədə, 8 saata qədər davam edir, mədənin dibi isə hərəkətləri daha tez zəiflədir. Peristaltik hərəkətlərdən başqa heç bir hərəkət — nə fırlanma hərəkətləri, nə də mədə-bağırsaq divarlarını bir-birinə sürtən hərəkətlər — müşahidə edilməmişdir; 30—70 saatdan bəri boş olan mədədə heç bir hərəkət görülməmişdir. Bütün həzm müddətində pilorus möhkəm qapalı qalır, həzmin sonuna doğru isə mədənin yığılmaları ilə birlikdə ritmik açılıb-bağlanır; soyuq su pilorusun açılmasına səbəb olur, isti su isə yox. Mədə yığılmaları zamanı onikibarmaq bağırsaq tamamilə hərəkətsiz qalır; heç bir (mexaniki, elektrik, termik) qıcıqlanma onda yığılma törətmir, lakin yığılma pilorus açılan kimi dərhal başlayır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 23, s. 743.]

Kurşmann: Bronxial astma haqqında

32. Bronxial astma haqqında. Kurşmann (Hamburq).

Əvvəllər astma adı altında ən müxtəlif şeyləri qarışıq halda bir yerə toplayırdılar; Laennek və Romberg məsələyə bir qədər aydınlıq gətirmiş, xüsusilə Leyden astmada bronxların selikli qişasındakı dəyişiklikləri aşkar etməklə anlayışın dəqiqləşdirilməsində xidmət göstərmişdir. Referent üçün astma adı müxtəlif xəstəlik təzahürlərini əhatə edən ümumi anlayışdır. Klinik baxımdan səbəbi beyindəki dəyişikliklərdə axtarılmalı olan çox nadir birincili astma ilə tənəffüs orqanlarından çıxan refleks təzahürü kimi qiymətləndirilməli olan ikincili astma bir-birindən fərqləndirilməlidir. Burada da iki qrup ayırmaq lazımdır: a) tənəffüs orqanları dəyişməmiş astma və b) tənəffüs orqanları az-çox dəyişmiş astma.

Hələ Laennek bronxiollardakı dəyişikliyə diqqət çəkmiş, Leyden və referent bəlğəmdəki spirillərə, Şarko və Leyden isə astma kristallarına işarə etmişlər. Referentin adlandırdığı kimi, bronchiolitis exsudativa təkbaşına astmatik tutmaları törətmək üçün kifayət etmir; selikli qişaların şişməsi sinir qıcıqlanmasına, əsas rol oynayan spazma səbəb olur. Bronxların selikli qişasından başqa reflektor astmaya ən çox burun selikli qişası səbəb olur; nəhayət, bronxiolit və burun xəstəliyi eyni vaxtda mövcud ola və astmaya səbəb ola bilər. — Müalicədə tutmanın müalicəsi ilə xəstəliyin müalicəsini fərqləndirmək lazımdır; tutmaya qarşı narkotik vasitələr, xüsusilə morfin inyeksiyaları təsirli olur, lakin təəssüf ki, onlar asanlıqla morfinizmə gətirib çıxarır; qusdurucu vasitələr də tövsiyə edilir; nazal astmada imkan daxilində kokain də təsir göstərə bilər. Xəstəliyin özünə qarşı isə bütün digər vasitələrdən çox, uzun müddət davam edən tətbiqdə kalium yodid üstün tutulmalıdır.

Cərrahi müalicə (Hak) hər cür tövsiyəyə layiqdir, lakin son vaxtlar ondan çox sui-istifadə olunmuşdur. Prof. Rigel (Gissen) astmanın necə əmələ gəldiyini izah edir; onun üçün ən müxtəlif səbəblər — qlottis iflici, inspirator əzələlərin spazmı və s. — irəli sürülmüşdür, necə ki, bu gün də astma ilə dispnoeni bir-birinə qarışdırırlar. R. ürək astmasından fərqli olaraq bronxial astmanı ağciyər astması adlandırmağı üstün tutur; bu astma tənəffüs tezliyi artmadan fitverici xırıltılarla müşayiət olunan qəfil dispnoe, çətinləşmiş və uzanmış ekspirasiya və tutma bitdikdən sonra yenidən əvvəlki həcminə qayıdan ağciyərlərin genişlənməsi ilə səciyyələnir. Məruzəçi astma tutmasının mexanizminə dair irəli sürülmüş müxtəlif nəzəriyyələrə ətraflı toxunur, vagus sinirinin mərkəzi ucunun qıcıqlandırılmasına dair öz tədqiqatlarını xatırladır və belə nəticəyə gəlir ki, astma tutmasının mexanizmini yalnız bronx əzələlərinin və diafraqmanın spazmının bronx selikli qişasının vazodilatator hiperemiyası ilə birgə mövcudluğu ilə izah etmək olar.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 23, s. 743–744.]

Fürbringer: Civə və sifilis nəticəsində albuminuriya haqqında

33. Civə və sifilis nəticəsində albuminuriya haqqında. Fürbringer (Jena).

Böyrəkləri sağlam olan 100 nəfər sifilitik xəstədən 8-də civə ilə daxili və xarici müalicə zamanı albuminuriya əmələ gəlmiş və o, Hg ilə müalicədən yalnız bir neçə həftə sonra yox olmuşdur (toksik qlomerulit); Hg ilə müalicə olunmamış, böyrəkləri əvvəlcədən sağlam olan başqa 100 halda albuminuriya rozeola mərhələsində meydana çıxmış və civə ilə müalicə nəticəsində çəkilmişdir (infeksion nefrit). Buradan belə nəticə çıxır ki, albuminuriya Hg ilə müalicə üçün əks-göstəriş deyil.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 23, s. 744.]

Fleyşer: Uremiya haqqında

34. Uremiya haqqında. Fleyşer (Erlangen).

Uremiyanın etiologiyası hələ dəqiq müəyyən edilməmişdir; nə Bartelsin təkzib etdiyi Traube nəzəriyyələri, nə də Frerixsin nəzəriyyəsi əsaslı sayıla bilməz; ən çox rəğbət qazanan hələ də retensiya nəzəriyyəsidir: ona görə, normalda sidiklə xaric olunan maddələr orqanizmdə toplanır və toksik təsir göstərir; lakin bu maddələrin hansılar olduğu — sidik cövhəri, kalium duzları, yoxsa fosfor — hələ açıq sualdır. Sidik cövhərinin su çatışmazlığı üzündən lazımınca xaric oluna bilmədikdə toksik təsir göstərdiyini iddia edən Örtel təcrübələrini F. təkrarlamış, lakin əks nəticələrə gəlmişdir; o, əksinə, sidik cövhərinin sidikqovucu təsir göstərdiyini aşkar etmişdir. Sonra F. itlərin vidaci venalarına və qarın boşluğuna sterilizə edilmiş sidik yeridərək təcrübələr aparmışdır; o, yalnız keçici qusma əldə etmişdir. Deməli, bu məsələ üzrə hələ əlavə təcrübələr aparılmalıdır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 23, s. 744–745.]

Edlefsen: Kəskin oynaq revmatizminin statistikası və etiologiyasına dair

35. Kəskin oynaq revmatizminin statistikası və etiologiyasına dair. Edlefsen (Kil).

769 halın (Kildə) icmalı 399 kişi və 370 qadın xəstə vermişdir; 575 haldan 0–9 yaşa 38, 10–19 yaşa 145, 20–39 yaşa 239, 40–49 yaşa 93, 50–70 yaşa 54, 70 yaşdan yuxarıya isə 6 hal düşür. İrsi meyilliliyi inkar etmək olmaz. 800 xəstədən 40-ı ölmüşdür. Xəstəlik hallarının maksimumu yanvara düşür, sonra ən çox yüklənən aylar may və dekabrdır; minimum fevrala, ikinci ən kiçik say isə avqusta düşür. Mart–iyun dövrünə 292 hal, iyul–oktyabr dövrünə 218 hal, noyabr–fevral dövrünə 265 hal, dekabr və yanvara 159 hal düşür, yəni sonuncu iki aya birlikdə 20%.

