Fəsil 26. Hüquqi asimmetriya: səssiz razılıq pandemiyası

Sadə bir ssenari təsəvvür edək.

Sabah mən, həkim-psixiatr Kənan Rəhimov, Bakıda kiçik bir ət mağazası açmaq qərarına gəlirəm. Xammal alıram, kolbasa hazırlayıram. Qablaşdırmaya tərkibini yazıram: “Mal əti 80%, donuz əti 20%”. Əslində kolbasada ətdən daha çox soya var. Satıram.

Nə olacaq?

Bir neçə həftə və ya ay sonra onlar gələcək. Sanitariya-epidemioloji xidmət nümunələr götürəcək. Laboratoriya analiz aparacaq. Yalnız bir sual: bəs tərkib elan ediləndən fərqli olsa? Onda — protokol dərhal, inzibati məhkəmə, böyük cərimə, müəyyən müddət satış qadağası. Və mənim adım etibarsız satıcılar siyahısına düşəcək — hamının görməsi üçün. Amma bu ancaq bağlanan ilk qapıdır. Əgər hallar təkrarlanarsa, ikinci açılacaq. Cinayət işi. Fırıldaqçılıq maddəsi. Belə. Addım-addım. Laboratoriya probirkasından — müttəhim kürsüsünə qədər.

Bu hüquq sisteminin normal işləyişidir. İstənilən müasir ölkədə məhsul keyfiyyətinə çoxsəviyyəli nəzarət infraquruluşu var: istehlakçı hüquqlarını qoruma qanunları, uyğunluq standartları, laboratoriya yoxlamaları, cərimələr və sanksiyalar. Bunlar kolbasa, süd, benzin, uşaq oyuncaqları, avto hissələri və şampun üçün də tətbiq olunur.

İndi isə başqa bir ssenarini təsəvvür edək.

Sabah mən ət mağazası açmıram. “Kənan Rəhimov adına Ruhani Təcrübələr Mərkəzi” açıram. Binanı kirayəyə götürürəm. Qapıya nişan asıram. Instagramda — ağ geyimdə gözəl şəkillər. Yazı: “Mən — nəsildən-nəslə enerji müalicəçisiyəm. Nəslimin ənənəsi XVII əsrdən gəlir. Karmanı təmizləyə bilərəm. Bir seansla nəsil lənətini aradan qaldıra bilərəm. Zəmanət. Qiymət — saatına qırx min rubl”. XVII əsr. Üç yüz illik ənənə. Bir seans. Qırx min. Yoxlayın: nə bir sənəd, nə diplom, nə də şahid var — ağ xalat və Instagramın hamar lentindəki şəkillərdən başqa. Və bu işləyir. Mütləq işləyir.

Bir neçə rəy dərc edəcəyəm (özüm və ya dostlarım tərəfindən yazılmış): “Kənan həyatımı xilas etdi! Depressiyam bir seansda keçdi!” — “On il sonsuzluq yaşadım, Kənanla işlədikdən sonra hamilə qaldım!” — “Kənan nəsil proqramımı təmizlədikdən dərhal sonra arzuladığım işi tapdım!”

Nə baş verəcək?

Heç nə.

Heç bir dövlət xidməti yoxlama üçün gəlməyəcək. Heç bir laboratoriya “xidmətlərimin” göstərilən xüsusiyyətlərə uyğunluğunu araşdırmayacaq, çünki belə laboratoriya yoxdur. Heç bir inspektor “karmanın fiziki olaraq təmiz və ya çirkli ola bilməyəcəyi, təbiətdə nəsil lənətlərinin mövcud olmadığı” barədə protokol tərtib etməyəcək. Heç bir məhkəmə satışımı dayandırmayacaq. Adım heç bir etibarsız müalicəçilər siyahısına düşməyəcək, çünki belə siyahı yoxdur.

Mən sərbəst şəkildə praktika edəcəyəm. Pul qazanacağam. Biznesimi genişlədəcəyəm. Bir ildə onlarla, beş ildə yüzlərlə, on ildə minlərlə müştərim olacaq. “Müalicəçilər” forumlarında çıxış edəcəyəm. Kitablar yazacağam. Məni məşhur şoulara çıxışçı kimi dəvət edəcəklər. Instagramda üç yüz min abunəçim olacaq. Və heç kim, heç vaxt, postsovet məkanının heç bir yurisdiksiyasında — məni heç nədə ittiham etməyəcək.

