Fəsil 2. Cini qovmaq, bədəni öldürmək: ekzorsizm, Bedlam və görünməz dini psixiatriya

1976-cı il iyulun 1-nə keçən gecə Bavariyanın kiçik Klinqenberq şəhərində iyirmi üç yaşlı Annelize Mixel öz yataq otağında vəfat etdi. Vəfat anında çəkisi otuz bir kiloqram idi. Döşəmə üstə dua edərək keçirdiyi yüzlərlə saatdan dizləri əzilmişdi. Dodaqlarında və dilində öz sidiyinin qurumuş izləri var idi; şahidlərin ifadələrinə görə, o, vəfatından az əvvəl onu içməyə çalışmışdı. Anasına dediyi son sözlər belə olmuşdu: “Ana, qorxuram”.

Yarılma nəticəsində müəyyən edilmiş ölüm səbəbi: tükənmə və susuzlaşma. Birbaşa səbəb: altı ay ərzində qidadan imtina.

Sonradan məhkəmənin müəyyən etdiyi və ilahiyyatçılarla psixiatrların bu gün də mübahisə etdiyi dərin səbəb — yepiskopun təsdiqi ilə iki katolik keşiş tərəfindən onun üzərində keçirilmiş 67 ekzorsizm seansı idi. Hər seans dörd saat davam edirdi. Bütün bu müddət ərzində onu saxlayır, dua edir, çarmıxa çəkilmiş İsanın təsvirlərini göstərir və içində olduğu güman edilən bir neçə şeytana — Lüsiferin özünə, Qabilə, Yəhudaya, Nerona və, nə qədər qəribə səslənsə də, Adolf Hitlerə — müraciət edirdilər; onların adından isə Annelizenin özü cavab verirdi. Seansların nəticələri əsasında ətraflı hesabatlar tərtib olunurdu. Seanslardan qırx iki maqnitofon yazısı qalmışdı; sonralar məhkəmədə onları səsləndirdilər.

Annelize cinlərə tutulmamışdı.

Annelize gicgah payı epilepsiyasından əziyyət çəkirdi — bu diaqnoz ona hələ on altı yaşında, ilk tutması baş verəndə qoyulmuşdu. Sonralar epilepsiyaya psixotik pozuntu da əlavə olundu. Ona tutmanı azaldan dərmanlar, antipsixotiklər və antidepressantlar təyin edirdilər. Müalicə çətin keçirdi, simptomlar güclənirdi: eşitmə hallüsinasiyaları yaranmışdı, səslər eşitməyə, adi yolkeçənlərin üzündə “şeytani simalar” görməyə başlamışdı. Özünə fiziki zorakılıq göstərir, yeməkdən imtina edir, anasını dişləyir, öz sidiyini içir və böcəklər yeyirdi.

Onun ailəsi dərindən katolik idi. Atası vaxtilə keşişlik təhsili almışdı. Ata tərəfdən üç qohumu rahibə idi. Dərmanlar ailənin gözlədiyi qədər tez təsir etməyəndə ana Anna sadə və tanış bir izaha gəldi: qızım şeytana qapılıb.

Və o hadisə başladı ki, sonralar onu iyirminci əsrin ən səs-küylü faciələrindən biri adlandıracaqlar. Həm də ən acı xatırlatmalardan biri: biz, iyirmi birinci əsrin insanları, tomoqraflar, neyrofarmakologiya və sübuta əsaslanan tibb dövründə yaşasaq da, xeyli hissəmiz hələ də dəliliyin ruhların hücumu olduğuna inanırıq.