Müvafiq statistika kəskin oynaq revmatizminin daha çox və ya daha az yayılmasının temperatur tərəddüdlərindən asılılığına dair etibarlı dayaq verməmiş, lakin yağıntıların müxtəlif miqdarından asılılıq aşkar etmişdir: 728 hal cəmi 493 evdə, yəni orta hesabla 100 hal 68 evdə qeydə alınmış, bəzən eyni evdə 2, 3, 5, 6, hətta 7 hal olmuşdur; üç dəfə ər və arvad eyni vaxtda, bir neçə dəfə bacı-qardaşlar eyni vaxtda xəstələnmişdir. Deməli, xəstəlik yüksək dərəcədə yerli təsirlərdən asılı olan infeksion ev xəstəliyidir; onun törədiciləri evlərin altındakı torpaqda əlverişli məskən tapır. Residivlərin qarşısını almaq üçün kəskin oynaq revmatizminə bir dəfə tutulmuş xəstə həmin evdən köçməlidir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 23, s. 745–746.]

Binz: Yeni dərman vasitələri haqqında

36. Yeni dərman vasitələri haqqında. Binz (Bonn).

Amilnitriti 4 damcı tutumlu kiçik qapalı şüşə ampulalarda tətbiq etmək lazımdır; ampulalar dəsmalın içində sındırılır. B. onun angina pectoris zamanı yaxşı təsirini təsdiq edir. Arbutin sistitdə faydalıdır. Cannabinum tannicum Cannabis indica-nın əvəzedicisi kimi tövsiyəyə layiqdir. Evkaliptol çürüntülü bronxitdə inhalyasiyalar üçün yararlıdır. İxtiolun, jekviritinin, osmium turşusunun, naftalinin məlum təsirləri təsdiq olunur; nəhayət, məruzəçi Şütsün dərialtı inyeksiyalar üçün işlətdiyi civə-karbamidi qeyd edir: o, civə sianidindən üstün tutulmalıdır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 23, s. 746.]

H. W. Peyc: Travmatik nevrasteniyada brom duzlarından sui-istifadə haqqında

37. Travmatik nevrasteniyada brom duzlarından sui-istifadə haqqında. H. W. Peyc («Medical Times», 4 aprel 1885).

Bu son dərəcə diqqətəlayiq klinik mühazirədə Peyc travmalardan, xüsusilə dəmiryol qəzalarından sonra inkişaf edən nevrasteniyanın klinik mənzərəsini təsvir edir və vurğulayır ki, belə bir hadisə zamanı psixi amil sinir fəaliyyətinin pozğunluqlarını izah etməyə kifayət edir və bunun üçün onurğa beyninin üzvi zədələnməsini məsul tutmağa ehtiyac yoxdur. O, belə xəstələrdə böyük dozalarda kalium-bromidin adət olunmuş istifadəsini tamamilə əsassız sayır, çünki kalium-bromidin nevrasteniyada heç bir göstərişi yoxdur, əksinə, uzunmüddətli təsiri ilə özü nevrasteniyaya çox bənzəyən bir vəziyyət yaradır. Epileptiklər kalium-bromid müalicəsinin zərərinə qarşı sanki immun olduğu halda, nevrasteniklər ona xüsusilə həssasdır. Sonuncularda yalnız psixi təsir və sinir tonikləri göstərişdir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 27, s. 865.]

Şarko: Proqressiv əzələ atrofiyasının klinik mənzərələrinə yenidən baxış

38. Proqressiv əzələ atrofiyasının klinik mənzərələrinə yenidən baxış. Şarko («Progrès médical», 7 mart 1885).

Son illərdə alman müşahidəçilərinin verdiyi töhfələri qəbul edərək, Şarko «Leçons sur les maladies du système nerveux» əsərində verdiyi təsnifatı ləğv edir və onu yenisi ilə əvəz edir; yeni təsnifatda onurğa beyni zədələnməsi olmayan əzələ atrofiyalarına daha çox yer ayrılır. Sonuncu qrupun — xalis miopatiyaların — özəyini çoxdan məlum olan əzələ psevdohipertrofiyası təşkil edir; Şarko buna Erbin müəyyənləşdirdiyi yuvenil əzələ atrofiyası formasını (səciyyəvi cəhətləri: 20 yaşdan əvvəl çiyin və gövdə əzələlərində fibrillyar səyirmələr və degenerasiya reaksiyası olmadan başlanma, irsiyyətin sübut olunan təsiri) qoşur; bu zaman o, həmin formanın bəzən baldır əzələlərinin hipertrofiyası ilə birləşdiyinə işarə edir və nə atrofiya, nə də hipertrofiya göstərməyən, lakin hər iki formaya ortaq olan əlaməti — əzələ toxumasının quruluş dəyişikliyini və buna uyğun güc azalmasını — aşkar edən halları misal gətirir.

O, Leydenin təsvir etdiyi «irsi» formanı (uşaqlıqda aşağı ətraflardan başlayır), eləcə də Düşennin «infantil» əzələ atrofiyasını (uşaqlıqda üst dodaq və üzün yuxarı əzələlərinin zədələnməsi ilə başlayır) da miopatiyalara aid edir. İdiopatik əzələ atrofiyasının bütün bu formalarının yaxın qohumluğunu əsaslandırmaq üçün o, Remakın hadisəsinə — burada yuxarı ətrafların yuvenil atrofiyasına sonradan üz əzələlərinin atrofiyası qoşulmuşdu — və Tsimmerlinin müşahidəsinə istinad edir: bir ailədə iki uşaqda əzələ atrofiyasının yuvenil forması var idi, üçüncü uşaqda isə aşağı ətrafların psevdohipertrofiyası ilə birlikdə üz atrofiyası müşahidə olunurdu.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 27, s. 865–866.]

Buiq: Monoplegia cruralis

39. Monoplegia cruralis. Buiq («Progrès médical», 21 mart 1885).

Anamnezində vərəm olan 48 yaşlı kişinin bir gün qəflətən sağ ayağı tutmaz oldu; bir neçə gün sonra bu ayaqda həssaslıq pozğunluğu olmadan tam iflic müşahidə edildi. Buna sağ qolun yüngül parezi qoşuldu; iflicin qəfil başlanmasından beş gün sonra sağ qolun əzələlərindən başlayan, sonra sol tərəfə keçən və koma ilə başa çatan epileptiform tutmalar başladı. Bir həftə sonra meningit simptomları meydana çıxdı və ölümlə nəticələndi. Yarılmada sol lobulus paracentralis üzərində ən intensiv lokalizasiyalı və medial və qabarıq səthin qonşu hissələrinə yayılmış lövhəvari meningit aşkar edildi. Meningit ekssudatının beyin əsasındakı və Sylvi çuxurundakı predileksiya yerləri azad idi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 27, s. 866.]

Sahli: Aksidental diastolik ürək küyləri

40. Aksidental diastolik ürək küyləri. Sahli («Correspondenzblatt f. Schweizer Aerzte», № 11, 1885).

Bir neçə xloroz hadisəsi S.-i şübhəsiz aksidental diastolik ürək küylərinin mövcudluğuna inandırdı. Diastolik küyün aksidental təbiətini tam sübut edən və eyni zamanda onun yaranmasını izah edən tapıntı stetoskopla ürəkdən tədricən sağ vidaci venaya doğru irəlilədikdə alınırdı. Buradan qəti şəkildə aydın olurdu ki, diastolik küy boyunda çox güclü olan fırfıra küyünün diastolada güclənmiş hissəsindən başqa bir şey deyil. Üç xloroz hadisəsində tapıntı eyni idi: ürək zirvəsində sistolik küy və iki ton eşidilirdi.

Aortanın proyeksiya olunduğu yerdən bir qədər aşağıda iki tonla yanaşı aydın diastolik küy eşidilirdi. Bu küy aorta çatışmazlığı küyündən onunla fərqlənirdi ki, aşağıya və xüsusən ürək zirvəsinə doğru daha az yayılırdı. Aorta çatışmazlığı küyünün ən intensiv eşidildiyi yerdə aksidental küy adətən artıq çox zəif olur və ya tamamilə itir. Əksinə, stetoskopla yuxarıya, vena jugularis-ə doğru irəlilədikdə diastolik küyə tədricən fasiləsiz vıyıltı qoşulur və birincisi bu vıyıltının güclənməsi kimi görünür. Vidaci venaya çatdıqda isə ya yalnız diastolik, ya da bundan əlavə ikinci, sistolik güclənmə ilə güclü fırfıra vıyıltısı eşidilir.