Budur — hüquqi asimmetriyanın mahiyyəti.

Kolbasanı elan olunmuş tərkibə uyğunsuz satmaq olmaz. “Karmanın təmizlənməsi”ni isə satmaq olar. Və bu, bir az sonra gətirəcəyim sitatda deyildiyi kimi, hamımızın sükutla razılaşmasıyla dəstəklənən absurddur.

Bu asimmetriyanı ətraflı nəzərdən keçirməyə dəyər, çünki bu kitabın bütün mövzusunun açarı məhz buradadır.

Keyfiyyətsiz mallardan hüquqi müdafiə əksər ölkələrdə bir neçə əsas prinsip əsasında işləyir.

Birincisi — elan olunmuş xüsusiyyətlərə uyğunluq prinsipi. Əgər etiketdə “təbii alma şirəsi” yazılıbsa, qablaşdırmada məhz təbii alma şirəsi olmalıdır, konsentrat və ya alma ətirli şirinləşdirici deyil. Əgər məhsul təsvirə uyğun gəlmirsə — satıcı məsuliyyət daşıyır.

İkincisi — obyektiv yoxlanıla bilmə prinsipi. Şirənin tərkibini laboratoriyada yoxlamaq olar. Standartlar var. Metodlar var. Ekspertlər var. Cihazlar var. Mübahisə olarsa — laboratoriya müstəqil rəy verir.

Üçüncüsü — məsuliyyət prinsipi. Vicdansız satıcı maliyyə (cərimələr, pulun qaytarılması, zərərin ödənilməsi) və inzibati (lisenziyanın ləğvi), xüsusilə ağır hallarda isə cinayət məsuliyyəti daşıyır.

Keyfiyyətsiz psixoloji və “mənəvi” xidmətlərdən hüquqi müdafiə postsovet ölkələrinin əksəriyyətində bu prinsiplərin heç birinə görə işləmir.

Birinci prinsip toz olub dağılır. Çünki aydın deyil — əslində nə “elan olunub”? “Karmanın təmizlənməsi”. Bu nədir? Müəyyən edilə bilməyən xidmət. “Nəsil proqramı ilə iş”. Bu nədir? Müəyyən edilə bilməyən xidmət. “Teta vəziyyəti vasitəsilə məhdudlaşdırıcı inanclardan azad olma”. Bu nədir? Yenə də — müəyyən edilə bilməyən xidmət. Üç lövhə. Üç boşluq. Sözlərə düzülmüş sözlər — arxasında hər şey dayana bilən konstruksiyalar. Ya da heç nə. İndi isə — sual. Satıcıya etiraz etməyə çalışın: sizin “karmanın təmizlənməsi” elan olunana uyğun deyil. Çalışın. Hüquqi baxımdan — qeyri-mümkündür. Niyə? Çünki heç kim — nə məhkəmə, nə ekspert, nə satıcının özü — “uyğundur”un nə mənaya gəldiyini müəyyən edə bilməz. Etalon yoxdur. Ölçü yoxdur. Başlanğıc nöqtəsi yoxdur. Və tərif olmayan yerdə — pozuntu da yoxdur. Yalnız sözlər. Və onların arxasında sükut.

İkinci prinsip işləmir, çünki bu xidmətlər obyektiv olaraq yoxlanıla bilməz. Karmanın təmizliyini ölçə biləcək laboratoriya yoxdur. “Nəsil proqramı”nın mövcudluğunu qeydə ala biləcək cihaz yoxdur. Bu sahələrdə ekspertlər yoxdur, çünki bu sahələr elmi biliyə aid deyil. Onlar tərifinə görə elmin xaricindədir.