Təsəvvür et: sən düşünürsən ki, ekzorsizm Orta əsrlərin tozlu qalığıdır. Turistlər üçün qorxu hekayəsi, ucuz qorxulu filmlərin süjetidir. Unut. Bu, Katolik Kilsəsinin rəsmi, hazırda qüvvədə olan təcrübəsidir. Elə indi. Romada, Vatikanın yanı başında, Beynəlxalq Ekzorsistlər Assosiasiyası — Associazione Internazionale degli Esorcisti fəaliyyət göstərir. O, Müqəddəs Taxt-tacın rəsmi tanınmasını alıb. İl — 2014-cü ildir. 1614-cü il deyil. İki min on dördüncü. Ritual “Roma ritualı”nda — Rituale Romanum-da yazılıb. Son redaksiyası 1999-cu ildə, II İohann Pavelin dövründə çıxıb. İndi isə — ən vacibi. Sənədi aç. Orada yol verilən ölüm haqqında bir kəlmə də yoxdur: ekzorsistə cin tutmasını psixi xəstəlikdən ayırmaq və lazım gələndə həkimlərlə məsləhətləşmək tapşırılıb. Amma insan yenə də ölür. Fikirləş. Sənədin hərfinə görə yox — mərasimin arxasında dayanan məntiqə görə. Bu məntiq üçün ölüm maneə deyil. Bu, yol verilə bilən qiymətdir. Niyə? Budur ilahiyyat məntiqi, hərfi mənada: “bədəni itirə bilərik, amma ruhu xilas edərik”. Bədən — itirmək. Ruh — xilas etmək. Soyuyan ət, son nəfəs və əbədiyyət. Tərəzinin bir gözünə bir həyat, o biri gözünə sonsuzluq. Bu məntiq dəfələrlə seçim edib və kağız onu dayandırmayıb.

Annelize Mixel bu məntiqə qurban getdi.

O, öldü, çünki iyirmi üç yaşına qədər — müasir Almaniyada, Avropanın qəlbində, EEQ-nin adi müayinəyə çevrildiyi və epilepsiyaya qarşı dərmanların çatdığı bir dövrdə — valideynləri və kilsə çobanları onun epileptik tutmalarını bir neçə şeytanın hücumu saymağa üstünlük verdilər və tibbi müalicəni davam etdirmək yerinə həmin şeytanları qovma mərasimlərini seçdilər.

Məhkəmə bunu ehtiyatsızlıqdan adam öldürmə kimi qiymətləndirdi. İki keşiş — Arnold Rents və Ernst Alt — altı ay şərti azadlıqdan məhrumetmə cəzasına, üç il sınaq müddəti ilə məhkum edildilər. Valideynlər də günahkar bilindilər və eyni şərti cəzanı aldılar, halbuki ittiham tərəfi onların cəzadan azad edilməsini istəmişdi — “onlar artıq kifayət qədər əziyyət çəkiblər”. Bir neçə il sonra Katolik Kilsəsi onun şeytana tutulduğuna dair rəsmi etirafını sakitcə geri götürdü, onun psixi xəstə olduğu ilə razılaşdı.

Amma artıq gec idi.

Və başa düşməli olduğumuz ən vacib şey budur. O, psixiatriya, farmakologiya və neyrofiziologiya onu xilas etmək üçün bütün alətləri əldə etdikdən sonra dünyasını dəyişdi. O, neolit dövründə, Orta əsrlərdə və ya inkvizisiya çağında deyil, iyirminci əsrin yetmişinci illərində — Almaniyada — rəsmi kilsə iyerarxiyasının icazə verdiyi 67 seansdan sonra dünyasını dəyişdi.

Onun məzarı bu gün də onu “dünyanın günahlarına görə şəhid” sayanların ziyarətgahı olaraq qalır.

Annelize Mixel hadisəsi tək-tənha deyil. O, aysberqin görünən təpəsidir.