Bütün hallarda aksidental diastolik küy yumşaq, üfürücü xarakter daşıyırdı, heç vaxt musiqili olmurdu. O, həmişə yalnız xəstə ayaq üstə durduqda eşidilirdi. Aksidental və üzvi diastolik küylər arasında differensial diaqnoz sistolik küylərə nisbətən daha asandır: bunun üçün vidaci venalara doğru auskultasiya tapıntısı, habelə tənəffüsün, bədən vəziyyətinin və başın döndərilməsinin təsiri nəzərə alınır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 27, s. 866–867.]

Eyxhorst: Pubertat albuminuriyası

41. Pubertat albuminuriyası. Eyxhorst («Correspondenzblatt f. Schweizer Aerzte», № 12, 1885).

E. bir neçə dəfə pubertat dövründə uşaqlarda tutmalar şəklində özünəməxsus, qeyri-müəyyən xəstəlik hallarının meydana çıxdığını görmüşdür; bu hallarda hər hansı orqan xəstəliyini aşkar etmək mümkün olmurdu. Əvvəlcə təsadüfən, sonra isə metodik şəkildə aparılan sidik müayinəsi sidikdə zülal olduğunu göstərdi. Dəfələrlə müəyyən etmək mümkün oldu ki, albuminuriya ümumi xəstəlik dəyişikliklərindən bir neçə saat və ya gün əvvəl başlayır, onlarla eyni vaxtda və ya demək olar ki, eyni vaxtda da yox olurdu. Sidik bu zaman açıq-sarı və şəffaf idi və yalnız bir dəfə ayrı-ayrı yağ kimi parlayan damcıları olan bir hialin böyrək silindri tapıldı. Bu cür tutmalar həftələr və ya aylar fasilə ilə təkrarlanırdı; ayrıca tutma 1 gündən 1 həftəyə qədər, nadir hallarda daha uzun sürürdü. Kənddə yaşamaq və qüvvətli qida faydalı oldu, daxili dərmanlar isə nəticə vermədi. Proqnoz baxımından vəziyyət əlverişsiz deyildi, baxmayaraq ki, belə tutmalar iki ilə qədər təkrarlanırdı. Eyxhorst xəstəlik mənzərələrinin üç qrupunu ayırır: 1. Əzginlik, yorğunluq, yaddaş zəifliyi, dalğınlıq halları. 2. İkinci qrupda xüsusilə şıltaqlıq, əsəbilik, eksaltasiya nəzərə çarpır. 3. Ən nadir hallarda baş ağrısı, qusma, əzələ səyirmələri və ayrı-ayrı hallarda qısa epileptiform qıcolmalar baş verirdi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 27, s. 867–868.]

Lorents: Xroniki oynaq revmatizmində Ichthyolum

42. Xroniki oynaq revmatizmində Ichthyolum. Lorents («Deutsche med. Wochenschr.», № 23, 1885).

İxtiol qədim dövr balıqlarının qalıqlarını ehtiva edən bitumlu mineraldan alınır və karbondan, hidrogendən, oksigendən, 10% kükürddən və 0,005% fosfordan ibarətdir. Bu, qətran görünüşlü, vazelin konsistensiyalı, zəif qələvi reaksiyalı, ot qoxulu maddədir; qismən suda, spirtdə, efirdə, tamamilə isə spirt-efir qarışığında həll olur. Su ilə emulsiya əmələ gətirir, piylər, yağlar və vazelinlə istənilən nisbətdə qarışır. Unna onu dəri xəstəliklərində, xüsusən psoriaz və ekzemalarda tövsiyə etmişdir. Kəskin və xroniki oynaq və əzələ revmatizmində böyük təsirə malikdir. Ağrını və qaşınmanı yüngülləşdirir.

30 yaşlı qadın 1882-ci ildə topuq oynaqlarında şiddətli ağrılarla xəstələndi; oynaqlar tez şişdi, tezliklə diz, bilək və dirsək oynaqlarında da oxşar əlamətlər meydana çıxdı. Qısa remissiyalardan sonra şişkinlik daimi oldu və ayaq barmağı, əl barmağı və çiyin oynaqlarını da tutdu. 1884-cü ilin əvvəlində xəstə artıq yataqdan qalxa bilmir və vəziyyətinin ən kiçik dəyişməsində bərkdən qışqırırdı. 1884-cü ilin oktyabrında bütün oynaqlar xeyli qalınlaşmış və ağrılı idi, qızdırma və ürək zədələnməsi yox idi, ümumi vəziyyət son dərəcə ağır idi. Bütün dərmanlar və vannalar nəticəsiz qaldı. Bu zaman L. ixtiolsulfon turşusunun natrium duzunu Unguentum Paraffini ilə 30: 100 nisbətində oynaqların ətrafına qoydurdu və 14 gündən sonra xəstə artıq pilləkənlə qalxa bilirdi. İkinci bir hadisədə də oxşar təsir müşahidə olundu.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 27, s. 868.]

Şneyder: Trigeminus nevralgiyasına qarşı Cocaïnum salicylicum

43. Trigeminus nevralgiyasına qarşı Cocaïnum salicylicum. Şneyder («Med. Central-Ztg.», № 49, 1885).

Söhbət trigeminus sinirinin ikinci və üçüncü şaxəsinin nevralgiyasına üçüncü dəfə tutulmuş bir xəstə qadından gedir. Birinci dəfə, beş il əvvəl, böyük dozalarda xinin kömək etmişdi. İkinci tutma təxminən yarım il davam etdi; bu dəfə xinin nəticə vermədi. Ağrılar dəmir və morfin qəbulu zamanı tədricən keçdi. Üçüncü tutma dörd həftə əvvəl başladı. Sağ yanağa yeridilmiş 0,04 Cocaïn. salicyl. ağrıları tamamilə kəsdi, ümumi eyforiya yaratdı və heç bir xoşagəlməz yan təsirlə müşayiət olunmadı. İnyeksiyanın özü ağrısız və qıcıqsız idi. Xəstə növbəti gecə yatdı, halbuki əvvəllər ağrılar məhz gecə saatlarında ən şiddətli olurdu. Altı gün ərzində belə səkkiz inyeksiyadan sonra ağrı yalnız sinirin çıxış nöqtələrinə toxunduqda qalırdı və o da sonra üç qalvanik seansla tamamilə aradan qaldırıldı.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 32, s. 994.]

Klaatş: Məxmərək haqqında

44. Məxmərək haqqında. Klaatş («Deutsche Med. Ztg.», № 48, 1885).

Məlum olduğu kimi, Hebra məxmərəyin müstəqil ekzantema kimi mövcudluğunu inkar edir və hesab edirdi ki, bütün hallarda söhbət modifikasiyaya uğramış qızılca, skarlatina və ya rozeoladan gedir. Lakin son zamanlar müstəqil məxmərək epidemiyaları haqqında məlumatlar çoxalmışdır. K. belə bir epidemiyanı 1861-ci ildə, sonra isə bu yaxınlarda, keçən qış Berlində müşahidə etmişdir. Forması və yayılması etibarilə çox müxtəlif olan, kiçik qırmızı ləkələrlə səciyyələnən ekzantema prodromal əlamətlər olmadan və ya yalnız cüzi prodromal əlamətlərlə, əksərən çox tez, 12—24 saat ərzində inkişaf edir, bütün bədənə yayılır və adətən qısa müddət — bir gündən üç günə qədər, yalnız istisna hallarda daha uzun — davam edir. O, bəzən mülayim qızdırma ilə, çox vaxt isə qızdırmasız meydana çıxır və yalnız nadir hallarda ardınca dərinin güclü soyulması gəlir. Müşayiətedici əlamətlər konyunktivanın inyeksiyası, udlağın qızarması və xüsusilə səciyyəvi şəkildə boyun və qulaqarxası limfa düyünlərinin şişməsidir. Sağlam uşaqlarda gedişat həmişə xoşxassəlidir. Yoluxuculuq, bir qayda olaraq, zəifdir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 32, s. 995.]

