Ön söz

Bu yeni Vorlesungen əvvəlki dərsin yerini tutmaq niyyətində deyil. Onlar ümumiyyətlə öz oxucu dairəsi tapmağı gözləyən müstəqil bir şey deyil, əksinə, əvvəlkilərlə əlaqəsinə görə üç qrupa bölünən davamlar və əlavələrdir. Birinci qrupa on beş il əvvəl işlənmiş, lakin anlayışlarımızın dərinləşməsi və baxışlarımızın dəyişməsi səbəbindən bu gün başqa cür təsvir olunmasını tələb edən mövzuların yenidən işlənməsi, yəni tənqidi reviziyalar daxildir. Digər iki qrup isə əsl genişləndirmələri əhatə edir; çünki onlar ya ilk mühazirələr dövründə psixoanalizdə hələ mövcud olmayan, ya da o vaxt xüsusi bir fəsil başlığına layiq görülmək üçün kifayət qədər az olan məsələləri nəzərdən keçirirlər. Yeni mühazirələrin bəzilərinin bu və ya digər qrupun xarakterik cizgilərini özündə birləşdirməsinin qarşısını almaq mümkün deyil, amma buna təəssüf etmək də lazım deyil.

Bu yeni mühazirələrin «Vorlesungen zur Einführung»-dən asılılığı onların nömrələnməsini davam etdirməsi ilə də ifadə olunur. Bu cildin birincisi XXIX kimi adlandırılır. Yenə də onlar ixtisaslı analitiklər üçün çox az yeni şey təklif edir və gənc elmin xüsusiyyətinə və əldə etdiklərinə qarşı xoşniyyətli, lakin ehtiyatlı maraq göstərdiklərini güman etmək olunan geniş təhsilli auditoriyaya müraciət edir. Bu dəfə də mənim əsas məqsədim sadəlik, tamamlıq və bitkinlik görünüşünə heç bir qurban verməmək, problemləri gizlətməmək, boşluqları və qeyri-müəyyənlikləri inkar etməmək olmuşdur. Elmi işin heç bir başqa sahəsində belə soyuqqanlı təvazökarlıq niyyətləri ilə fəxr etmək olmazdı. [лицo: 1] Onlar hər yerdə öz-özünə başa düşülən kimi qəbul edilir, tamaşaçılar bundan fərqli gözləyirlər. Astronomiya haqqında bir təqdimatın heç bir oxucusu, kainata aid bilgimiz dumanlıqda əriyib getdiyi sərhədlər ona göstərildikdə, xəyal qırıqlığına uğramaz və elmə üstünlük hissi duymaz. Yalnız psixologiyada vəziyyət fərqlidir, burada insanın elmi araşdırma üçün konstitusional yararsızlığı tam miqyasda üzə çıxır. Psixologiyadan bilikdə irəliləyiş tələb etmək deyil, hər hansısa digər ödənişlər istənilir; onun hər həll olunmamış problemi, hər etiraf edilən qeyri-müəyyənliyi ona qarşı ittiham kimi irəli sürülür.

Ruhani həyat elmini sevən kimsə bu haqsızlığı da qəbul etməli olacaq. [1]

Viyana, yay 1932-ci il. Фройд.