12 iyul 1892 — dostun atasını ziyarət və seçimi

Dünən günorta, hələ bazar günü dağlara etdiyim səyahətdən yorulmuş halda, axşamı hərəkət etmədən (ən azı aktiv şəkildə) necə keçirəcəyimi düşünürdüm ki, sənin atan məni özünə Brülə getməyə nəzakətlə dəvət etdi. Sənə deməyə ehtiyac yoxdur ki, mən məmnuniyyətlə razılaşdım. Hər kəs hər zamankı kimi səmimi və qonaqpərvər idi. Seçimini görüb səndən həqiqətən heyran qaldığımı deməliyəm. O, arvadlar dünyasından bir «ilhamverici dahi»dir, – amma bu rəngarəng frazalar səni məndən tələb etmir. İndi bu sevimli evin yanından daha tez-tez keçə biləcəm, çünki mənim prima donna təzəcə Brülə köçüb. Mən əminəm ki, hər dəfə ora baş çəkə biləcəyəm – bu vizitlər çox xoşdur.

Dünənki danışıqlarımız bugünkü məktubundakı mövzuya toxunurdu. Avqustda Reyhenauda olacağam, sizdən cəmi bir saat yarım yol uzaqlıqda, eyni dəmiryolu xətti üzrə. Dünən sizdən ikinizin Reyhenauda ən azı bir gün keçirməyinizi boşuna olmayan bir xahişlə istədim. Arvadımın xatirinə, o mənə daim xatırladır ki, özgə cür İda ilə tanış ola bilməyəcək. Burun haqqındakı kitabın barəsində mesajları səbirsizliklə gözləyirəm. Təklifimi etdim, düşündüm ki, sənə ciddi şəkildə diqqətini yayındırmaq mane olmaz, amma indi artıq bu qədər narahat vaxtda sənin üzərinə əlavə vəzifə qoyduğuma görə peşmanam. Nə isə, bu artıq baş verib. Breyerin əli ilə mənim histeriyam dəyişdirildi, tamamlandı, bir neçə qədər azaldıldı və bu proses zamanı qismən buxarlandı.

Biz birgə yazırıq, hər kəs öz-özünə bir neçə bölmə üzərində işləyir ki, onlar sonradan imzalanacaq, lakin tam razılıqla çalışırıq. Hələ heç kim bunun nə ilə nəticələnəcəyini deyə bilmir. Eyni zamanda, beynim üçün bu darıxdırıcı dövrü psixologiya oxumağa sərf edirəm. Keçən həftə mənə nadir insan zövqü bəxş etdi: Meynertin kitabxanasından mənə uyğun olanı seçmək imkanı – bu, düşməninin kəlləsindən bal içən vəhşiyə bənzəyirdi. Səndən bu qədər isti sözlər almamağıma baxmayaraq, toy hədiyyəsi ilə bağlı sualımdan uzaqlaşmaq istəmirəm. Anladığın kimi, sual bununla həll edilməyib. Əgər buna israr etsən, sadəcə bizi zövqdən məhrum edəcəksən. İndi isə sağ ol, iyulu da tez bitir.

Verilmiş məktub 1950-ci il nəşrinin ilk cildində yoxdur. Söhbət, şəxsiyyəti daha sonrakı məktubda açılacaq olan xəstə qadından gedir. Bu, Freydin Şarkoya (və bəlkə də İppolit Bernheymə) göndərdiyi həmin qadındır. Teodor Meynert 31 may 1892-ci ildə vəfat etdi. Görünür, Freyd mərhumun ailəsini ziyarət edib başsağlığı vermiş. «Yuxuların yozumu» əsərində (VI fəsil, J bölməsi, IV bənd) Meynert haqqında maraqlı bir fraqment var: «Yuxu mənə, birincisi, onun gənclik illərində xloroformla huşunu itirmək vərdişini əldə etməsi və buna görə də müalicəgaha getməyə məcbur qalması barədə öz hekayəsini, ikincisi isə, onun vəfatından az öncəki görüşümüzü xatırladır.» Onun inkar etdiyi kişi histeriyası ilə bağlı onunla amansız ədəbi mübahisə aparırdım; ölümcül xəstə halında onu ziyarət edib hal-əhval tutanda, o, bir müddət vəziyyətini təsvir etdi və sözlərini belə bitirdi: «Bilirdiniz, mən həmişə kişi histeriyasının ən bariz nümunələrindən biri olmuşam».³