Hər il dünyada onlarla belə hadisə baş verir. Psixi və nevroloji xəstəliklərdən əziyyət çəkən onlarla insan özlərini şəfaçı adlandıranların əlindən həlak olur. Rəqəmləri tədqiqatçılar və jurnalistlər toplayır. Hər birinin arxasında bir ekzorsizm mərasimi dayanır. Rumıniya, 2005-ci il. Tanaku monastırı. Daniel adlı rahib iyirmi üç yaşlı rahibə İrina Korniçini zəncirləyir, ağzına cır-cındır tıxayır və üç gün bu vəziyyətdə qoyur. Məqsəd — “şeytanları qovmaq”. Yeməksiz və susuz üç gün. İrina susuzluqdan və boğulmadan ölür. Miluoki, 2003-cü il. Səkkiz yaşlı Terrens Kottrell. Oğlanın autizmi var. Hər şey xarizmatik kilsənin “şəfa seansı” zamanı baş verir: vaiz “cinləri qovaraq” bütün ağırlığı ilə uşağın sinəsinə çökür. Ana inanır. Vaiz sıxır. Uşaq boğularaq ölür. London, 2015-ci il. Nənə və xala dörd yaşlı qızı “cinlərdən təmizləmə” mərasimi keçirərək vanna qabında boğurlar. Su. Əllər. Sükut. Üç ölkə. Üç il — 2003, 2005, 2015. Üç mərasim. İrina. Miluokili oğlan. Londonlu qız. Zəncirlər. Ağırlıq. Su. Bu Orta əsrlər deyil. Bu bizim günlərimizdir.

Bunlar yalnız xəbərlərə düşən hallardır. Bəs mətbuatın zəif olduğu, polisin dini icmalardakı ölüm hallarını araşdırmadığı, yaxınların şikayət etmədiyi ölkələrdə neçə belə hal var? Bunu qiymətləndirmək mümkün deyil.

Baxın. Budur qanı donduran bir fakt. Belə mərasimlərin qurbanları demək olar ki, həmişə psixiatrik klinikaların xəstələri olur. Günahkarlar deyil. Cinlənmişlər deyil. Xəstələr. İndi isə — zəncir. Dörd həlqə. Hər birini izləyin. Birinci. Şizofreniya. Səslər şüuru içdən parçalayır, şəxsiyyət qırıntılara bölünür və bu, cinlənmişlik kimi qəbul edilir. İkinci. Ağır depressiya. İnsan susur. Qırtlağını spazm tutur, danışmağı dayandırır. Və bu, “ruh düşkünlüyü” damğası ilə yüklənir. Üçüncü. Epilepsiya. Bədəni qıcolma tutur. Əzələlər avtomatik hərəkətlərlə çırpınır. Və artıq — “şeytan girməsi”. Dördüncü. Autizm. Xüsusilə özünü stimullaşdırma ilə. Və bu, “murdar ruhun təsiri” elan edilir. Dörd diaqnoz. Cahillik imzası ilə imzalanmış dörd ölüm hökmü. Amma ən qorxulusu budur. Psixi xəstəlik mənəvi bir hadisə kimi qəbul edildikdə — ölümcül bir yerdəyişmə baş verir. Və sonra düzəlməz bir şey olur: xilas edə biləcək kömək gəlmir. Başqa bir şey gəlir.

Müasir ekzorsizmlər — bu, son nöqtədir. Lakin onların təməlində dayanan ideya hər hansı psixiatriya məktəbindən də, ümumiyyətlə, hər hansı tibbdən də qədimdir.

Psixi xəstəliyin insanın xarici qüvvə tərəfindən ələ keçirilməsi olması fikri bütün xristianlıqdan əvvəlki tarix boyu qırmızı xətt kimi keçir. Babil sakinləri uzun cin siyahıları tərtib edirdilər, onların hər biri müəyyən bir “dəlilik” növünə cavabdeh idi. Qədim yunanlar epilepsiyanı bilirdilər, ona “ilahi xəstəlik” (morbus sacer) deyirdilər və tanrıların müdaxiləsinin əlaməti hesab edirdilər. Eramızdan əvvəl beşinci əsrdə Hippokrat ilk dəfə “Müqəddəs xəstəlik haqqında” traktatını yazmağa cəsarət etdi və orada sakit və qətiyyətli şəkildə bildirdi: bu xəstəlik ilahi deyil. O, digər xəstəliklər kimidir, onun beyində yerləşən təbii səbəbi var.

