Özünü dərketmə və şəxsiyyət

Haçansa qarımış qız it saxlamağa başlayırsa, qoca və subay kişi gözəl fiqurlar toplayırsa, birincisi, yaşaya bilmədiyi evlilik boşluğunu doldurmağa çalışır, ikinci isə, özünün çoxsaylı keçmiş sevgiləri olduğu illüziyasını yaratmağa çalışır. Bütün kolleksionerlərdə bir Don Juanlıq vardır.

Bütün insanların başqalarından gizlətdikləri istəkləri vardır, eləcə də, hamının özünün belə baş açmadığı istəkləri vardır.

Başqasında görüb güldüyümüz yanlışlıqlar, çox vaxt, elə bizim özümüzdə də olur.

İnsan, əli çatmayan nəsnələrə olduğundan qat-qat artıq dəyər verir və onu gərək olduğundan çox istəyir.

Sən kiməsə onun elədiyi bütün yamanlıqları bağışlayırsansa, deməli, o insan sənin üçün artıq yoxdur.

Özünüzü tutuşdurmalı olduğunuz təkbir insan varsa, o da sizin keçmişdə qalan mənliyinizdir. Sizin daha yaxşı olmalı olduğunuz insan isə sizin bugünkü kimliyinizdir.

Söz gəlib özünü doğrultmağa çıxanda biz hamımız dahi oluruq.

Zarafat, öcəşdiyimiz kimsəyə açıq-aydın deməyə ürək eləmədiyimiz, yaxud da ona qarşı bəslədiyimiz duyğudan baş açmadığımız durumlarda, bu kimsədə gülüş doğuran özəlliklər axtarmağa çalışmaqdır. Zarafat, eşidənləri əyləndirməklə yoldan çıxarır, onların düşüncələrini danışdığımız konunun dərinliklərinə varmaqdan yayındırır və onları biz dediyimiz baxışlara bağlayır.

İnsan üzdən nə qədər çox qüsursuz görünürsə, onun içində bir o qədər çox şeytan gizlənir.

Məni söyəndə özümü qorumağa gücüm çatır, ancaq məni öyməyə başlayanda buna qarşı çıxmağa gücüm çatmır.

İnsanın bəyənmədiyi nəsnələri doğru saymamaq özəlliyi vardır, bu, onları danmaq üçün arqument tapmağı asanlaşdırır.

Çalışqan insanın yanına işsiz-gücsüz qonaqlar çox az gəlir – qaynayan bardağın üstündə çibinlər uçuşmaz.

Öz kimliyini yaxşılığa doğru dəyişdirməyə çalışmaq “narsizmdən” qaynaqlanır, daha doğrusunu desək bu, özünü böyüdərək, başqalarından üstün olmaq istəyidir.

İnsanın psixi yaşamı ilə dərindən tanış olanlar bunu yaxşı bilirlər, insan ən azı bir dəfə həzz aldığı nəsnələri çox çətinliklə unudur, onlardan çox böyük ağrılar yaşamaqla ayrılır.

Yumoristin üstünlüyü onun yaşlı birisinin roluna girməsindədir, o haradasa özünü atalıq ucalığına qaldırır, qarşısındakı izləyicilərini isə öz uşaqları yerinə qoyur.

Özünü yetkinləşdirmək istəyi “narsizmdən” qaynaqlanır, daha doğrusu, belə çalışmaların özülündə özünü yetkinləşdirməklə başqalarından üstün olmaq istəyi dayanır.

Nəyəsə toxunmaq ona yiyələnmək anlamındadır, bu toxunuşda, istər insanı, istərsə də hansısa nəsnəni öz buyuruğuna salmaq istəyi vardır.

İnsan təklikdə qalanda, həmişə özünə, ya çox şit, ya da çox qanmazcasına yanaşır.