İntermezzo. Cinnət düsturu

Burada dayanmaq istəyirəm.

Üç fəsil keçdik. Çaxmaqdaşı aləti olan neolit cərrahı. Xaçla şeytan qovan. Sağlam yumurtalıqları kəsib çıxaran skalpelli ginekoloq. Üç dövr, üç qitə, üç lüğət. Görünür, üç ayrı hekayə.

Ancaq yəqin ki, artıq hiss etmisiniz: bu, bir hekayədir. Təkrarlanır. Öz xətti var.

Və irəli getməmişdən əvvəl, bu xətti adlandırmaq istəyirəm. Çünki bundan sonra — bu kitabın iyirmidən artıq fəslində — siz onunla yenidən, yenidən qarşılaşacaqsınız. Universitet klinikalarında da, Bakı mənzillərində də. Nobel mühazirələrində də, Instagram efirlərində də. Və istəyirəm ki, onu siz özünüz tanıyasınız — mən barmaq uzatmağı macal tapmamışdan əvvəl.

Mən bunu cinnət düsturu adlandırıram. Beş addımdan ibarətdir.

Birinci addım. Bir çimdik həqiqət. Əsasda demək olar ki, heç vaxt təmiz yalan olmur. Müşahidə olur — kiçik, həqiqi, bəzən hətta dəqiq. Epilepsiyalı xəstə qıcolmalar içində çırpınır və yad səslə danışır — bu doğrudur, tutmanın görkəmi belədir. Güclü qızdırmadan sonra sifilisli xəstə bəzən sakitləşir — bu da doğrudur, səbəbini hələ görəcəyik. Müşahidə — dürüstdür. Problem növbəti addımda başlayır.

İkinci addım. Həddindən artıq ümumiləşdirmə. Bir qədər həqiqətdən — bütün bir kainat nəticəsi. Çırt! Tələ bağlandı. “Yad səs”? Deməli, bədəndə — yad ruh. “Qızdırma keçəndən sonra sakitləşdi”? Deməli, qızdırma dəliliyi müalicə edir. “Qadın əziyyət çəkir”? Deməli, onun qadın orqanı əziyyət çəkir. Yalnız bir nöqtədə doğru olan müşahidə hər şeyə şamil edilir: bütün xəstəliklərə, bütün insanlara, bütün hallara. Miqyası anlayanda adamın rəngi qaçır: kiçicik bir qığılcım bütün bir dogma kainatını alovlandırıb. Amma əsas dəhşət başqasındadır. Heç kim sual vermir. Bunu yoxladıqmı? Biz müdaxilə etməsək nə olardı? Neçə hadisəni sadəcə gözdən qaçırdıq, çünki onlar fərziyyəni təsdiq etmirdi? Səssizlik. Ölülər ifadə vermir.

Üçüncü addım. Metod. Fərziyyə — yoxlamadan keçmədən — dərhal praktika doğurur. Ruh içəridədirsə — çıxış deşirik. Bətn azıb-dolaşırsa — kəsib çıxarırıq. Qızdırma sağaldırsa — qızdırırıq. “Mənə elə gəlir”lə “Mən bunu insanlarla edirəm” arasında heç bir sədd dayanmır. Bu, həlledici addımdır. Məhz burada fərziyyə məsumluğunu itirir.

Dördüncü addım. Sənaye. Metod öz məktəbini, nüfuzunu, şagirdlərini və mənfəətini yaradır. Öz ustadları, öz sertifikatları, öz ixtisas dərəcələri, öz konfransları ya da öz kilsə icmaları, öz kafedraları, öz şöbələri ortaya çıxır. Bu sertifikatlara adları həkk olunmuş insanlar kimlərdir? İnananlar, yoxsa qan iyini duyanlar? İndi metodun, bir zamanlar utancaq fərziyyənin heç vaxt malik olmadığı bir şeyi var: onun hesabına yaşayan, yaşamaq üçün metoda möhtac olan insanlar. Bu andan etibarən metodun işləməyə ehtiyacı qalmır. Artıq şəfa verməyə ehtiyacı yoxdur. Sadəcə satılması kifayətdir.

Beşinci addım. Qurbanlar. Həmişə ən çox əziyyət çəkənlər ödəyir — xəstələr, onların ailələri... İmtina edə bilməyənlər və imtina edə bilsə də, həddindən artıq inanmaq istəyənlər. Onların əzabları ya gözdən qaçır, ya “qaçılmaz qiymət” adlandırılır, ya da ən dəhşətlisi — metodun üstünlüyü kimi qeyd edilir: dözürsə, demək müalicə olunur.