Hippokrat haqlı idi. Lakin onun səsi əks məntiqin minillik xorunda batıb getdi.

Yəhudi-xristian ənənəsində cin tutma ideyası yeni, gərginliklə döyünən bir məna kəsb edir. Əhd-i Cədid mətnləri heç bir şübhə yeri qoymur: İsa dəfələrlə cinləri qovur. Amma kontekstə baxın. Cinlər xəstəlik deyil. Onlar şərin agentləridir. Onlar insanın və Tanrının düşmənləridir. Məntiq qılınc kimi kəsir: əgər içində cin varsa, onu qovmaq zəruridir. Yalnız o zaman şəfa tapacaqsan. İlahiyyat bu ideyanı əsrlər boyu cilalayacaq. Orta əsrlərə gəlib çatanda isə o, hələ mövcud olmayan psixiatriyanın döyünən ürəyinə çevriləcək.

1247-ci ildə Londonda bir müəssisə açıldı. Adı üç əsr sonra ingilis dilinə xaos və vəhşiliyin sinonimi kimi daxil olacaqdı: Bedlam. Tam adı — Müqəddəs Məryəm Betleyem Xəstəxanası (Bethlehem Hospital). Əvvəlcə yoxsullar üçün sığınacaq idi, amma artıq XIV əsrin sonu – XV əsrin əvvəllərində burada “dəlilər” — ailəsi və kilsə icması kömək edə bilmədiyi və ya etmək istəmədiyi adamlar saxlanılmağa başlandı.

Növbəti beş əsr boyu Bedlamda bu adamlarla nələr etdiklərini sakit tonda təsvir etmək demək olar ki, mümkünsüzdür.

Xəstələri zəncirlərdə saxlayırdılar. Palçıq. Soyuq. Buz kimi daş otaqlarda onlar canlı kölgələrə çevrilirdilər. Müalicə sayılan nə idi? Onlara “hamam” qururdular — buzlu suya batırırdılar. Huşunu itirənə qədər saxlayırdılar. Qan almaqla “müalicə edirdilər” — bir seansda bir litr və daha çox qan. Qan çıxırdı, onunla birlikdə həyat da. Dərman otlarından hazırlanmış qarışıqlarla qusma törədirdilər — bədən iflas edənə qədər. Başı tamamilə qırxırdılar. Xardal plasterləri qoyurdular. Guya “beyindən zəhəri çəkmək üçün”. Fırlanan stullara bağlayırdılar. Dəli sürətlə fırladırdılar. Guya “qara ödü silkələmək üçün”.

XVII əsr. London. Betleyem Xəstəxanası. Bedlam. Tibb tarixində ən qaranlıq tamaşa məhz burada oynanırdı. Girişə — xırda bir sikkə. Şəhərli bu qəpiklərə nə alırdı? Zooparka bilet. Sadəcə qəfəslərdə heyvanların yerinə — insanlar. Barmaqlıqların arxasında xəstələr. Çubuqlarla onları dürtürdülər — eynilə meymunları dürtdükləri kimi. Reaksiya gözləyirdilər. Qəhqəhə çəkirdilər. XVIII əsrə gəlib bu artıq təsadüfi bir məşğuliyyət deyildi. Bu — dəb idi. London orta təbəqəsinin əyləncəsi. Həftə sonu: Bedlama getmək, dəlilərə tamaşa etmək. Sonra — meyxanaya. Bir parç pivə üstündə müzakirə etmək.

Yalnız 1770-ci ildə islahatçıların təzyiqi ilə Bedlam qapılarını tamaşaçıların üzünə bağladı. Lakin içəridə saxlanma şəraiti hələ onilliklər boyu dəhşətli olaraq qaldı.

Bütün bunları birləşdirən nə idi? Əsas məntiq. Ruhi xəstə insan — natamam insan. Ona obyekt kimi rəftar etmək olar. Ona əzab vermək olar — qəzəbdən deyil, “müalicə məqsədilə”. Onu nümayişə qoya bilərsən. Onun əzabları əsl əzab sayılmır. Çünki o — tamamilə bizdən deyil. O — əsir düşüb.