Nikati və Riç: Vəba üzərində tədqiqatlar

45. Vəba üzərində tədqiqatlar. Nikati və Riç («Revue de medecine», iyun 1885).

Vəba Avropada meydana çıxandan bəri bu xəstəliyin heyvanlara keçirilə bilməsi üzərində təcrübələr aparılırdı. Sələflərinin çoxsaylı uğursuzluqları müəllifləri son epidemiya zamanı bu məsələni yenidən ələ almaqdan çəkindirmədi. Vəbadan ölənlərin meyitlərindən götürülmüş qan, öd və bağırsaq möhtəviyyatı ilə aparılan təcrübələr aşağıdakı nəticələri verdi: 1. Dəniz donuzcuğu mədə yolu ilə, daha etibarlı isə birbaşa onikibarmaq bağırsağa inyeksiya yolu ilə yoluxdurula bilir. 2. İt Ductus choledochus-a inyeksiya yolu ilə yoluxdurula bilir. 3. Yalnız vergülvari basillər olan maddələr — bağırsaq möhtəviyyatı və öd — yoluxdurucudur. 4. Vəbadan ölənlərin qanının dəri altına və venalara yeridilməsi tez bir zamanda zəhərlənməyə bənzər əlamətlər törədir. Venaya inyeksiya edilən təcrübələrin birində heyvan üç gündən sonra öldü. Qanın yoluxdurma qabiliyyəti məsələsi hələlik açıq qalır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 32, s. 995.]

Düran-Kle: Parisdə tif və vəba

46. Parisdə tif və vəba. Düran-Kle («Deutsche Med. Ztg.», № 48, 1885).

Vəba 1884-cü ildə Parisdə eyni vaxtda geniş yayılmış tifin verdiyi ölüm hallarının yarısı qədər ölümə səbəb olmuşdur. Tif hallarının ən çox qeydə alındığı şəhər hissələrində vəba halları da ən çox idi. Bu şəhər hissələri sağlamlıq baxımından ən əlverişsiz olanlardır. Tif, görünür, güclü leysanların ardınca gəlirdi, eyni zamanda temperatur da kəskin yüksəlirdi, belə ki, yağışların kəsildiyi anda epidemiya öz maksimumuna çatmışdı. Vəba temperaturu qeyri-adi dərəcədə yüksəldən güclü cənub küləyi ilə meydana çıxdı və güclü şimal küləkləri başlayanda yox oldu.

Ayrı-ayrı şəhər hissələrində əhalinin sıxlığı, görünür, hər iki epidemiyanın tezliyinə təsir göstərmirdi, ayrıca bir evdə sakinlərin sıxlığı isə təsir göstərirdi: evin sakinləri nə qədər çox idisə, orada bir o qədər çox adam ölürdü. Paris sakinlərinə adambaşına 160 litr su verir, lakin bir çox evlərdə adambaşına yalnız 21 litr sərf olunur, çünki ev sahibləri su kəmərinin çəkilişi xərclərindən çəkinirlər. Urk kanalının suyu çox keyfiyyətsizdir və ayrı-ayrı şəhər hissələrində vəba və tifdən ölüm sərf olunan Urk suyunun miqdarı ilə mütənasib idi. 1884-cü ildə vəbadan ölüm hər 10.000 sakindən Tulonda 75, Marseldə 18, Neapolda 100 nəfər təşkil etmişdir. Parisdə ölüm yox dərəcəsində az idi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 32, s. 995.]

Şarren: Vərəm və sap

47. Vərəm və sap. Şarren («Revue de medecine», iyun 1885).

Bu xəstəliklərin autoinokulyasiyası və reinokulyasiyası üzərində heyvanlarda aparılmış təcrübələr aşağıdakı nəticələri verdi: 1. Lokal və ümumi vərəmi olan dəniz donuzcuqlarını yenidən müvəffəqiyyətlə yoluxdurmaq mümkün oldu. 2. Müvəffəqiyyətli peyvəndlərlə yanaşı, nəticəsiz peyvəndlərə də rast gəlinir. 3. Müvəffəqiyyətli peyvəndlər həm heyvanın özündən, həm də başqa heyvanlardan götürülmüş yoluxdurucu maddə ilə əldə edildi. 4. Sap yeni sap infeksiyasından qorumur, autoinokulyasiya isə burada, görünür, vərəmdəkindən də asandır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 32, s. 996.]

Hadra: Efir inyeksiyasından sonra mil sinirinin iflici

48. Efir inyeksiyasından sonra mil sinirinin iflici. Hadra («Deutsche Med. Ztg.», № 48, 1885).

Bir qadına ağır sağrı gəlişli doğuşdan sonra yüksək dərəcəli anemiyaya görə sağ ön qola bir neçə efir inyeksiyası vurulmuşdu. Narkozdan ayılan kimi o, əvvəllər sağlam olan ətrafın ön qol hissəsində mülayim yanğı hiss etdi. Ön qol şişdi, zəif və gücsüz idi, doğuşdan 13 gün sonra isə soldakından 2 1/2 sm qalın idi. N. medianus və N. ulnaris sahəsində heç bir pozğunluq yox idi, supinasiya tam saxlanmışdı. Bütün qolda həssaslıq toxunulmaz idi, paresteziyalar yox idi. Əlin mülayim volyar fleksiyası, 2-ci, 3-cü və 4-cü barmaqların əsas falanqalarının isə kifayət qədər güclü fleksiyası qeyd olunurdu; bu fleksiyanı xəstə iradi olaraq bilək oynağında yalnız çox natamam, barmaqlarda isə heç azalda bilmir. 5-ci barmaq iflicdə heç iştirak etmir.

2-ci, 3-cü və 4-cü barmaqların ikinci və üçüncü falanqaları N. ulnaris-in innervasiya etdiyi M. interossei vasitəsilə iradi olaraq açılır. Baş barmaq boşalmış halda aşağı sallanır, açıla bilmir, yalnız N. medianus-un innervasiya etdiyi M. abductor pollicis brevis-in təmin etdiyi qədər natamam abduksiya edilə bilir. Elektrik müayinəsi hər iki cərəyan növü ilə dolayı qıcıqlandırma zamanı extensor dig. min. prop. istisna olmaqla barmaq açıcılarında reaksiyanın itdiyini, ön qolun qalan açıcılarında isə onun kəskin zəiflədiyini göstərdi. Söhbət ön qolun yuxarı üçdə birinin açıcı səthində fassiyanı deşib keçmiş efir inyeksiyası nəticəsində mil sinirinin ramus profundus-unun extensor dig. min. prop.-a şaxə verdikdən sonrakı hissəsinin iflicindən gedir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 32, s. 996.]

Adamkeviç: Cekson epilepsiyası haqqında

49. Cekson epilepsiyası haqqında. Adamkeviç («Berliner klin. Wochenschr.», № 23, 1885).

Bu qıcolmaların özünəməxsusluğu ondan ibarətdir ki, onlar 1. qeyri-müntəzəm tutmalar şəklində baş verir, 2. bədənin yalnız bir yarısını tutur. Onlar gah yalnız üzü, yalnız yuxarı və ya aşağı ətrafları, gah da bu üç sahənin hamısının və ya yalnız ikisinin əzələlərini tutur. Qıcolmalara ən çox məruz qalan əzələlər Nerv. facialis, Plex. brachialis və Plex. ischiadicus ilə innervasiya olunan əzələlərdir; açıcılar bükücülərdən daha tez-tez tutulur. Bir dəfə qıcolmalar son dərəcə qısa sürür və qıcolma sahəsindən sürətlə keçən yüngül səyrimələrdən ibarət olur, başqa dəfə isə uzun müddət davam edə və atılma hərəkətlərinə qədər güclənə bilər.—

Bu qıcolmaları epileptik qıcolmalar, yəni beyin qabığının zədələnməsi kimi qəbul etmək çətin ki, kifayət qədər əsaslıdır. A. heyvanlarda oxşar qıcolmaları eksperimental yolla törətməyə nail oldu. Heyvanın kəllə boşluğuna bir parça laminariya yerləşdirilərsə və bununla beyin yarımkürələrindən birinin ön şöbəsi sıxılarsa, bədənin əks yarısında Cekson qıcolmalarının saf forması alınır.— Bu təcrübələrdən aydın olur ki, Cekson qıcolmalarının mərkəzləri subkortikaldır və fizioloji hərəkətin mərkəzlərinə uyğundur. Fizioloji hərəkətlə bu qıcolmalar arasındakı fərq yalnız onunla izah oluna bilər ki, ya bu mərkəzlərin oyanma tərzi, ya da oyanmanın əsasında duran qıcıqların təbiəti fərqlidir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 32, s. 996.]

