Vyana, ikinci gün, 20 mart 1884-cü il, səhər erkən

Öz aramızdır, sən çox lovğa adam imişsən!

Fotoşəklini bəyənməyib özünü darıxdırmağın, məncə, çox yersiz görünür. Demək artıqdır, bu şəklini səni sevən birisinin bəyənməsi yetərlidir, başqaları qoy heç bəyənməsinlər. Mənim çoxdan anladığım belə bir gerçəklik var: başqalarının sayğısını qazanmaq istəyirsənsə, çalış onları ağır sınağa çəkmə.

Bu yaxınlarda baş tutan, dağa dırmanmaqla bağlı qorxulu gəzintimin təsiri hələ də özünü göstərməkdədir. Ancaq sağlamlığım yerindədir, heç yerim ağrımır, yalnız baldırlarımda bərk yorğunluq vardır. Bir də təkrarlanmayacaq bu gəzintini uğurla başa vurduğumu sanmaq olar.

Bugün tibbi avadanlıqlar düzəldən ustanın yanına getmək istəyirəm, düzəltdirmək istədiyim elektron alətlə bağlı hesablamalarımı dəqiqləşdirməliyəm.

Görürsənmi, mən qabaqlar belə işlərə barmaqarası baxardım, indi isə kiçik bir alverə başlayıb ayda heç olmasa əlli qulden pul qazanmağa çalışıram. İş burasındadır, mən indi öz laboratoriyamda beş-altı nəfəri müalicə eləmək istəyirəm. Gündüzlər bu işlə, axşamlar isə oxuyub öyrənməklə məşğul olacağam. Bugün Breyer gəlib çıxmasa mən axşam ona yaxşı bir sürpriz hazırlayacağam. O dünən axşam mənə belə demişdi: istəyirsən, gəl, qoşul mənim xəstələrimə, səni də müalicə eləyim. İndi mən onu laboratoriyamda müalicə olunmağa çağıracağam.

Mənim şahzadə xanımımın sağlamlığı yerindədirmi? Tez yorulduğunu deyirsən, bunun niyəsi nədir görəsən? Mənim, indi xəstə olduğum üçün, sənin sağlamlığının qayğısına qalmadığımı düşünürsənsə, yanılırsan. Axı xəstənin bir üstünlüyü də var, onun durumu yaxşı olmadığı üçün, sevgilisi onunla daha çox maraqlanır, deməli, mən indi xəstələndiyim üçün, səndən daha çox məktub almalıyam, ona görə də, indi gedib xəstəlik yatağıma uzanacağam.

Mənim sənə belə qara-qorxu gəlməyim könlünə yatırmı?

Ürəkdən gələn alqışlarımla, sənin Ziqmundun