Lakin iblisə tutulma fikri özünü ən güclü şəkildə sığınacaqlarda deyil, inkvizisiyanın kilsə məhkəmələrində göstərdi.

1486-cı il. Avropa lərzəyə gəldi. Mətbəədən iki dominikanın — Henrix Kramer və Yakob Şprengerin traktatı çıxdı. “Cadugərlərin çəkici”. Malleus Maleficarum. Qan haqqında xəbər verən zəng səsi. XV əsrin sonlarından etibarən qitə üç əsrlik ovun içinə qərq oldu. Qaranlıq şəhərləri və kəndləri bürüdü. Qurbanlar? Qırx mindən yüz minə qədər insan. Əksəriyyəti — qadınlar. Onları yataqlarından dartıb çıxarır, “cadugərlik” üstündə tonqallara və dar ağaclarına sürükləyirdilər. Amma əslində onlar kim idi? Cavab tozlu arxivlərdə gizlənib. Qorunub saxlanmış məhkəmə protokolları dəhşətli həqiqəti üzə çıxarır. Edam edilənlərin heç biri “cadugər” deyildi. Onların arasında ruhi xəstələr az deyildi. Avropa öz dəlilərini öldürürdü.

Səslər. Boşluqla söhbətlər. Qıcolmalı, qeyri-təbii bədən hərəkətləri. Öz əli ilə vurulmuş yaralar. İnkvizitor üçün cavab bir idi. Şeytanla müqavilənin aydın əlamətləri. Amma bu qorxunc maskanın arxasında əslində kim gizlənirdi? Doğuşdan sonrakı psixozdan əziyyət çəkən qadın. Dəhşət içində körpəsini cinlərin dəyişdirdiyini iddia edirdi. Hökm? Tonqal. Psixomotor avtomatizmlərin ələ keçirdiyi epilepsiya xəstəsi. Tonqal. Demensiyalı yaşlı qadın, anlaşılmaz bir şey mırıldanırdı. Tonqal. Şizofreniyalı və intihara meyilli gənc qız. Tonqal. Alov qalxandan əvvəl “sorğu-sual” olurdu. Çoxsaatlı işgəncələr. Əzab çəkən bədən ağrıdan qışqırırdı. Və o, heç vaxt etmədiyi şeyi boynuna alırdı. Çünki hər hansı başqa cavab — etirafdan fərqli hər hansı ifadə — ona yeni əzablar yağdırırdı. İşgəncələr bədbəxt tamamilə sınana qədər davam edirdi.

İnkvizisiya əslində Avropanın ilk kütləvi psixiatrik xidməti idi. Dəhşətli, zorakı, məhv edən bir xidmət. Amma elə o idi ki, bu gün psixiatrik klinikada müalicə ediləcək insanlarla məşğul olurdu. Tonqal insulin koması rolunu oynayırdı. İşgəncə — elektroşok rolunu. İctimai edam — institusionalizasiya rolunu.

Odur ki, Fuko və başqa tibb tarixçilərinin psixiatriyanın sosial təcrid aləti kimi yarandığını yazması yalnız yarı həqiqətdir. Psixiatriyadan çox-çox əvvəl bu alət artıq mövcud idi. Onu Kilsə düzəldirdi. Onun alətləri ekzorsizm, qovma, işgəncə, yandırma adlanırdı.

Psixiatriya onun bu funksiyalarını əlindən aldı. Və çoxlu göz yaşları və qanla, yavaş-yavaş onları daha insani bir şeyə çevirməyə çalışdı.

Mən “çalışdı” dedim. Çünki vəzifə hələ yerinə yetirilməyib.

Biz Bedlamı və inkvizisiyanı uzaq bir keçmiş kimi düşünürük. Onlar bizə tarixi bir kabus kimi görünür. Amma gəlin həqiqətə üz-üzə baxaq.