Pavlovski: Havada pnevmoniya kokkları

50. Havada pnevmoniya kokkları. Pavlovski («Berliner klin. Wochenschr.», № 22, 1885).

P. Peterburqdakı patoloji-anatomiya institutunun müxtəlif otaqlarında ət-peptonlu jelatin çəkilmiş şüşə lövhələr qoymuş, onların üzərində inkişaf edən koloniyaları mikroskopik müayinədən keçirmiş və onlarla heyvanlar üzərində inyeksiya təcrübələri aparmışdı, lakin uzun müddət heç bir patogen mikroorqanizm əldə edə bilməmişdi. Keçən ilin dekabrında şüşə lövhələrdən birində diplokokklar inkişaf etdi; onlar sınaq şüşəsində mismarşəkilli kulturalar əmələ gətirir və mikroskop altında Fridlender diplokokklarına tamamilə bənzəyirdi. Həmin vaxt institutun xidmətçiləri arasında krupoz pnevmoniya halları baş verdiyindən P. heyvanlar üzərində dəqiq təcrübələr apardı.

Diplokokklar iki ağ siçovula yeridildi. Eyni zamanda Lebedinski təmiz kulturada becərilmiş pnevmoniya kokklarını da iki ağ siçovula yeritdi. 24 saatdan sonra siçovullar ölmüşdü. Dördündə də ağciyərlərin şiddətli hiperemiyası, ekssudativ plevrit vardı. Ağciyər havasızdır, suda batır. Plevral ekssudatda və ağciyərlərdə diplokokklar tapılır. P. aqar-aqarlı jelatin üzərində substratın səthindən yuxarı qalxan yarımkürəvi mismar başlı səciyyəvi mismarşəkilli kulturalar aldı. Kulturalar ət rəngindədir və iri Fridlender diplokokklarından, eləcə də az sayda kiçik diplokokklardan ibarətdir. Bu orqanizmləri ayırmaq mümkün olmadı. Dovşanlar, dəniz donuzcuqları və itlər üzərində sonrakı təcrübələr müsbət nəticə verdi və belə qənaətə gəlməyə əsas verir: 1. havadan alınmış mikroorqanizmlər patogen xassələrə malikdir; 2. bu mikroorqanizmlər krupoz diplokokklardır. Emmerix onları illər boyu pnevmoniyanın endemik şəkildə hökm sürdüyü bir həbsxananın mərtəbələrarası örtüyünün doldurucusunda tapmışdı. E. təmiz kulturalar almış və müxtəlif heyvanlarda pnevmoniya törətmişdi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 37, s. 1123–1124.]

Makkenzi-But: Xloral zəhərlənməsində belladonna

51. Xloral zəhərlənməsində belladonna. Makkenzi-But («D. A. Apoth.-Zeit.», № 5, 1885).

Dəfələrlə delirium tremens keçirmiş bir əyyaş bir dəfəyə 9,0 xloral qəbul etmiş, ardınca heç bir pis nəticəsi olmayan 20 saatlıq yuxu gəlmişdi. Aylar sonra yenidən delirium tremens tutması başlayanda M. iki saatlıq fasilələrlə qəbul etmək üçün kalium-bromidlə birlikdə 12 q xloral təyin etdi. Lakin xəstə bütün dozanı birdəfəyə içdi və ardınca üzün solğunluğu və sianozu, zəif, qeyri-müntəzəm, tezləşmiş nəbzlə yuxuya daldı. Xəstə ucadan çağırışa, konyunktivaya toxunmağa, silkələməyə reaksiya vermirdi. Göz bəbəyi yarıdaralmış, tənəffüs və qan dövranı orqanları tərəfindən əlamətlər təhlükəli idi, qusdurucu vasitələr nəticə vermədi. Suda bir çay qaşığı Tincturae Belladonnae təhlükəli əlamətləri aradan qaldırdı. İki saatdan sonra xəstəyə daha 20 damcı verildi və o, tamamilə sağaldı.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 37, s. 1124.]

Dreşfeld: Gəzici pnevmoniya haqqında

52. Gəzici pnevmoniya haqqında. Dreşfeld («The Medical Chronicle», avqust 1885).

1884-cü ilin aprelindən bəri D. Mançesterdə pnevmoniyanın xüsusi bir formasını müşahidə etmək imkanı əldə etmişdir; bu forma adi krupoz pnevmoniyadan bir sıra cəhətlərinə görə fərqlənir və epidemik pnevmoniya ilə bir neçə oxşarlıq göstərir. O, bunu «creeping pneumonia», yəni sürünən pnevmoniya adlandırır, çünki o, çox vaxt sezilmədən başlayaraq kifayət qədər yavaş-yavaş bütün ağciyəri və ya ağciyərlərdən birini ya zirvədən bazaya, ya da əks istiqamətdə gəzib keçir. Müşahidə olunan hallar, görünür, iki tipə bölünür. Halların böyük əksəriyyətini əhatə edən birinci qrupda xəstəlik üşütmə, qusma, döş ağrıları və fiziki simptomlar olmadan başlayır. İlk əlamətlər ümumi xəstəlik əlamətləri — qızdırma və iştahın itməsidir.

Üçüncü və ya dördüncü gün xəstəliyin ilk fiziki əlamətləri meydana çıxır: kütləşmə və krepitasiyalı xırıltılar, əksərən ağciyər zirvələrindən birində. Sonrakı günlərdə mülayim yüksək qızdırma fonunda pnevmonik proses tutulmuş ağciyərin bazasına qədər yayılır; ilk tutulmuş hissələr hepatizasiya əlamətləri verdiyi halda, ən son tutulmuş hissələrdə krepitasiya eşidilir. Bəzi hallarda proses yavaş-yavaş digər ağciyərə keçir, digərlərində birtərəfli qalır. Xəstəliyin gedişi bir qədər uzanır, 10—20 gün çəkir, yalnız çox az halda əsl krizis baş verir, əksərən ayrı-ayrı simptomlar tədricən azalır. Temperatur heç vaxt çox yüksək olmur, nəbz nadir hallarda 120-dən çox olur; xəstəliyin bütün müddəti ərzində bəlğəm olmur, cüzi bəlğəm ifrazı müşahidə edildikdə də pas rəngli bəlğəm olmur.

Bunun əksinə, prostrasiya çox güclüdür, xəstəliyi sayıqlama və digər sinir simptomları müşayiət edir. 20 haldan 8-də peri- və ya endokardit ağırlaşması aşkar edilirdi. Əksər hallarda xəstəliyin başlanmasından bir neçə gün sonra sidikdə zülal meydana çıxır. Bu formanın proqnozu ciddidir; ölüm müşahidə edilən halların 40%-ni təşkil etmişdir. Yarılma mənzərəsi genuin krupoz pnevmoniyadakı kimidir; ayrı-ayrı paylar prosesin müxtəlif mərhələlərini göstərir. Ağciyərin tutulmuş hissələrindən hazırlanmış və Qram üsulu ilə işlənmiş kəsiklərdə, krupoz pnevmoniyada mikroorqanizmlərin azlığından fərqli olaraq, kapsullu oval diplokokkların nəhəng kütlələri tapılır. Bu diplokokklar həm alveollarda, həm də interstisial toxumada olur və orada limfa damarlarını və kapillyarları dolduran tıxaclar əmələ gətirir. Digər orqanlardakı dəyişikliklər diqqətəlayiq deyil; bir halda eyni diplokokklar böyrəklərdə tapıldı.

