Sevgi və ehtiras

Özümüzə doğma bildiyimiz kimsələri hansısa gözlənilməzlikdən yana seçmirik... Biz, yalnız öncədən, şüurdışımızda yaradıb yaşatdığımız kimsələrlə qarşılaşanda onları bəyənirik.

İdeal sayıla bilən, daimi, nifrətdən arınmış sevgi, yalnız narkomanın narkotikə olan sevgisidir.

Sevgi ilə əmək – hörülən insanlıq binasının özülündə dayanan daşlardır.

Mənliyinin ideala qovuşması üçün nə çatmırsa, insan onları öz sevgisilə qazanmağa çalışır.

Biz sevəndə ən çox köməksiz olduğumuz duruma düşürük, sevdiyimizi itirəndə, yaxud onun bizə bəslədiyi sevgisi bitəndə isə, ən düşkün və ən qaragünlü çağımızı yaşayırıq.

Sevgi ilə bağlı ilişkilərdə biri-birinə güzəştə getmək doğru deyildir, bu, iki sevən kimsəni yadlaşdıra bilər. Ortalıqda hansısa çətinlik varsa, anlaşaraq, onu adlamaq gərəkdir.

Sevgi – utancaqlıq duyğusunu aradan qaldırmaq üçün ən sınanılmış bir yoldur.

Özünün sevildiyini bilən insan necə də ürəkli və özünə inamlı olur!

Sevgi özlüyündə, ağrı-acılara, itkilərə tuş olmaqdır və bir çox durumlarda, insanın özünü öz gözündən salmağa gətirib çıxarır, ancaq sevgi qarşılıqlı olanda, insan sevdiyi obyektə qovuşmaqla yenidən öz mənliyini ucaldır.

Sevməklə hipnoz olunmaq biri-birinə çox oxşayır. Bu iki durumun uyğunluğu göz önündədir; hər ikisində başına gələnlərə dinməzcə boyun əymək, üzüyolalıq vardır, habelə, hipnoz olunan da hipnozçuya, sevdiyi insana tənqidi yanaşa bilməyən sevgili kimi yanaşır, ən başlıcası isə, insan sevgidə də, hipnozda olduğu kimi, şəxsi təşəbbüs özəlliyini büsbütün itirir.

Çoxunu sevən, qadınları tanıyır. Birini sevən, sevgini anlayır Ər – demək olar həmişə, qadınının ürəyində, yalnız sevimli kişinin boş qalan yerini tutur, ancaq o kişinin özü ola bilmir.

İnsanlar evlənəndən sonra, çox vaxt, artıq biri-birini sevdikləri çağlardakı kimi, biri-biri üçün yaşamırlar. Onlar daha çox üçüncü birisinin varlığı üçün birlikdə yaşayırlar və çox keçmədən, kişinin çox qorxulu iyəşkənləri (rəqibləri) ortaya çıxır, onların adı: dolanışıq və uşaqdır.

Qadın kişini gücsüzləşdirməli deyil, yumşaltmalıdır.

Bütün məstedici içkilər, qanımızı coşduran alkoqol, indiyədək sirri açılmamış həmən o, sevgi doğuran toksinin zəif təzahürlərindən başqa bir şey deyildir.

Əski çağ insanlarının sevişməyə yanaşması ilə bizim yanaşmamız arasındakı önəmli fərq bundadır: onlar burada başlıca vurğunu ehtirasın üstünə salırdılar, biz isə vurğunu ehtirası doğuran obyektin üstünə salırıq. Əski çağ insanları ehtirasa çox böyük dəyər verirdilər və onu doğuran obyektə də, elə buna görə, qayğı ilə yanaşır, ancaq onu az dəyərləndirirdilər, biz isə, tərsinə, ehtirasın yaranmasını özü-özlüyündə az dəyərləndirir, onu yaradan obyekti isə yüksək dəyərləndiririk.

Qadının qulluğunda durmaq da, hərbi qulluqda olmaq kimidir, burada da gərək heç nəyi unutmayasan, hər şeyi yerli-yataqlı və vaxtında eləyəsən.

Sevənlər, bacardıqca, toplumdan ayrılmağa çalışırlar, sevgi duyğuları gücləndikcə onlar daha çox yalqızlığa çəkilməyə can atırlar. Sevgi duyğusu ilə yanaşı olaraq yaranan güclü qısqanclıq duyğusu isə, sevənlərdə, ehtiraslarının yönəldiyi obyekti toplumun qıraqdan ola biləcək basqılarından qorumaq üçündür.