1976-cı ildə Klinqenberqdə Annelize Mixel 67 ekzorsizmdən sonra aclıqdan öldü. Onun ölümü məhkəmə tərəfindən ehtiyatsızlıqdan adam öldürmə kimi qiymətləndirildi.

Bu gün. İyirmi birinci əsr. 2020-ci illər. Orta əsrlərin qalığı kimi görünən şey geri qayıdır. Yeraltında yox, sektant zirzəmilərində yox — rəsmi şəkildə. Katolik Kilsəsi 2014-cü ildə Beynəlxalq Ekzorsistlər Assosiasiyasını tanıdı. Tanıdı. Kağız üzərində. Bütün hüquqi nəticələri ilə. Romada kurslar açılıb. Dünyanın hər yerindən keşişlər axışıb gəlir. Təyyarələrlə. Qatarlarla. Avtobuslarla. Partalar arxasında oturub şeytanı qovmağı öyrənirlər. 2016-cı il. Vatikan 1999-cu ildə yenilənmiş ayinin rəsmi ingiliscə tərcüməsini təsdiqləyir. Söz-söz. Maddə-maddə. Texniki reqlament kimi. İndi isə — rəqəmlərə baxaq. Son iyirmi ildə katolik dünyasında rəsmi ekzorsizmlərin sayı bir neçə dəfə artıb. Bu, kilsənin özünün verdiyi məlumatdır. Jurnalistlərin yox. Skeptiklərin yox. Kilsənin. Amerika Birləşmiş Ştatları. Yüzdən çox akkreditə olunmuş ekzorsist. Yüz. Fəaliyyət göstərən. Hal-hazırda. 1990-cı ildə onların sayı on dəfə az idi. Otuz il ərzində on qat artım. Sual sadədir. Əgər şeytan yoxdursa — nə baş verir?

Pravoslav dünyasında mənzərə oxşardır. Rus, rumın, gürcü monastırlarında “otçitka” keçirilir — funksional olaraq ekzorsizmə bənzər ayinlər. Bu ayinlər, çoxu şizofreniya, bipolyar pozuntu, epilepsiyadan əziyyət çəkən insanlar üzərində icra olunur. Ailələr belə xəstələri ağsaqqallara, rahiblərə, “uzaqgörənlərə” aparır. Və geri qaytarırlar — bəzən ölü, bəzən daha da pisləşmiş halda.

Protestant pentekostal kilsələrində, xüsusən Latın Amerikasında, Afrikada və postsovet məkanında “şeytandan xilas olma” mərasimləri geniş yayılıb. Minlərlə kilsə. Milyonlarla ibadət edən. İl ərzində yüz minlərlə “təmizlənmə” ayini. Ölüm statistikası aparılmır.

İslam aləmində — “ruqyə”, cin tutmuş adamın üstündə Quran oxumaq. Hinduların dünyasında — ruhları qovmaq üçün xüsusi ayinlər. Afrika ənənələrində — “əcdad ruhları” ilə işləyən təbiblər. Hər yerdə eyni şeydir. Psixi xəstə adam həkimə deyil, “ruhları görən” kimsəyə düşür.

Skeptik mənə etiraz edəcək: “Axı pravoslav monastırında Bedlamdakı kimi qandal vurmurlar, inkvizisiyadakı kimi tonqala da qoymurlar. Adamlar özləri gedir. Heç kim onları məcbur etmir”.

Bu etiraz cavab tələb edir.

Birinci: “özləri gedir” — həmişə könüllü deyil. Çox vaxt qohumlar psixi xəstə insanı keşişin yanına elə vəziyyətdə gətirir ki, o, məlumatlı razılıq verə bilmir. Elə xəstə olduğu üçün. Annelize Mixel həyatının son aylarında ekzorsizmdən rasional şəkildə imtina edə bilmirdi — onun psixi və fiziki vəziyyəti artıq dönməz şəkildə sarsılmışdı. Amma hüquqi baxımdan bu, “könüllü” sayılırdı.