İkinci qrup hallar birincidən bir neçə mühüm əlamətə görə fərqlənir. Xəstəlik üşütmə və temperaturun kəskin yüksəlməsi ilə başlayır, tezliklə ilk fiziki simptom kimi krepitasiya meydana çıxır. Qızdırma bir neçə gün davam etdikdən sonra qızdırmanın azalması dövrü gəlir, ardınca isə yenə üşütmə ilə başlayan və prosesin yayıldığını göstərən fiziki əlamətlərin müşayiət etdiyi ikinci pireksiya baş verir. Proses hər iki ağciyəri tutduqda qızdırmanın azalması ilə yüksəlməsinin növbələşməsi bir neçə həftə davam edir. Bu halların özünəməxsusluğu bol, qanlı bəlğəm ifrazıdır, belə ki, sonda bəlğəm ftizik bəlğəmə bənzəyir. Proqnoz daha yaxşıdır; müşahidə olunan beş haldan heç biri ölməmişdir.

Bir sıra müşahidələr Mançesterdə müşahidə olunan pnevmoniya formasının infeksion təbiətinə dəlalət edir. Tez-tez bir ailənin bir neçə üzvü xəstələnirdi; eyni zamanda üşütməsiz və bəlğəmsiz, ağciyər zirvəsindən kənara çıxmayan qeyri-adi dərəcədə çox zirvə pnevmoniyası halı müşahidə edilirdi; nəhayət, eyni pnevmoniya forması Infirmary xəstəxanasında tez-tez başqa xəstəliklərə ağırlaşma kimi qoşulurdu.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 37, s. 1124–1126.]

Lereş: Xörək duzunun mədə şirəsinin sekresiyasına təsiri

53. Xörək duzunun mədə şirəsinin sekresiyasına təsiri. Lereş («Revue med. de la Suisse rom.» — «Schweizer Korrespondenzblatt», 1 avqust 1885).

L. professor Gertsenin təşəbbüsü ilə onun mədə fistulu olan xidmətçisi üzərində xörək duzunun mədə şirəsinə təsiri barədə təcrübələr aparmışdır. Təcrübə şəraitini dəyişdirərək 13 gün davam etdirdiyi təcrübələr göstərmişdir ki, həzmin ilk saatlarında adətən artan mədə şirəsi turşuluğu səhər yeməyində həmişəkindən çox duz olduqda istisnasız olaraq azalırdı. Bu fakt selik vəzilərinin göz qabağında olan yüksək dərəcəli hipersekresiyası ilə izah olunur; bu hipersekresiya, ola bilsin ki, eyni zamanda və həmin qıcıqla güclənən turşu hasilatının effektini tamamilə ört-basdır edir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 37, s. 1126.]

Leybe: Sidiyin ammonyaklı qıcqırması haqqında

54. Sidiyin ammonyaklı qıcqırması haqqında. Leybe («Virchow’s Archiv», 100-cü cild, 3-cü buraxılış).

Paster sidik cövhərinin ammonium karbonata çevrilməsi üçün mikroorqanizmlərin iştirakının zəruri olduğunu müəyyən etdikdən sonra belə bir sual qarşıya çıxmışdır: həmin qayda xəstələrdə sidiyin parçalanmasına da aiddirmi? Məlum olduğu kimi, Traube iddia etmişdir ki, xəstələrdə sidiyin qələvi parçalanması yalnız sidik kisəsinə kateter yeridilməsi nəticəsində baş verir. Kolen isə 1875-ci ildə göstərmişdir ki, heyvanlarda hətta bakteriyaların bilavasitə sidik kisəsinə yeridilməsi belə sidiyin parçalanmasına başlanğıc verə bilmir. Bu ziddiyyət L.-i ammonyaklı sidik qıcqırmasının səbəbi məsələsinə yenidən müraciət etməyə vadar etmişdir.

O, sübut olunmuş hesab edir ki, normal insan sidiyində sidik kisəsindən çıxarkən nə göbələklər, nə də sidikdə inkişaf edərək sidik cövhərini parçalaya biləcək rüşeymlər olur. Parçalanmaya səbəb olan amilin sidiyə xaricdən daxil olduğuna dair xüsusilə diqqətəlayiq dəlil ondan ibarətdir ki, eyni sidiyin nümunələrini eyni vaxtda müxtəlif yerlərdə qoyduqda parçalanma tamamilə müxtəlif vaxtlarda başlayır.

Hər bir parçalanmış sidikdə göbələklər tapılır; havadakı göbələkləri təcrid edib becərmək mümkündür ki, bunlar sidik cövhərini parçalamaq qabiliyyətinə malikdir və forma və təsir etibarilə parçalanmış sidikdəki göbələklərlə eyni olduqları aydınlaşır. Bununla belə, xəstəliklər zamanı sidiyin parçalanmasına başlanğıc verən rüşeymlərin böyrəklər vasitəsilə xaric olunub sidiyə düşə bilib-bilməməsi hələlik həllinə hazır olmayan məsələ hesab edilməlidir. Parçalanmış sidikdəki göbələklərin təmiz kulturalarını alıb onları sterillənmiş sidik cövhəri məhlullarında sınamaqla L. təsirli göbələklərin ən azı dörd dəqiq səciyyələnmiş növünü tapmışdır; bunlar çox vaxt qıcqıran sidikdə yan-yana olur. Lakin eyni təsirə malik formasız fermenti təcrid etmək ona müyəssər olmamışdır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 42, s. 1288–1289.]

Şovo: Ürək mədəciklərinin və qulaqcıqlarının yığılmalarının dissosiasiyası haqqında

55. Ürək mədəciklərinin və qulaqcıqlarının yığılmalarının dissosiasiyası haqqında. Şovo («Revue de Medecine», mart 1885).

Ş. bir xəstənin halını təsvir edir ki, onda ürək qulaqcıqlarının və mədəciklərinin bir-birindən asılı olmayan fəaliyyəti müşahidə edilmişdir. Birincilərin ritmi dəqiqədə 60—65, mədəciklərinki isə 21—24 idi. Bilək nahiyəsində nəbzin sfiqmoqrafik yazısı müntəzəm, çox yavaşımış nəbz göstərirdi; yazını yuxu arteriyasından aldıqda isə iri dalğalar arasında, görünür, qeyri-müntəzəm surətdə səpələnmiş kiçik qalxmalar meydana çıxırdı. Xüsusi aparatla alınmış ürək fəaliyyəti yazıları hər 2⅓ saniyədən bir müntəzəm ardıcıllıqla mədəcik yığılmalarını, onların arasında isə yuxu arteriyası əyrisinin kiçik qalxmalarına uyğun gələn başqa, daha kiçik və daha tez-tez pulsasiyaları göstərmişdir.

Auskultasiya zamanı bəzən normal ürək tonları arasında çox zəif tonlar eşidilirdi. Xarici vidaci venada yuxu arteriyası nəbzinin kiçik qalxmalarına dəqiq uyğun gələn pulsasiyalar görünür və əllə hiss olunurdu. Ş. belə nəticəyə gəlir ki, bu daha tez-tez vurğular yalnız qulaqcıqların fəaliyyəti nəticəsində yarana bilərdi və yuxu arteriyalarına vidaci venalardan ötürülürdü. Xəstədə azan sinir nüvəsinin zədələnməsini güman etməyə əsas verən əlamətlər var idi. Heyvanlar üzərində təcrübələr göstərir ki, azan sinirin kəsilməsi və ürək mədəciklərinə kanyula yeridilməsi ilə mədəcik yığılmalarının ritmi pozulur, qulaqcıqların fəaliyyəti isə dəyişmir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 42, s. 1289.]

Pönsgen: Donvurmadan sonra iflic halı

56. Donvurmadan sonra iflic halı. Pönsgen («Deutsche mediz. Wochenschr.», 4 iyun 1885).

20 yaşlı bir kişi qış gecəsini sərxoş vəziyyətdə yerdə, dediyinə görə, sağ böyrü üstə uzanmış halda keçirmişdir. O, huşsuz vəziyyətdə tapılmış, sonra qolundakı şiddətli ağrılara görə Heydelberq klinikasına müraciət etmişdir. Sağ said və barmaqlar mülayim fleksiya gərginliyində idi, onların gücü xeyli azalmışdı, bəzi hərəkətləri icra etmək mümkün deyildi, həssaslıq qolun hər yerində zəifləmiş, radial tərəfdə isə demək olar ki, itmişdi. Əzələlər, xüsusilə bükücü səthdə, şişmiş və basdıqda ağrılı idi. Oxşar dəyişikliklər sağ baldırda da var idi. Temperatur bir qədər yüksəlmişdi. Sonrakı gedişdə həssaslıq pozğunluqları tezliklə azaldı, əzələlərin parezi və ağrılılığı yaxşılaşdı, əzələ şişkinliyinin yerində aydın atrofiya yarandı; bundan başqa, əzələlərdə bərk, xüsusilə həssas düyünlər əmələ gəlmişdi. Əzələlərin induksion cərəyana oyanıqlığı azalmış, qalvanik cərəyana isə normal idi. Bu prosesi miogen prosesdən başqa cür anlamaq çətindir və burada müşahidə olunan iflic işemik iflicə analojidir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 42, s. 1289.]

