M. Şteynerin «Kişi gücünün psixi pozğunluqları» kitabına ön söz

Dr. MAKSİM STEİNERİN «GÜC» ADLI ƏSƏRİ, Franz Doytike nəşriyyatı, Leypsiq və Vyana, 1913.

Bu kiçik monoqrafiyanın müəllifi, kişilərin psixi impotentliyinin patologiyası və terapiyasını müalicə edən, psixoanalizin öz ixtisas sahəsi üçün əhəmiyyətini vaxtında dərk etmiş və o vaxtdan bəri onun nəzəriyyəsi və texnikasında təkmilləşməyi dayandırmamış həkimlərin kiçik bir qrupuna aiddir. Biz bilirik ki, indi cinsi funksiyanın pozulmasının nəticələri kimi tanıdığımız nevroz əziyyətlərinin yalnız kiçik bir hissəsi neyropatologiya daxilində müzakirə olunur. Həmin əziyyətlərin böyük hissəsi, nevroz pozğunluğundan əziyyət çəkən müvafiq orqanın xəstəliklərinə aiddir. Bu simptomların və ya sindromların müalicəsi də, yalnız orqanik zədələnməyə qarşı differensial diaqnozu qoya bilən, qarışıq formalarda orqanik elementin payını nevroz elementinin payından ayıra bilən və hər iki növ xəstəlik amilinin bir-birini qarşılıqlı dəstəkləməsi haqqında ümumi məlumat verə bilən ixtisas həkiminin işi olduqda, məqsədəuyğun və haqlı olar. Lakin “sinirli” orqan xəstəlikləri, eyni orqanların maddi xəstəliklərinə əlavə kimi, onların çoxluğuna və praktik əhəmiyyətinə görə qətiyyən layiq olmadıqları bir diqqətsizliyə məruz qalmamalıdırsa, ixtisasçı, istər mədə, ürək və ya urogenital həkim olsun, öz ümumi tibbi və ixtisas biliklərindən əlavə, sinir həkiminin baxış bucaqlarını, dərkini və texnikalarını da öz sahəsi üçün tətbiq edə bilməlidir.

İxtisas həkiminin, sinirli orqan xəstəliyinə tutulmuş xəstəni artıq “Sizdə heç nə çatışmır; bu sadəcə sinirlidir” cavabı ilə və ya çox da yaxşı olmayan davamı ilə: “Sinir həkiminə gedin, o sizə yüngül soyuq su müalicəsi təyin edəcək” deyə göndərməməsi böyük bir terapiya irəliləyişi demək olacaq. Şübhəsiz ki, ixtisas həkimindən öz sahəsinin sinir pozğunluqlarını başa düşməsini və müalicə etməsini tələb etmək, sinir həkimindən, nevrozların simptomlar yaratdığı bütün orqanlar üçün universal ixtisasçı kimi təhsil almasını tələb etməkdən daha məqsədəuyğun olacaq. Buna görə də, yalnız əsasən psixi simptomları olan nevrozların sinir həkiminin sahəsi olaraq qalacağı gözləniləndir.

Ümid edirik ki, psixoanalizin baxış bucaqlarını, çox vaxt isə texnikasını köməyə çağırmadan heç bir sinir pozğunluğunu başa düşmək və müalicə etmək mümkün olmadığı haqqında dərk ümumiləşəcək vaxt uzaq deyil. Bu iddia bu gün həddindən artıq bir qürur kimi səslənə bilər; lakin mən onun bir ümumi həqiqətə çevrilməyə məcbur olduğunu əvvəlcədən söyləməyə cəsarət edirəm. Lakin bu əsərin müəllifinin daimi xidməti ondan ibarət olacaq ki, o, psixoanalizi öz ixtisas sahəsinin sinir əziyyətlərinin terapiyasına daxil etmək üçün həmin vaxtı gözləməyib.