İkinci. Psixi xəstələr üzərində dini ayinlər — bu, sadəcə mistika deyil. Bu, real tibbi təhlükədir. Mənəvi təzyiq altında dərmanlardan imtina. Saatlarla oruc və ibadətdən fiziki tükənmə. Kollektiv ritualın qızğın atmosferində psixozun kəskinləşməsi. Bu amillərin hər biri klinik psixiatriya tərəfindən təsdiqlənib. Bəs əslində nə baş verir — şizofreniya xəstəsi, sayıqlaması dini günah və şeytan mövzusuna sarsılmaz şəkildə fokuslanmış bir xəstə bu ritualın episentrinə düşəndə? Ekzorsizm ona qurtuluş vəd edir. Amma dua ilə bağlanan insanın gözlərinə baxın. Qovma ayinində iştirak ona rahatlıq gətirmir. O, öz sayıqlamasının təsdiqini alır.

Üçüncü — və ən vacibi də budur. Ekzorsizm və müasir ezoterik təcrübələr — eyni quşun iki qanadıdır. O quş ki, heç vaxt uçub getməyib və hələ də müasir psixiatriyanın üzərində süzür.

Şeytan qovan keşiş. “ThetaHealing” ustası, “mənfi enerjiləri” kəsib çıxaran. Depressiyanın səbəbini bağışlanmamış nəsil ruhunda axtaran Hellinger üsulu ilə çalışan mütəxəssis. Üç insan. Üç müxtəlif ənənə. İlk baxışda uyğunsuz görünən üç ayin. Onları bir araya gətirin. Və qan donduracaq qədər aşkar bir qanunauyğunluq ortaya çıxacaq. Hər üçü eyni paradiqmada işləyir. Elmdən əvvəlki dövrə aid. İnsanın görünməyən qarşısındakı ilk qorxusu qədər qədim olan bir paradiqma. Bu nə deməkdir? Onlar üçün bədən — sadəcə bir qabdır. Boş bir qabıq. İçində isə — nəsə var. Maddi olmayan. Xarici. Düşmən. O, xaricdən daxil olub nəzarəti ələ keçirib. İşğalçı kimi. Ətə sancılmış yad bir agent kimi. Lakin bu məntiqin sonunda gizlənən bir sirr var. Bu nəsə çıxarıla bilər. Kəsilə bilər. Qovula bilər. Parazit kimi. Dəri altına batmış tikan kimi. Ayinlərlə.

Hamısı elmi psixiatriyadan eyni dərəcədə uzaqdır. Və hamısı həqiqətən köməyə ehtiyacı olan adam üçün eyni dərəcədə təhlükəlidir.

Bedlamda artıq dəlilərə tamaşa üçün bilet satılmır. Amma “Ekstrasenslər döyüşü”ndə televiziya reytinqləri ildən-ilə yüksəlir. İnkvizisiya artıq cadugərləri yandırmır. Amma keçmiş sovet imperiyasının hər yerində “yerləşdiricilər” falçıları öz “varisləri” elan edib “nəsli təmizləmə” üçün pul alırlar.

Formalar dəyişir. Mahiyyət qalır.

Ön sözdə qoyduğumuz sual yenidən qayıdır: bu vəziyyətdə kim reallıqla əlaqəni itirmiş vəziyyətdədir?

Şizofreniya diaqnozu qoyulmuş, hallüsinasiyalar görən, özündən başqa heç kimə zərər verməyən xəstə?

Yoxsa iyirmi birinci əsrdə insanların aclıqdan öldüyü rituallara icazə verən kilsə iyerarxiyası?

Yoxsa belə ayinlərin “möminlərin şəxsi işi” olduğunu sükutla qəbul edən cəmiyyət?

Bu sualın cavabı keşişlərə aid deyil. Bu, psixiatriyaya aiddir. Və cəmiyyətə.

Qorxuram ki, həm biz, həm də onlar hələ də ondan yayınırıq.