Üçüncü prinsip — dalana dirənmə. İlk ikisindən irəli gələn qaçılmaz tələ. Təsəvvür edin: əlinizdə qəbzi sıxaraq şikayətə gedirsiniz, ədalət tələb edirsiniz. Amma ədalət susur. Niyə? Sizə göstərilən xidmət — bir fantomdur. Onu nə ölçmək, nə qiymətləndirmək olar. Məhkəmənin qarşısında dayanırsınız, cavabdeh isə yalnız çiyinlərini çəkib deyir: “Bəs tam olaraq nə xoşunuza gəlmədi? Sizə məşq vəd etdilər — onu aldınız. Onun işləmədiyini sübut etmək istəyirsiniz? Bəs meyarlar haradadır?” Teta-hilerin qurbanı iddia verə bilməyəcək: “Mənə bir seansda sağalma vəd etdilər”. Hakim soyuqqanlıqla cavab verəcək: “‘Sağalma’ nədir? Siz şəxsi inkişaf üçün meditasiya aldınız. Məşq keçirildi? Keçirildi. Deməli, xidmət göstərildi”. Və qıfıl şaqqıldayır. Siz qapının arxasında qalırsınız. Əliboş. İfadə olunmamış qəzəblə. Və havada asılı qalan bir sualla: “Bəs mən əslində nə almışdım?”

Bu məntiq formal baxımdan qüsursuzdur. Məhz bu məntiq sayəsində heç bir nəzarətə tabe olmayan milyardlıq sənaye mövcuddur.

Oxucuya çatdırmaq istədiyim əsas fikir budur: fiziki cəhətdən mümkün olmayan xidmətlər satılmamalıdır.

Bu, öz vətəndaşlarının ruhi sağlamlığını ciddi qəbul edən hər bir ölkənin müasir qanunvericiliyinə daxil edilməli olan fundamental prinsipdir.

Qarşına oturub deyir: “Mən karmanı oxuyuram”. Yaxşı. Hansı cihazla? Ölçmələr jurnalında sətir haradadır? Fotoşəkil üzərində iz, qrafikdə pik, statistik əhəmiyyəti yoxlana bilən rəqəm haradadır? Deyir: “Mən sənin taleyini yenidən yazıram.” Yaxşı. Orijinal haradadır? Qaralama əlyazmasını kim əlinə almışdır? Düzəlişləri kim görmüşdür? Taleyin mətnini düzəltmək üçün loqarifmik xətkeş haradadır? Arxiv göstərin. Deyir: “Mən nəslin enerji sahəsini təmir edirəm.” Yaxşı. Texniki pasport. Gərginlik vahidi nədir? Tezlik diapazonu neçədən neçəyədir? Udma əmsalı neçədir? Rəqəmsiz bu fizika deyil. Bu fantastikadır. Ağ ağdır, qara qaradır. Elmi saxta elmdən ayıran bir qayda var: Əgər hadisə reallıqda varsa, onu ölçmək olar. Yoxdursa, onda deyin ki, bu sehrdir.

Bunların heç biri təqdim edilə bilməz. Çünki müşahidə olunan reallıqda bunlardan heç biri yoxdur. Nəticə etibarilə, bu “xidmətlər” reallıqda mövcud olmayan şeyin, mövcud olan adı altında satışıdır. Bu, struktur fırıldaqçılıqdır. Lakin müasir hüquq sistemlərində bu çox vaxt aldatma kimi tanınmır, çünki:

— Zərər görmüş şəxs təklif olunan xidmətə subyektiv olaraq inanmışdır (razılıq var); — heç bir tərəf obyektiv şəkildə xidmətin göstərilmədiyini sübut edə bilməz (xidmət obyekti sübut edilə bilməz); — satıcı satdığı şeyə vicdanla inanır (fırıldaqçılığın subyektiv tərəfi yoxdur).

Sonuncu bənd xüsusilə maraqlıdır. Bir çox “şəfa verən” etdiyinə həqiqətən inanır. Müasir saxta elmin ən qorxunc sirlərindən biri burada gizlənir. Klassik dələduz bilir ki, yalan danışır. Gözləri açıqdır. Lakin müasir “teta-hiler”? O, şəfa verdiyinə qəti əmindir. Bu necə mümkündür? Onu ödənişli kurslardan keçirmişlər. Orada addım-addım onun şübhələrini pozmuşlar. Metodun reallığına onu özü də inandırmışlar. O, illüziyanı möhkəmləndirən parlaq kağız — sertifikat almışdır. Sonra görür ki, “müştərilər” yaxşılaşır. Bədənləri rahatlaşır, üzlərində rahatlıq əmələ gəlir. Subyektiv olaraq bu, metodun tam təsdiqi kimi görünür. Lakin pərdənin arxasına baxın. Əslində nədir? Plasebo effekti. Üstəlik, müvəqqəti pisləşmədən sonra orqanizmin normal vəziyyətinə qayıtması. Heç bir möcüzəvi şəfa yoxdur. Yalnız bioloji qanunauyğunluq var ki, şəfa verən onu öz zəfər sehri sanır.