Pitt: Hidrofobiyalılarda traxeotomiya təklifi

57. Hidrofobiyalılarda traxeotomiya təklifi. Pitt («Medical Times», 20 iyun 1885).

Dr. Norman Çevers hidrofobiyalıların ölümünün səs yarığının qapanması ilə təhdid olunduğu fikrindən çıxış edərək, quduzluğun ilk simptomları görünən kimi traxeotomiya aparmağı tövsiyə etmişdir. Xəstəliyin bütün simptomlarının inkişaf etdiyi bir hal bu əməliyyatdan sonra sağalma ilə nəticələnmişdir; lakin bu halda quduz itin dişləməsi sübut olunmamışdı. Pitt hidrofobiyalı bir xəstəni məhz qıcolma tutmasının başladığı vaxt larinqoskopiya etmək imkanı əldə etmiş və görmüşdür ki, tutma zamanı səs telləri səs yarığını qapamaq əvəzinə bir-birindən geniş aralanmış və bir neçə saniyə qırtlaq divarı ilə təmasda qalmışdır. Tutmanın klinik mənzərəsi də göstərir ki, burada söhbət səs yarığının qapanmasından deyil, ən dərin inspirasiya vəziyyətində tənəffüsün dayanmasından gedir. Quduz bir itdə traxeotomiya heç bir nəticə verməmişdir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 42, s. 1289–1290.]

Şapira: Nevralgiyalara qarşı osmium turşusu

58. Nevralgiyalara qarşı osmium turşusu. Şapira («St. Petersburger med. Wochenschrift», № 27, 1885).

Ş. üçlü sinir nevralgiyasının səkkiz halında osmium turşusunun dərialtı inyeksiyalarını tətbiq etmişdir. (Acidi osmici 0,1, aq. dest. 6,0, Glycerin. pur. 4,0.) İnyeksiyaların sayı ayrı-ayrı hallarda 1—12 arasında dəyişmiş, yalnız bir dəfə bir aylıq fasilədən sonra 20 inyeksiya edilmişdir. Doza 5 damcı idi. Ağrılı nahiyəyə edilən inyeksiyalar etibarlı nəticə verir. Çox vaxt inyeksiyadan sonra ağrı sinirin qonşu şaxəsinə keçir. Bir bayılma halından başqa zərərli yan təsirlər müşahidə olunmamışdır. Beş halda tam sağalma, ikisində xeyli yüngülləşmə əldə edilmiş, birində isə heç bir nəticə alınmamışdır. Nevralgiyalar çox ağır idi və o vaxtadək başqa müalicə cəhdlərinə tabe olmamışdı.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 42, s. 1290.]

İmmermann: Kəskin ön poliomielit və Landri iflici

59. Kəskin ön poliomielit və Landri iflici. İmmermann («Berliner klin. Wochenschrift», № 29, 1885).

23 yaşlı bir kişidə qızdırma əlamətləri ilə aşağı və yuxarı ətraflarda yuxarıya doğru yayılan süst hərəki iflic inkişaf etmişdir. Qarın və sidik kisəsi əzələləri də paretik olmuşdu. Həssaslıq pozulmamışdı. Sonra bulbar simptomlar qoşulmuş, lakin onlar yenidən geriləmişdi. Əvvəlcə mövcud olan reflekslər itmiş, iflic isə əzələ atrofiyaları və ya oyanıqlıq dəyişiklikləri baş vermədən stasionar qalmışdı. Bütün klinik gedişat Landri iflicinin lehinə idi. Xəstə krupoz pnevmoniyadan ölmüşdür. Yarılma tamamilə təzə kəskin ön poliomieliti aşkar etmişdir. Deməli, Landri iflici mənzərəsində keçən kəskin ön poliomielit mövcuddur. Landrinin yuxarıya doğru yayılan iflici və ön boz buynuzların kəskin iltihabı eyni xəstəlik prosesinin yalnız dərəcə etibarilə fərqlənən mənzərələridir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 42, s. 1290.]

Lixtheym: Sol ağciyərin sarkoması

60. Sol ağciyərin sarkoması. Lixtheym («Korrespondenzbl. f. Schweizer Aerzte», № 13, 1885).

Xəstə qadında hələ uzaqdan sol döş qəfəsi yarısının, xüsusilə onun arxa və aşağı şöbəsində, xeyli, yer-yer hətta qabarlı qabarıqlığı nəzərə çarpırdı. Perkussiya sol ağciyərin demək olar ki, tam sıxışdırılıb yerindən itələndiyini və kompressiyasını aşkar etdi, belə ki, yalnız öndə yuxarıda tam kütləşməmiş səsin kiçik bir zonası qalmışdı; bundan başqa, ürəyin və iri damarların yerdəyişməsi müəyyən edildi. Şiş bir il ərzində yavaş-yavaş indiki ölçüsünə çatmışdı və bununla yanaşı xəstədə müvafiq arıqlama və qüvvədən düşmə baş vermişdi.

Xəstəlik mənzərəsində döş qəfəsinin arxa aşağı yarısında müşahidə olunan, qabırğaların təzyiqdən uzurasiyası nəticəsində əmələ gəlmiş qabarlı şiş qabarıqları maraqlı idi. Bu yerlərdə şiş bilavasitə yumşaq, az qala sıxıla bilən kütlə kimi palpasiya olunurdu. Auskultasiya bu yerlərdə vidaci venadakı fırfıra küyünə bənzər pulsasiyalı üfürmə küyü aşkar etdi ki, bu da çoxlu geniş damarların varlığını sübut edirdi.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 42, s. 1290.]

Rozenblüt: Astmada piridin

61. Astmada piridin. Rozenblüt («Wratsch», № 24. «St. Petersburger Med. Wochenschrift», № 28, 1885).

Piridin triamindir (C5H5Az); o, müxtəlif üzvi maddələrin quru distilləsi zamanı alınan homoloji əsasların birinci sırasına aiddir. İlk dəfə onu Anderson almış (1851), fizioloji təsirini isə Boşfonten tədqiq etmişdir (1883). Bu, şəffaf, asan axan, kəskin iyli mayedir; mərkəzi sinir sisteminə və tənəffüsə təsir edir, ürəyə isə toxunmur. R. bu vasitəni Parisdə prof. Jermen Senin tibb klinikasında 14 astma xəstəsi üzərində sınamışdır; bu zaman astma 5 dəfə sululuqla müşayiət olunan ürək qüsurlarının nəticəsi idi.

Nervoz astması olan üç xəstə 8—10 günlük müalicə ilə sağalmışdır. Astmanın xroniki bronx katarı ilə əlaqədar olduğu bir halda da tutmalar kəsilmişdir. Emfizemlə bağlı astmanın üç halında, eləcə də uşaqlıqdan mövcud olan bir nervoz astma halında vasitə yüngülləşmə gətirmişdir. Yalnız bir dəfə qusma meyli və başgicəllənmə səbəbindən vasitəni dayandırmaq lazım gəlmişdir. Tətbiq belə aparılır: kiçik bir otaqda yastı boşqaba 4—5 q vasitə tökülür və buxarlanmağa qoyulur. Xəstə gündə 3 dəfə təxminən 1½ saat bu otaqda qalmalıdır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 46, s. 1413.]

Kantani: Bakterioterapiya təcrübəsi

62. Bakterioterapiya təcrübəsi. Kantani («Centralbl. f. d. med. Wissenschaft.», № 29, 1885. «Allg. med. Central-Ztg.», № 58, 1885).

