Məktub 6 — 17 avqust 1882, Vyana

Vyana, cümə axşamı, 17 avqust 1882

Mənim sevimli qızım

Bu tarixdən bir ay öncə şad gözlərim səni yenidən gördü — Filipp evinin verandasında oturmuşdun və məni tanımadın; iki ay öncə isə məhz nişanlım olmuşdun. O vaxtdan bəri — can atdığımız birləşməni reallığa çevirmək üçün — az, çox az şey baş verib. Amma vaxtı da tamamilə boşa keçirməmişik. Biz bir-birimizə yad idik, tanış olmalı, birlikdə bir az şey yaşamalı idik; buna nail olduq; əgər ikimiz də sağlam qalsaq və heç bir iblis bir-birimizə qarşı duyğularımızı çaşdırmasa, nişanımızın növbəti ay günləri bizi arzulanan məqsədə gedən yolda irəliləmiş vəziyyətdə tapacaq. Sənin üçün — ay biçarə — gələcəyə ümid, indi öz üstünə götürdüyün o çox qurbanların əvəzi olmalıdır; sənin əlini istəmək cəsarətim isə artıq ən şirin xoşbəxtliyin şüuru ilə öz əvəzini alıb. Əgər bu gün bir xahişi təkrarlamalıyımsa, belədir: mənə qarşı az sözlü, yaxud ürəyi bağlı olma; əksinə, kiçik, hətta daha böyük bir narazılığa da məni ortaq et — onları dürüst dostlar və yaxşı yoldaşlar kimi həll edib daşıyacağıq. Sənin incə təbiətinin haqq saya biləcəyi ehtiyatın hesabına özüm həmişə belə rəftar etmişəm; sən də demişdin ki, sənə uyğundur. Buna görə səni tez-tez incidirdimsə də, səni özümə mümkün qədər ürəkdən mənimsəmək səyimi əsla yanlış anlamadın; bu, xudbinlikdirsə, sevgi də xudbin olmaqdan başqa cür ola bilməz.

Bunları danışanda yalnız öz adi səfil əhvalımın əksini verirəm; axı indi bizim aramızda heç bir ixtilaf yoxdur, heç birindən qorxmuram, bizi ayıra biləcək heç bir hadisədən də. Mənə ağır gələn yalnız odur ki, sənə məhəbbətimi sübut etməkdə bu qədər gücsüzəm; amma əgər mənə inanır və məni sevirsənsə — bunların ikisini də bilirəm — onda əlbəttə, ikimiz də daha mehriban günlər üçün gümrah və həzz almağa qadir qalacağıq. Məni bu qədər ciddi olduğuma görə qınama, Martacan; bilirsən ki, sən yanımda olanda şad ola bilirəm.

Ürəkdən salamlarla və bu iyrənc ayın keçmişə çəkilməsini səbirsizliklə gözləyərək

Sənin Ziqmundun