Bu səmimi özünüaldatma insanı məsuliyyətdən azad etmir. Gündə yüz milliqram haloperidolun yüngül narahatlıq üçün faydalı olduğuna içdən inanan həkim (həqiqi terapevtik doza bundan dəfələrlə azdır və yüngül narahatlıqda antipsixotik ümumiyyətlə göstərilmir) bu “səmimiyyəti” ilə haqlı sayılmaz. O, tibbi yardım standartlarını pozub və onun nəyə inanmasının heç bir əhəmiyyəti yoxdur.

Eyni məntiqlə, “Mövcud Olan Hər Şeyin Yaradanı” ilə əlaqədə olmağa inanan teta-hilerin səmimi inancı standartlara əməl etməməsinə bəhanə ola bilməz. Burada standart aydındır: xidmət müstəqil randomizə olunmuş tədqiqatlarla təsdiq edilmiş, plasebo effektindən yüksək empirik effektivliyə malik olmalıdır. Yoxdursa, satmaq olmaz.

Fransanın son iyirmi il təcrübəsi göstərir ki, bu problemlə mübarizə üçün hüquqi vasitələr mövcuddur, baxmayaraq ki, çətindir.

Fransa 2001-ci ildən “zəiflikdən sui-istifadə” (abus de faiblesse) anlayışını tətbiq edən Abu-Pikar qanununa malikdir. Bu, psixoloji texnikalardan istifadə edərək zəif vəziyyətdə olan insanı özünə zərər verən hərəkətlərə sövq etmək deməkdir. Qanun əsasən kult liderlərinə qarşı yönəlmiş olsa da, bəzi saxta müalicəçilərə də şamil edilir.

2024-cü ildə Fransa daha sərt dəyişiklik edərək Cinayət Məcəlləsinə “psixoloji tabeçilik” (sujétion psychologique) anlayışını daxil etdi. Bu cinayət üç ilədək azadlıqdan məhrumetmə və 375 min avroya qədər cərimə nəzərdə tutur; ağırlaşdırıcı hallarda (qurbanın yetkinlik yaşına çatmayan və ya sağlamlıq vəziyyəti zəif olan şəxs olması, onlayn vasitələrlə və ya mütəşəkkil dəstə tərəfindən törədilməsi) isə cəza beş ilə qədər azadlıqdan məhrumetmə və 750 min avroya qədər cərimə, iki və daha çox ağırlaşdırıcı halda və ya mütəşəkkil dəstə tərəfindən törədildikdə — yeddi ilə qədər azadlıqdan məhrumetmə və bir milyon avroya qədər cərimə ola bilər.

Fransanın yanaşmasının əsas xüsusiyyəti budur ki, inancın məzmunu cinayət sayılmır. Fransız qanunu istənilən şeyə inanmağı qadağan etmir. Lakin psixoloji tabeçilik texnikalarını, xüsusən də kult liderləri və ya etikasız “kouç”ların ardıcıllarını istismar etmək üçün istifadə etdikləri üsulları cinayət hesab edir.

Fransanın yanaşması ziddiyyətlidir və insan hüquqları təşkilatları tərəfindən qurbanları qorumaqla inanc azadlığını məhdudlaşdırma arasında təhlükəli sərhədin bulanıqlaşmasına görə tənqid olunur. Lakin Avropanın ən böyük dövlətlərindən birinin bu problemə qarşı hüquqi vasitələr axtarması özü də göstəricidir.

Bir çox postsovet ölkəsində buna bənzər heç nə yoxdur. İstehlakçı hüquqlarını qoruma qanunları ezoterik xidmətlərə şamil edilmir. Cinayət Məcəlləsi “klassik” fırıldaqçılığı (Rusiya Federasiyası CM-nin 159-cu maddəsi, Azərbaycan, Qazaxıstan, Belarusda oxşar maddələr) cəzalandırır, lakin bu maddəni üsuluna həqiqətən inanan teta-hilerə qarşı tətbiq etmək texniki cəhətdən çox çətindir.

