14 noyabr 1911 — Emma Yunq Freydə — transferens və şəxsi məsələlər barədə

Hörmətli professor Freyd,

Küsnaxt, 14 noyabr [1911]

Məktubum Sizi həqiqətən də qıcıqlandırdı, elə deyilmi? Mən də qıcıqlanmışdım, indi isə eqomaniyamdan sağalmışam və düşünürəm ki, şüursuz nə üçün məhz Sizi bu dəliliyin qurbanı etməli idi. Burada çox könülsüz etiraf etməliyəm ki, haqlısınız: son məktubum, xüsusən onun tonu, əslində ata-imqosuna ünvanlanmışdı, bununla da, əlbəttə, qorxusuz üzləşmək lazımdır. Bu fikir heç vaxt ağlıma gəlməmişdi; düşünürdüm ki, Sizə qarşı ata münasibətimin transferens tərəfini bildiyim üçün hər şey tamamilə aydın olacaq və mənə ziyan vurmayacaq. Sizə yazmazdan əvvəl bu qədər uzun düşündükdən və öz motivlərimi, inandığım kimi, tam başa düşdükdən sonra, şüursuz indi mənə xüsusi incəliklə başqa bir oyun oynadı: çünki Sizin qarşınızda özümü gülünc vəziyyətə saldığıma nə qədər sevindiyimi təsəvvür edə bilərsiniz. Yalnız dua edib ümid edə bilərəm ki, hökmünüz həddindən artıq sərt olmayacaq.

Ancaq bir şeyə qarşı qətiyyətlə özümü müdafiə etməliyəm: Sizin «mehriban iradlar» adlandırdığınız şeyi qəbul etmə tərzinizə. Birincisi, mən heç də demək istəmirəm ki, Karl Sizin fikrinizə heç bir dəyər verməməlidir; sözsüz ki, insan bir nüfuz sahibini tanıyır, tanımırsa, bu yalnız həddindən artıq kompensasiya olunmuş inamsızlığın əlamətidir. Deməli, mənim nəzərdə tutduğum bu deyil; yalnız qalan hissə onu narahat və qeyri-müəyyən edirdi ki, bu da mənə artıq görünürdü. Düzünü desəm, etiraf etməliyəm ki, burada da hədəfi vurmamışam, bunu isə heç ağıla gətirməmişdim. Son vaxtlar Karl öz işinə münasibətini analiz edib və ona qarşı bəzi müqavimətlər aşkar edib. Mən II hissə ilə bağlı bu şübhələri onun Sizin bu barədə nə deyəcəyinizlə bağlı daimi narahatlığı ilə əlaqələndirmişdim və s. Onun öz işinə müqavimət göstərə biləcəyi ağlasığmaz görünürdü; indi isə məlum olur ki, Sizin fikrinizdən qorxu əslində bu işin özünün ifadə etdiyi özünüanalizi davam etdirməmək üçün yalnız bəhanə imiş. Dərk edirəm ki, beləliklə, mən yaxın ətrafımdan nəyisə uzaq Vyanaya proyeksiya etmişəm və ən yaxın şeyin həmişə ən pis göründüyünə görə acıqlanıram.

Siz həmçinin mənim, etiraf edirəm ki, yersiz olan ailə işlərinizə qarışmağımı tamamilə yanlış başa düşmüsünüz. Doğrusu, mən uşaqlarınızın üzərinə kölgə salmaq istəmirdim. Bilirəm ki, onlar yaxşı yetişiblər və buna heç vaxt ən azı şübhə etməmişəm. Ümid edirəm ki, onların «degenerasiyaya məhkum olduğunu» demək istədiyimə ciddi inanmırsınız. Mən heç bir şey yazmamışam ki, hətta uzaqdan da bu mənaya gələ biləsiniz. Bilirəm ki, uşaqlarınızda söhbət fiziki xəstəliklərdən gedir, sadəcə olaraq sual qaldırmaq istəyirdim ki, bu fiziki simptomlar bəlkə də bir şəkildə psixi cəhətdən şərtlənmişdir, belə ki, məsələn, müqavimət gücü azalmış ola bilər. Bu baxımdan özümdə bəzi çox heyrətamiz kəşflər etdiyimə və özümü həddindən artıq degenerativ və ya açıq-aşkar histerik saymadığıma görə, oxşar hadisələrin başqa insanlarda da mümkün olduğunu düşündüm. İşıqlandırmağa görə minnətdar olaram.

Ən şəxsi işlərinizi mənimlə müzakirə etməyə dəyər saydığınıza görə Sizə bütün qəlbimlə təşəkkür edirəm. Dedikləriniz o qədər inandırıcı səslənir ki, sadəcə inanmalı oluram, hərçənd içimdə çox şey buna qarşı çıxır. Amma etiraf etməliyəm ki, təcrübə Sizdədir, məndə deyil, deməli, heç bir inandırıcı etiraz edə bilmirəm. Ancaq bir şeydə tamamilə haqlısınız: hər şeyə və hər kəsə baxmayaraq, bütün bu məsələ yalnız yöndəmsiz don geyinmiş bir xeyirdir, bunu da bağışlamağınızı xahiş edirəm.

Xahiş edirəm, bunlardan heç nəyi Karla yazmayın; vəziyyətim onsuz da kifayət qədər pisdir.

Emma Yunq