Düsturun bir daxili xüsusiyyəti var ki, onu demək olar ki, ölümsüz edir: o, təkzibləri eşitmir. Əgər xəstə yaxşılaşdısa — metod işləyir. Yaxşılaşmayıbsa — deməli, xəstə “çətin”, “müqavimət göstərir”, “az inanıb” ya da “gec gətirilib”. Düstur elə qurulub ki, məğlub olması mümkün deyil. Nəticə nə olursa olsun, düsturu təsdiqləyir.

Bax, indi bu kitabın yazılmasına səbəb olan tərifi verə bilərəm.

Klinik mənada dəlilik xəstəlikdir: iradədən asılı olmayaraq insanın reallıqla əlaqəsini qıran pozuntu. Məhz belə bir dəlilik bu kitabın başlandığı palatadakı xəstədə də var idi. Bu, seçilmir. Bu, satılmır. Bu, tibbin bacardığı dərəcədə müalicə olunur.

Amma dəlilik başqa cür də ola bilər — daha geniş. Məhz bu kitab ondan bəhs edir. Danışdığımız şey reallığın sistemli, davamlı və düzəlməz şəkildə inkar edilməsidir; bu inkar həm onu daşıyanı, həm də ətrafındakıları yaralayır. Bir düşünün. Onun hallüsinasiyaları yoxdur. Onun metodu var. O xəstəxana palatasında uzanmır. O xəstənin yatağı başında dayanır. Trepanla. Çarmıxla. Skalpellə. Sonra — şprislə. Buz çubuğu ilə. Yerləşdirmə fiqurkaları ilə. Və profil təsvirindəki ödəniş keçidi ilə.

Düsturun beş addımı — bu dəliliyin anatomiyasıdır.

Diqqət yetirin, bu tərifdə nə yoxdur. Burada “səfehlik” sözü yoxdur — düstura parlaq zehinli insanlar da yoluxurdu və biz onlarla hələ rastlaşacağıq. Burada “şər” sözü yoxdur — düsturun daşıyıcılarının əksəriyyəti səmimidir; səmimilik isə səmimilikdən başqa heç nəyi sübut etmir. Və burada “keçmiş” sözü yoxdur.

Bəşəriyyətin panzəhiri varmı? Var. Bu, cansıxıcı, yavaş və kürsüdən satıla bilməyən bir şeydir. Buna yoxlama deyilir. Öz fərziyyəni götürüb onu təkzib etməyə çalışmaq. Müalicə edilənləri müalicə edilməyənlərlə müqayisə etmək. Uğursuzluqları da uğurlar qədər dürüst hesablamaq. Məlumatları yad, xoşagəlməz gözlərə göstərmək. Məğlubiyyət baş verəndə onu qəbul edib metodu tərk etmək.

Elm cinnət düsturundan səhv etməməsi ilə fərqlənmir. Elm daim səhv edir — bu kitabın ikinci hissəsi tamamilə bundan bəhs edəcək və onu oxumaq ağır olacaq. Elm yalnız bir şeylə fərqlənir: onun düzəliş mexanizmi var. Düstur isə əbədi səhv edir, çünki öz daxilində heç vaxt səhv etmir.

Bu kitabın quruluşu bir araşdırmaya bənzəyir. Hər fəslin öz “işi” olacaq: hər şeyin başlandığı müşahidə; onun şişirdildiyi yer; çevrildiyi metod; onun üzərində yüksələn sənaye; və xəstələrin ödədiyi hesab. Bəzən bu beş addımı birbaşa, ayrıca təhlil şəklində göstərəcəyəm. Çox vaxt isə siz onları məndən əvvəl özünüz görəcəksiniz.

İndi isə — ən əlverişsiz məqam.

İndiyə qədər bu düsturu əsasən tibbi təhsili olmayan insanlar tətbiq edirdi: kahinlər, ekzorsistlər, loğmanlar; ginekoloqlar isə artıq diplomla gəlmişdi. Onlara dövrün cəhaləti bəraət qazandırırdı. Növbəti hissədə düstur ağ xalat geyinəcək. Diplom, kafedra, resenziyalı jurnal və Nobel mükafatı alacaq. Və görəcəyik ki, diplom düsturdan sağaltmır. Ondan qurtulmağın yeganə yolu var — yoxlama.

Baxmağa gedirik.