Bəzi bakteriyalar başqalarının, xüsusən patogen şizomisetlərin kulturalarını məhv edir. K. bu faktdan müxtəlif infeksion xəstəliklərin müalicəsində istifadə etməyə çalışmışdır. Koxun vərəm basilinə qarşı mübarizə üçün K. əvvəlcə Bacterium Termo bakteriyasını seçmişdir. Müxtəlif heyvanlarda konyunktival inokulyasiyalar, mədəyə, bağırsaq kanalına və dəri altına inyeksiyalar, habelə tozlandırma yolu ilə ağciyərlərə inhalyasiyalar bu bakteriyanın zərərsiz olduğunu sübut etmişdir. Bundan sonra K. ilk təcrübəni bəlğəmində çoxlu Kox vərəm basilləri olan 42 yaşlı ftizik qadın üzərində aparmışdır. Bu bəlğəm peyvənd edilmiş heyvanlarda yerli və ümumi vərəm əmələ gəlmişdi. K. sonra bu xəstədə Bacterium Termo bakteriyasının ət bulyonu ilə durulaşdırılmış mayeləşdirilmiş qidalı jelatindəki təmiz kulturasının inhalyasiyalarını sınamışdır. Bəlğəm ifrazı sürətlə azalmışdır; dörd həftədən sonra bəlğəmdə vərəm basilləri tamamilə yox olmuş və bir daha görünməmişdir, Bacterium Termo isə orada getdikcə daha çox miqdarda meydana çıxmışdır. Qızdırma azalmış, bədən çəkisi artmış, ümumi vəziyyət yaxşılaşmışdır. Mikroskopik müayinədə vərəm basillərindən azad olan bəlğəm peyvənd edilmiş heyvanlarda vərəm xəstəliyinin heç bir əlaməti olmamışdır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 46, s. 1413–1414.]

Pfeyffer: Ət peptonu ilə qidalanma

63. Ət peptonu ilə qidalanma. Pfeyffer («Berl. klin. Wochenschrift», № 30, 1885).

Son vaxtlar bazara Amerikada hazırlanmış iki ət peptonu (Koxs və Kemmerix peptonları) çıxmışdır; onlar indiyədək işlədilən peptonlardan xoş dadı, asan həll olması, tam davamlılığı və ucuz qiyməti ilə fərqlənir. İnsan üzərində aparılan sınaqlar bunu göstərmişdir: 1. Hər iki preparatın qida dəyəri yüksəkdir. 2. Kemmerix peptonu həm artıq, həm də çatışmayan qidalanmada, xəstələrdə və sağalma dövründə olanlarda Koxs peptonundan daha çox fayda verir. Artıq qidalanmada o, orqanizmdə daha çox maddə toplanmasına, çatışmayan qidalanmada isə azot itkisinin daha nəzərəçarpacaq dərəcədə azalmasına səbəb olur. 3. Kemmerix peptonu suda daha asan həll olur və dadı daha xoşdur. 4. Koxs peptonunun böyük dozaları bağırsağın qıcıqlanmasına və ishala səbəb olur. 5. Kemmerix peptonu imalə ilə yeridildikdə fövqəladə təsir göstərir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 46, s. 1414.]

Pfeyffer: Bağırsaq möhtəviyyatında və nəcisdə tif basilləri

64. Bağırsaq möhtəviyyatında və nəcisdə tif basilləri. Pfeyffer («Deutsche Med. Wochenschrift», № 29, 1885).

Visbadendə tif epidemiyası zamanı (bu il 28 iyundan 12 iyuladək təxminən 500 hadisə) Pf. nəcisdə tif basillərinin olub-olmamasını tədqiq etmişdir. Agar-agar yüksək temperaturda tam əridilmiş, sonra 40° C-yədək soyudulmuş, tədqiq olunan materialla əkilmiş və mümkün qədər tez mülayim qızdırılmış sterilləşdirilmiş şüşə lövhəyə tökülmüşdür. Tif xəstələrinin mümkün qədər təzə nəcisi əkilmiş bu lövhələrdə tezliklə, 2–3-cü gündən etibarən, xarakterik tif koloniyaları tapmaq mümkün olmuşdur. Koloniyaların kənarları kifayət qədər kəskin olur, onlar bərabər şəkildə zəif dənəvər, açıq qəhvəyi rəngdədir və nadir hallarda dairəvi olub, adətən qeyri-müntəzəm girintili-çıxıntılı, hətta armud və ya limon şəklində olur. Asılı damcıda basillər canlı xüsusi hərəkətə malik idi və uzun selik sapları əmələ gətirirdi. Qələvi metilen göyü məhlulu ilə boyanmış quru preparatda onlar tif basillərinə uyğun uzunluq və qalınlıqda idi və xüsusilə Qaffkinin müşahidə etdiyi vakuol əmələgəlməsini aydın göstərirdi. Kartof kulturalarının tədqiqi diaqnozu təsdiq etdi. Pf. basilləri nəcisdən başqa meyitin bağırsaq möhtəviyyatında da tapmışdır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 46, s. 1414.]

Klebs: Vəbanın etiologiyasına dair

65. Vəbanın etiologiyasına dair. Klebs («Korrespondenzbl. f. Schweizer Aerzte», № 13, 1885).

Vəbanın təzahürləri göbələk zəhərlənmələrində məlum olan hallara bənzəyir; axı bu zəhərlənmələr də çox vaxt vəbaya bənzər əlamətlərlə başlayır. Lakin bunlarda da əsl təhlükə bağırsaqda sekresiya pozğunluğuna qoşulan dəyişikliklərdə deyil, daha çox hüceyrə elementlərinin dərin zədələnmələrindədir: bütün göbələk zəhərləri güclü protoplazma zəhərləri kimi belə zədələnmələr törədir. Bu cür mülahizələr vəba üçün də belə fərz etməyə gətirib çıxarır ki, bağırsaqda inkişaf edən mikroorqanizmlərin yerli təsiri ilə yanaşı zəhərli təsirlər də meydana çıxır və ağır ümumi əlamətlərə səbəb olur.

Koxun vəba vibrionları ilə heyvanlar üzərində aparılan təcrübələr göstərmişdir ki, vəbada söhbət alkaloidlər sinfinə aid kimyəvi maddənin təsirindən gedir. Onun təsiri ilk növbədə iradi əzələlərə yayılır: əvvəlcə ayrı-ayrı əzələ qruplarında titrəmə, sonra isə ümumi qıcolmalar şəklində. Birinci hadisə mərkəzi səbəbi qəbuledilməz edir. Sonra saya əzələ liflərində qismən qıcıqlanma, qismən də iflic əlamətləri kimi başa düşülməli olan hadisələr meydana çıxır: bəbəyin daralması, səthi hissələrin anemiyası. Koxun vəba vibrionu vəbanın əsl səbəbidir. Vəbanın müalicəsində vibrionların bu infeksion xassəsi nəzərə alınmalıdır. Bu zaman atropinin muskarinə və digər trimetilammonium əsaslarına qarşı antaqonizminə əsaslanan təcrübələr aparmaq lazım gələrdi. Çünki vəba kulturalarından alınan maddə, görünür, məhz bu qrupa aiddir.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 46, s. 1414–1415.]

Burkart: Xroniki morfin zəhərlənməsinin mahiyyəti və müalicəsi

66. Xroniki morfin zəhərlənməsinin mahiyyəti və müalicəsi. Burkart (Volkmann, «Samml. klin. Vorträge», 237; «Korrespondenzblatt f. Schweizer Aerzte», № 17, 1885).

Patoloji-anatomik baxımdan xroniki morfin zəhərlənməsi xüsusilə qan dövranı pozğunluqları ilə, yəni ağciyərlərin, böyrəklərin və həzm orqanlarının venoz dövranında durğunluq şəklində təzahür edir; beyində və onurğa beynində durğunluğu aşkar etmək daha çətindir. Ən ağır hallarda böyrək iltihabları, ürək əzələsinin piy degenerasiyası, beyində və onurğa beynində daha dərin toxuma dəyişiklikləri tapılır. B. morfinin tədricən kəsilməsinin tərəfdarıdır. Bu müalicənin böyük üstünlükləri onun təhlükəsizliyində və xəstəni şəxsi azadlığından məhrum etməmək imkanındadır.

[«Wiener Medizinische Wochenschrift», 35 (1885), № 46, s. 1415–1416.]