Beləliklə, ildə yüzlərlə milyard rubl dövriyyəsi olan, milyonlarla insana sənədləşdirilmiş ziyan vuran xidmətlər ətrafında tam hüquqi boşluq hökm sürür.

İndi isə bu fəslin ən vacib məqamına — məsələnin mənəvi tərəfinə keçək.

Martin Lüter Kinqin bir fikri var (“Azadlığa doğru addım”, 1958): “Tarix qeyd etməli olacaq ki, bu sosial keçid dövrünün ən böyük faciəsi pis adamların gurultulu hay-küyü deyil, yaxşı adamların dəhşətli sükutu idi.”

Bu, tam da bizim vəziyyətimizə uyğundur.

Bu gün psixoloji, mənəvi, enerji yardımı adı altında görülən dəhşətli işlər cəmiyyətdə çoxlu pis insan olduğuna görə görülmür. Bunları nisbətən az sayda insan edir. Amma onlar “işləyir”, çünki yaxşı, ağıllı, peşəkar səviyyədə uğurlu insanların böyük əksəriyyəti susur.

Susurlar. Hamısı, istisnasız. Qanunvericilər susur. Nizamlayıcı orqanlar susur. Psixiatr və psixoloqların peşə birlikləri susur. Universitetlər susur. Halbuki orada, psixologiya fakültələrində bilirlər. Müəllimlər bilir. Dəqiq bilirlər: məzunlarının əksəriyyəti elmi standartlara uyğun olmayan bir sahədə işləməyə gedir. Bilirlər. Və susurlar. Tələbələrə demirlər. Bir kəlmə də. Jurnalistlər susur. Onlara asandır — “yeni metodlar” haqqında əyləncəli materiallar. Parlaq başlıqlar. Reytinqlər. Analitik ifşaları isə kimə lazımdır? Psixiatr həkimlər susur. Elə onlar görürlər. Yalançı müalicəçilər tərəfindən şikəst edilmiş xəstələri görürlər. Görürlər — və susurlar. “Bu bizim mövzumuz deyil.” “Biz siyasətçi deyilik.” “Qoy hər kəs özü qərar versin.” Sükut. Divar kimi sıx.

Və milyonlarla adi insan susur — yalançı müalicədən zərər çəkmiş xəstələrin yaxınları. Onlar çox vaxt nə edəcəklərini bilmirlər. Utanırlar. “Dini hissləri təhqir etməkdən” qorxurlar (halbuki bunun həqiqi dinlə heç bir əlaqəsi yoxdur). Danışmağa haqları olduğuna əmin deyillər.

Bu səssizlik — cinnət pandemiyasıdır.

Virus təkcə yoluxanlar və yoluxmağa həssas olanlar olduğuna görə yayılmır. O, “dayan!” deyən olmadığına görə yayılır. Heç kim peyvənd etməyə başlamır. Heç kim karantin tətbiq etmir. Hamı ümid edir ki, “öz-özünə keçər”, “bizim problemimiz deyil”, “qoy başqaları həll etsin”.

Öz-özünə keçmir. Və hər birimiz bununla məşğul olmalıyıq.

Konkret olaraq nə təklif edirəm.

Qanunvericilər üçün. Milli qanunvericiliyə fiziki cəhətdən mümkün olmayan xidmətlərin satılmasının yolverilməzliyi konsepsiyasının daxil edilməsi. Bu, inanclara qadağa deyil — hər kəs istədiyinə inanmaqda sərbəstdir. Bu, sübut bazası olmayan xidmətlərin kömək edən xidmət adı altında kommersiyalaşdırılmasına qadağadır. Ezoterik inancları şəxsi mənəvi praktika kimi pulsuz tətbiq etmək olar. Onları pul müqabilində sağlamlığı yaxşılaşdıran xidmət kimi satmaq olmaz, çünki bu, istehlakçı hüquqlarının müdafiəsinin əsas prinsipini pozur.

