21İkinci interlüd. Ana səsi

Monoloq real hekayələr əsasında bərpa olunub; adlar və detallar dəyişdirilib.

Bu başlayanda oğlum on doqquz yaşındaydı. Yatmağı dayandırdı. Gecələr mətbəxdə pəncərənin qabağında durub dinləyirdi. Soruşuram — nəyə qulaq asırsan? Deyir: ana, sən həqiqətən eşitmirsən, yoxsa hamınız sözləşmisiniz?

İndi sizə elə bir şey deyəcəyəm ki, ona görə utanıram, amma siz bunun üçün soruşursunuz. İlk fikrim “həkimə getmək lazımdır” deyildi. İlk fikrim bu idi — heç kim bilməsin.

Bizdə belədir: evdə bu olsa — tamam, ev damğalanıb. Onun bacısı ərə getməyib. Söz-söhbət düşsə, onu kim alacaq? Qayınanam dedi: bu xəstəlik deyil, bu edilmişdir. Cadu. Göz dəyib — insanlar axı paxıllıq edirlər. Və biz yola düşdük.

Əvvəlcə mollaya getdik. O, oğlanın üstünə oxudu, suya oxudu, dedi qoluna bağlayın. Sonra — bir ziyarətgaha, iki saat yol; orada bir qadın var, yanına bir ay əvvəldən yazılır; dedi — cin, amma zəifdir, çıxacaq. Orada gecələdik. Oğlum orada da yatmadı, sadəcə orada pəncərə yox idi — maşında oturub özünü dinləyirdi.

Dörd ay. Sonra təqvimlə saydım — dörd ay on bir gün bu işlə onu müqəddəs yerlərə aparıb-gətirdik. Arıqladı. Artıq demək olar heç yemirdi — deyirdi ki, yemək “emal olunub”. Mən isə, axmaq, sevinirdim: oruc tutur, bəlkə təmizlənir, bəlkə ondan çıxır.

Həkimə düşməyimiz ağıllandığım üçün deyildi. Oğlum gecə yola qaçdığı üçün idi — ayaqyalın, yanvarda. Qonşu onu tutdu. Onda artıq təcili yardım, onda artıq hər şey.

Bilirsiniz, həkim mənə nə dedi? Gözləyirdim ki, məni danlayacaq. Dedi: siz nə birinci, nə də yüzüncüsü deyilsiniz, amma məndən aldığınız hər ayı mən indi xəstəlikdən illərlə geri qaytarmalı olacağam. Sözünü sözünə yadda saxladım. İllərlə geri qaytarmaq.

Oğlum indi iyirmi dörd yaşındadır. Dərman qəbul edir, kollecdə bərpa olunub, o qış barədə artıq onunla danışa bilirik. Bu yaxınlarda mənə dedi: ana, yadındadır, siz məni cini qovmağa necə aparırdınız? Və güldü. Mən isə mətbəxə çıxıb onun o vaxt dinlədiyi pəncərənin önündə durdum və ziyarətgahlarda heç vaxt ağlamadığım qədər ağladım.

Qayınanam hələ də deyir: “Gördün, kömək etdi — axı getdik, axı dua etdik”. Onunla mübahisə etmirəm. İndi sadəcə bilirəm kimin payı nədir. Dua — qoy olsun, mən də indi dua edirəm. Amma artıq başqa bir şey üçün dua edirəm: qoy növbəti ananın ilk fikri düzgün olsun. Çünki dörd ay — məlum olur ki, çox bahadır. Sadəcə qiyməti sonra deyirlər.