Nizamlayıcı orqanlar üçün: sanitar-epidemioloji xidmətlərin, istehlakçı hüquqlarının müdafiəsi xidmətlərinin, vergi orqanlarının “alternativ xidmətlər” sahəsində səlahiyyətlərinin genişləndirilməsi. Dövlət imtahanı ilə psixoloji xidmətlərin məcburi lisenziyalaşdırılması. Sertifikatlaşdırılmış mütəxəssislərin təhsili və iş statusu göstərilməklə açıq reyestri.

Peşəkar psixiatr və psixoloq assosiasiyaları üçün. Elmi olmayan metodlara qarşı açıq mövqe. Cəmiyyəti anlaşılan, sadə dildə maarifləndirmək. Kommersiya “metodikaları”nın elmi əsaslılığını qiymətləndirmək üçün birgə ekspert şuralarının yaradılması təşəbbüsü.

Media üçün. “Psixoloji” və “şəfaverici” nəşrlərə tibbi məqalələrə tətbiq olunan fakt-yoxlama standartlarının tətbiqi. Effektivliyi sübut olunmamış xidmətlərin reklamından imtina. Fövqəltəbii qabiliyyətləri normallaşdıran əyləncə formatlarından imtina (məsələn, “Ekstrasenslər döyüşü” — bu cür verilişlər xəbər yayımlanan kanalların efirindən yox olmalıdır).

Təhsil sistemi üçün. Məktəb proqramına elmi savadlılıq və tənqidi düşüncə üzrə məcburi kursun daxil edilməsi. Yeniyetmələrə elmi iddianı qeyri-elmi iddiadan, sübutu sadəcə iddiadan, kommersiya reklamını tibbi məsləhətdən ayırd etməyi öyrətmək.

Hər birimiz üçün şəxsən: danışmaq, yazmaq, dərc etmək, müzakirə etmək, yaxınları xəbərdar etmək. Qonşu qadın “enerji şəfavericisinə getməyə başladım” deyəndə susmamaq. Tanış həkim xəstələrini “nəsil yaddaşı mütəxəssisi”nə yönləndirəndə susmamaq. Məktəb yoldaşı Instagramda “taro-yerləşdirmələr” satanda susmamaq.

Yumşaq, hörmətli danışmaq, amma danışmaq. İzah etmək. Faktlar gətirmək. Alternativlər tövsiyə etmək — əsl psixiatrları, əsl psixoterapevtləri, əsl tibb mərkəzlərini.

Susmaq — neytrallıq deyil. Susmaq — tərəf seçməkdir. Pandemiyanın tərəfini.

Bu fəslə sənayenin necə reaksiya verəcəyini bilirəm.

Deyəcəklər: “Müəllif dözümsüzdür. Müəllif öz fikrini zorla qəbul etdirir. Müəllif azadlığa qarşıdır. İnsanlar istədiklərinə inana bilməzmi? Mütəxəssisləri sərbəst seçə bilməzmi? Biz demokratiyada yaşayırıq, elmi monopoliyanın totalitar cəmiyyətində deyil.”

Bunlar standart arqumentlərdir. Onlara aydın cavab vermək lazımdır.

Etiqad azadlığı — müzakirə mövzusu deyil. Karmaya inanırsınızsa — sizin haqqınızdır. Reinkarnasiyaya inanırsınızsa — sizin haqqınızdır. Tanrının dualarınızı şəxsən dinlədiyinə inanırsınızsa — sizin haqqınızdır. Heç nəyə inanmırsınızsa — bu da sizin haqqınızdır. Mən, psixiatr kimi, bu dünyagörüşü mövqelərindən heç birinə iddia irəli sürmürəm, bir şərtlə ki, onlar insanın şəxsi işi olaraq qalsın.

Kommersiyalaşma tənzimlənir. Hər hansı fəaliyyət ödənişli xidmətə çevrilən kimi, avtomatik olaraq tənzimləmə sahəsinə düşür. Möcüzələrə inam — hər kəsin şəxsi işidir. “Möcüzə yaratma seansları”nın satışı — kolbasa, avtomobil və ya hər hansı digər məhsul və ya xidmətin satışı kimi keyfiyyət nəzarətinə tabe olan kommersiya fəaliyyətidir.

Xüsusilə söhbət psixi sağlamlıqdan gedəndə. Depressiyalı, narahatlıq pozuntusu olan, psixozlu, sərhəd (borderline) pozuntusu olan xəstə — o, artmış həssaslıq tələsinə düşür. Onun şüuru avtomobil alan sağlam alıcının etdiyi kimi manipulyasiyalara rasional müqavimət göstərə bilmir. Dövlət avtomobil alıcısını vicdansız satıcıdan qızğın şəkildə qoruyur, amma həmin depressiyalı xəstəni vicdansız “şəfaverici” ilə təkbaşına buraxır. Bu ikiüzlülük deyilmi? Bu məntiqlidirmi? Qarşımızda açıq-aşkar bir ziddiyyət var. Ardıcıl yol isə yalnız ikidir: ya istehlakçı hüquqlarının müdafiəsindən tamamilə imtina etmək, ya da onu istehlakçının həqiqətən həssas olduğu bütün sahələrə yaymaq.

“Saxta elmin azadlığı” deyə bir şey yoxdur. Saxta elm nə dindir, nə fəlsəfə, nə incəsənət, nə də şəxsi inamdır. Saxta elm — elmi əsası olmayanı yalançı elmi terminlərə bürünərək satmaq cəhdidir. Ona qarşı eyni alətlərlə mübarizə etmək lazımdır: saxta dərmanlara, qondarma kosmetikaya, investisiya piramidaları ilə fırıldaqçılığa qarşı mübarizə alətləri ilə.

Və son bir şey. Bu fəsildə həkim kimi yazıram, amma vətəndaş kimi müraciət edirəm — postsovet məkanının vətəndaşlarına, Rusiyada, Azərbaycanda, Qazaxıstanda, Ukraynada, Belarusda, Gürcüstanda və regionumuzun digər ölkələrində yaşayan oxuculara.

Ümumi məsuliyyət. Danışdığımız region cinnət pandemiyasının əsas hədəflərindən birinə çevrilib — milyonlarla insan bundan ziyan görür, bu heç də mübalağa deyil. Bu nə lənətdir, nə təbiət, nə də tale. Bu — bir neçə amilin cəminin nəticəsidir. Zəif nəzarət — birinci. Sovet dövrünün travmatik təcrübəsi — ikinci. Ən əsası isə budur: rəsmi tibb özünü cəmiyyətin bir hissəsi üçün diskredit edib və bu çat onilliklərlə sağalmır. Sosial şəbəkələrin sürətli inkişafı — üçüncü. Media savadlılığının paralel inkişaf etməməsi — dördüncü. İqtisadi bərabərsizlik — beşinci. Əsl faciə məhz burada baş verir: saxta müalicəçilərin ucuz xidmətləri həqiqi həkimlərin bahalı xidmətləri ilə rəqabət aparır. Bu rəqabətdə biliklilər deyil, qiyməti aşağı olanlar qalib gəlir.

Bütün bunlar düzəldilə bilər. Ancaq düzəliş əmək tələb edir. Peşəkarların həmrəyliyi tələb edir. Siyasi iradə tələb edir. Cəmiyyətin müzakirəsini tələb edir. Nəhayət, susmayan hər bir insanı tələb edir.

Əgər ətrafınızda yerləşdiriciyə, reqressoloqa, teta-hilerə bağlanmış biri varsa, ona deyin. Nəzakətlə, amma açıq. Alternativ təklif edin. Bu kitabı göstərin. Digər elmi mənbələri göstərin.

Əgər özünüz yaxın sahənin mütəxəssissinizsə (jurnalist, hüquqşünas, müəllim, inzibatçı, siyasətçi), peşənizdən istifadə edin. Məqalə dərc edin. Qanun layihəsini dəstəkləyin. Forumda çıxış edin. Sosial şəbəkələrdə yazın.

Əgər sadəcə bu mühitdə yetişmiş oxucusanızsa, pandemiyanın sakit tərəfdaşı olmağı dayandırın. Danışmağa başlayın. Heç olmasa evdə. Heç olmasa dostlarla. Heç olmasa bir dəfə olsun açıq danışın.

Səssiz razılıq bu pandemiyanın əsas enerji mənbəyidir. Ona qida verməyi dayandırın.